Laugh Quotes With Friends の小説・ストーリー

A warm smile spread across my face as I acknowledged the friends who had shared the highs and lows of the academic rollercoaster. "To my friends, Brix, Lei, Zayd, you've been my companions on this wild ride since high school. From late-night study sessions to moments of laughter that felt like medicine for the soul, you've enriched my experience in ways I could never have imagined. Your camaraderie has made the challenges bearable and the triumphs sweeter. I am grateful for each one of you and the unique contributions you've made to my life." The applause swelled as I took a moment to soak in the collective warmth of appreciation.

Lim. Masaya kaming kumakain, nagkakwentuhan. Limit lang ang mga sinasabi ko rito tungkol sa aking buhay. Aaminin kong masarap itong kasama, hindi boring at totoong may sense of humor. Minsan natawa pa ako sa ilang mga jokes nito. "I'm glad that I make you laugh, tonight," nakangiting tugon nito sa akin. "Anyway, thank you so much for bringing me, here. Honestly, nalimutan ko ang ilang mga iniisip kong problema."

Good thing, I have these friends who always willing to help and encourage me whenever I feel down. "Let's call it a day. It's almost 2am," sabi ni Pat dahil tipsy na siya "Thanks sa libreng inom bro," si Cholo na halatang lasing na "Congratulations again, Pat and Niks. So proud of you guys," si Benedict na kanina pa kami kino-congrats "Thank you guys for making me feel better," sincere na sabi ko "You're welcome. You're not a failure, always remember that," Sabi naman ni Queenie

Lumakad ang dalawa sa gitna at nagsimulang kumanta para patawanin ang mga kaibigan. "1..2..3..4" "Kung ikaw ay masaya tumawa ka! HAHA! kung ikaw ay masaya tumawa ka HAHA! Kung ikaw ay masaya buhay mo ay sisigla kung ikaw ay masaya tumawa ka HAHA!" Sa ginawa nilang dalawa ay saglit na natawa ang mga kaibigan pero bumalik ulit sa malungkot na mukha samantalang kahit nakakatawa ang ginagawa nila ay hindi ngumiti si Anhiro.

sabi naman ni Avin na pinapakalma ako. "Oo, salamat talaga sa inyo. Paano na kaya ako kung wala kayo?" Pinunasan ko ang mga luha ko. "What are friends are for?" "Kaya mo yan, kaya natin ito." "Fight!" Nag-group hug ulit kaming tatlo. Mabuti na lang talaga at may mga kaibigan ako na tulad nila.

Halos kalahating oras na ang lumipas ngunit wala pa ring lumalabas sa kanila. Nagkwentuhan at nagbiruan ang mga kaibigan ko, nakisali pati mga parents nila kaya naman kahit papaano ay nawala-wala ang kaba ko sa dibdib. They often purposely throw types of jokes that I laughed at most of the time pero hindi nawawala sa isip ko ang plano. Yve took her phone at nag-groufie kaming apat na babae sa barkada. Nakailang click siya bago makuntento. Nangangati na ang paa ko sa balak.

But then, best friend lang naman ako, hindi nililigawan at hindi man lang nga naisip na jowain kaya bakit niya gagawin sakin yun? “Is that your friend?” tanong bigla ni Lolo. I pouted at tumango na lang nang hindi siya nililingon. “May girlfriend na pala, sana sinabi niya agad para hindi ko na napagsalitaan pa ng kung ano,” said Lolo. Hindi na lang ako nagcomment. Baka may masabi pa ako na masama kaya mas mabuting tumahimik na lang. Less talk, less mistake sabi nga sa phrase.

Ang isa-isa ang sandalan at pahinga ng bawat isa sa amin. “And then if you can remember. Keep smillin’, keep shinin’ Knowing you can always count on me for sure. That’s what friends are for. For good times and bad times. I’ll be on your side forever more. That’s what friends are for.” Hindi na kami makatugon sa pagkanta dahil mga hikbi na lamang ang tanging lumalabas sa mga bibig namin habang yakap ang isa’t-isa.

Nilapit ko ang baso ko sa baso niya. "Cheers to our new friendship!" Tumawa ako sa sinabi niya. "Cheers to our new friendship!" Pag-ulit ko sa sinabi niya. "Hey! Kami rin dapat! Kwadroplets tayo for tonight!" "Geez. Where do I stand?" Napalingon kami kay Carriuz nang marinig ang sinabi niya and an instant ay nagtawanan kami. Duh? Siya lang ang lalaki samin. He's lost. Hahahaha!

"Happy friendship day din." "11 years," good at all. "Guess I'll get some water.", Kunal mutters awkwardly before basically ratting out of the situation and the heat of it. Our eyes met and we both smile. The smile soon turns into laughter, as soon as we realize that Kunal must be out of earshot. "Team. Remember this.", he interjects in a low volume as we gradually stop laughing, realizing that it might draw unwanted attention in my workplace, in spite of being almost silent. I nod in affirmation.