Left Behind Novels & Stories

“Tell me dude… mahirap ba paamuhin ang babaeng nagugustuhan mo?” Dinampot ni Calvin ang bote ng beer na walang laman at akmang ibabato niya ito sa direksyon ng kaibigan ng biglang dumating ang bartender. Kaya nagkaroon ng pagkakataon si Levy upang bawiin ang sinabi. “My ex-wife is back…” natahimik ang dalawa niyang kaibigan dahil sa sinabi niya. Maya- maya ay biglang humalakhak ang dalawa na animo'y may nakakatawa sa sinabi niya.

“Wala na, matagal na, bata pa lang ako wala na sila, nasanay na rin, wala rin naman ako kamag anak na pwede ko mapuntahan, tsaka ayos na rin yon, natuto ako mabuhay mag isa,” “Bakit, namatay ba sila?” “Hindi ko rin alam, wala naman akong natatandaan na kahit ano sa kanila, nung nagkaisip ako, nasa ampunan na ko, wala na rin ako sa mood hanapin sila, obvious naman na hindi nila kaya yung ganda ko kaya nila pinamigay, ang chaka siguro ng mga itsura nila, di ako belong don,”

Ganito ba talaga ang type nilang birthday celebration. Humugot ako ng isang malalim na hininga pagkatapos ay humakbang ako at nagtungo sa counter ng bar. Sumunod naman sa akin si Bea. Naupo kami sa bakanteng stool sa harap namin at ini-adjust ang sarili sa paligid. Hindi ako sanay sa mga matataong lugar, but I have no choice dahil nandito na ako. Knowing Kyla, magtatampo talaga yun kapag hindi ako pumunta.

Alam kong pareho kaming natatakot sa pagsapit ng kinabukasan. Ito na naman 'yong sakit na parang sinasaksak ang puso ko. Iiwan ulit ako ng minamahal ko. Wala naman akong balat sa puwet pero bakit ang malas ko kapag nagmamahal? Mom and Dad left. Hariette left. And now, Atyrrah will left tomorrow.

We have both leave each other's behind . I felt her hug from the back.Her hands covered mine and ,chuckling,I held hers tightly. . But gladly ,we didn't literally leave each other .Maybe we just built something on our own and didn't tell each other ever about it and so this was the day that all the secrets come out . "I always thought I couldn't really help you get the things you want.You are an Aldridge and clearly ,your influential family can take over anytime so I can only tell you what's outside because i thought that's the thing you will want me to tell you"

"B--But didn't you also say, that you don't depend? It's up to you whether you destroy or want to leave ---" "That's the point, I want to leave you. I'm so sick of you. I can't live with you anymore, can you hear? I want to stay away so I'm leaving and I'm leaving you!" I became increasingly weak especially when he passed me. I sobbed and slowly turned to him, I thought he would at least turn around. But no, he left completely. The man I love has left me.

mahinahon kong ulit, pero sa totoo lang, may kung anong bigat ang bumagsak sa dibdib ko. Tumango siya at muling sumubo ng pagkain, parang kaswal lang ang usapan na ‘to para sa kanya. “Yeah. She left, just like that.” May bahagyang pait sa ngiti niya, pero mabilis niyang tinakpan ng pag-inom sa baso niya. I don’t know why, but the thought of him getting left behind made me feel… uneasy. Enzo got left behind? Hindi ko maisip. Hindi siya ‘yung tipo ng lalaki na basta-basta na lang iniiwan.

nilibot niya pa ng tingin ang bahay ko. Tumayo naman ako upang hubarin ang jacket ko at isinampay iyon sa coat rack. "You like the place?" I asked him. "Yes, very much." Napangisi ako at dumiretso sa kusina upang uminom ng tubig. Hindi ko namalayan na sumunod pala siya sa akin. "Sophia." he called. I jolted, "What the-" "Why don't you go back now?" Hendricks asked, "You've finally got a say in life now, you can go back and face what you left back home for the last years." I stared at him.

Unti-unti kong napagtanto na mas mahal nga ni daddy si Mica. Isang umaga, habang hinihintay ko ang driver namin para sunduin ako rito sa mall at ihatid sa academy, may isang tinig akong narinig na nagpabagao sa aking mood. Masaya ako kanina pero dahil sa familiar ang boses na narinig ko ay bigla akong nainis. Sigurado akong si EJ iyon, ang ex kong iniwan ako. Sana lang ay hindi niya ako napansin. Ayaw ko siyang makita.

kahit alam kong hindi na niya ako maririnig. Habang nakatitig ako sa kisame ng kwarto dito sa probinsya, I can't help but feel how deeply I was left behind, how easily I was abandoned. Bakit parang mas madali para sa kanila na iwan ako kaysa manatili? Was it really that easy to walk away from me? Ganun ba talaga ako kawalang-halaga? Ganun ba ako kabilis kalimutan at saktan? Maybe they were right all along. Maybe I really am that easy to let go of.