Left Behind Novels & Stories

I don't know how long this will last but I'm happy na makasama sa mga panahon na 'to ang mga tao na mahalaga sa buhay ko. “Hindi lang 'to independence day party, but also send off party na rin. Because tomorrow, our Superstar here will be off to somewhere to take a break muna, and we don't want to bid our farewell and good luck in a sad manner!” Mia said with her beaming smile. “Basta Besh! Don't forget us ni Mommy Apricot kapag may Papa doon sa pupuntahan mo ha!” “Hoy loka-loka dinamay mo pa ako sa kalandian mo ha! Loyal ako kay Atty. Drake excuse me!” Tugon naman ni Apricot at kumindat pa talaga sa katabi kong si Drake.

“Wala sa isipan mo kasi hindi mo pa rin siya makalimutan, Kaisha. Hindi naging maayos ang paghihiwalay ninyong dalawa. Umalis ka nang hindi mo man lang siya pinakinggan. You left him behind, Kai. Wala rin closure na nangyari nang magkita kayo ulit.”

Kailangan niyang huwag magpatalo sa damdaming halos gusto nang kumawala sa dibdib niya. Kung may sikreto mang kailangang itago, ito na ang huling pagkakataon. Sapagkat kapag lumabas ito sa liwanag, wala nang babalikan. Wala nang ‘kayo’. Wala nang pagkakaibigan. Wala na ring kapatid. Tanging pagiging estranghero na lang ang susunod. Kaya naman mahina ngunit mariin ang sabi niya, “Kaya ko naman mag-isa.”

“Ha? At sino naman ang nagpakalat non e kami lang namang dalawa ni Jacob ang may alam sa plano naming pag-alis ng bansa,” “Pero siyempre sigurado akong walang Astra ang makikita sa nasabing secret place nyo dahil naging superhero ako ng buhay mo, thanks to me right?” Preskong sabi ni Rhys sa kanya habang siya ay kabado na.

Pero hinayaan ko nalang. Maya-maya ay napahinga siya nang malalim. Dahan-dahan pero ramdam ko ang bahagyang panginginig nito. "You left that day because of me. Maybe to think and have some time alone. Pero nadamay ka sa insidenteng 'yon nang dahil sakin. Ako ang dahilan kung bakit... kung bakit muntik ka nang mamatay, kung bakit sobrang naghirap ang pamilya mo dahil sa pagkawala mo noon, ako ang dahilan kung bakit nahiwalay ka sakanila, kung bakit hindi mo sila maalala ngayon at kung bakit wala kang maalala tungkol sa sarili mo, tungkol sa pagkatao mo. Maybe you're more successful now than before. Maybe we're already married by now and starting a family. M-Maybe we're happy and..."

Naglalambing pa ito na huwag muna siyang umalis sa tabi nito hanggang hindi ito nakakaidlip. God, she will miss her father. H******n niya ito sa noo. Lumabas siya ng silid at nagbihis. Pagbaba niya ng hagdanan, sinikap niyang huwag nang lingunin ang silid ng daddy niya. ‘There’s no looking back, Margaux.’ Sanay naman siyang umaalis at nagpupunta sa kung saan, pero talagang iba ngayon.

Nang makasakay sila sa airplane and he texted Celestina saying goodbye. (I know this is all you want. I hope you'll be happy with your decision. Thank you and Goodbye.) laman ng una't huling text message ni Terrence kay Celestina. Sinigurado niyang deleted na ang text message sa inbox pagkatapos, itinago na niya sa pocket ang cellphone at baka makita pa ni Marizz ang message niya at pag mulan pa ng kanilang away. Napaka war freak pa naman ng babae.. Tumulo naman ang luha ni Celeste ng mabasa niya ang messages ni Terrence. "Goodbye, Terrence." usal niya at niyakap niya na lang ang sarili kasama ng cellphone niya.

Muli niyang pahayag “When they came back to the orphanage where they leave their children ay wala na ang mga ito roon. Isang sunog ang nangyari kaya naman inilipat sa iba't ibang orphanage ang mga baga at ang mga nakakaalam sa identity ng mga ito ay namatay sa sunog. So, the ending. Hindi nila nahanap sila Hara. But destiny is really playful dahil pinagtagpo ulit sila.”

Huminga ako ng malalim at pilit na nilalabanan ang lungkot sa buong pagkatao ko. "I became like this because I was left behind..." and that is my biggest fear ever. Being left behind by the person whom you thought will never leave and you trusted the most. It's brutally fatal. "Now, my heart is wrapped in a cold ice..." I whispered before tucking myself to bed.

“I need you to leave. Dapat paglabas ko ng banyo, wala ka na rito. Gusto kong mapag-isa, tutal naman kailangan ng bantay ng ate mo, doon ka na lang tumigil sa ospital. Or stay in your house, I don’t care. Just leave.” He stood up and stared at me. “I’m only leaving to give you space and because you wanted me to. This doesn’t mean our marriage is over. Clear your mind, Kel. I shouldn’t have said those things but I was so stressed and not thinking straight. I obviously don’t mean that. And it wasn’t my intention to lie about Vina. She may be an ex, but she’s a friend. I didn’t even know she was in the country until I received a call from her.” “Are you done?”