Let It Hurt Until It Hurts No More นิยาย & เรื่องราว

"I have found the paradox, that if you love until it hurts, there can be no more hurt, only more love." – Mother Teresa Chapter 12 I have been running errands these days, mahirap maghanap ng trabaho. Sherlyn has been helping me pero hindi ako qualified because I didn't get to finish college. I even slap her back nang sabihin niyang, tutulong siya sa mga gastos ko, nakakhiya iyon para sa kaibigan ko kaya tinanggihan ko siya. Nagsisisi talaga ako, sana tinapos ko nalang pag aaral ko bago ako nagpakasal kay Sandro, and now what do I get? A trauma and struggles dahil sa kanya. It is still hurting me, pero ngayon ay nangingibabaw talaga ang galit ko sa kanya. I didn't give up sa paghanap ng trab

Nasasayangan ako sa limang taon na relasyon namin, akala ko kami na talaga pero masisira lang pala kami ng gano'n kabilis ng hindi ko man lang namamalayan. Hindi ko masasabi na nakamove on na ako dahil ayaw ko naman lokohin ang sarili ko at magpanggap na wala na talaga kung alam kung mahal ko pa naman talaga siya, pero 'yong sakit ay nandito pa din at hindi ko alam kung kailan ito mawawala o maghihilum. Ayaw ko naman pilitin ang sarili ko dahil mas lalo lang akong masasaktan. Kagaya nga ng sabi nila trust the process.

And I don't think this pain will easily go away once I heard him say 'it's gonna be fine'. The pain can't be easily erased. Hindi gano'n kadali....naii-iyak ko lang ito, pagkatapos ay bukas okay na. That tomorrow, I'll just laugh all things out.... because it's not. Maybe it could really heal by time, but the stain would still be there...etched forever in my heart. "Don't pity me," I said as I harshly wiped my tear. Nanatili lang siya roon sa harap ko habang pinapanood akong miserableng pinupunasan ang mga luha.

he said emphasizing the word 'was'. I knew it already but the pain doubled after hearing his confirmation. Iba pa rin pala ang sakit kung sa kanya mismo nanggaling ang katotohanan. Parang naramadaman kong ilang beses na sinaksak ang aking puso. Tama nga kasabihang the truth hurts, but it hurts more if the person caused you the pain didn't take the courage to tell it straight from the start.

saad ko, hindi ko alam kung paano ko mapapagaan ang sakit at bigat na nararamdaman niya ngayon but all I can say is that he is suffering to much. "You have a brighter future Storm at alam kung malalampasan mo ang lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Feel the pain until it hurts no more. Hindi ko sinasabi na kailangan mong madaliin ang lahat pero paunti unti mong gawin. Huwag mong ikulong ang sarili mo sa madali, masakit at masalimuot na nakaraan. Huwag mong ikulong ang mga magulang mo bagkus ay palayain mo na sila, hindi sila magiging masaya kung ganyan ka." dagdag ko pa ng hindi siya nagsasalita pero alam kung nakikinig siya.

Naaamoy na naman ni Ada ang pamilyar na pabango. Kahit gusto niya itong itulak ay wala na siyang lakas pa para gawin iyon. Hinang-hina na siya sa kakaiyak. Hindi pa niya naranasan ang umiyak ng ganito. 'Yong tipong hindi niya alam kung ano ang gagawin para mawala ang sakit na nararamdaman. Napagtanto niyang totoo pala ang kasabihang ‘silent cries hurt the most'.

Masakit parin! Still fvcking hurt! "Belle.."

bulong ko Ngumiti siya at hinalikan ang aking labi, hinaplos ng isa niyang kamay ang aking likuran bago niya tinapos ang halikan namin Mas malambot ang halik niya ngayon saakin "No one is allowed to hurt you, no one until I die"

Every step is a struggle, every movement hurts like hell, but I endure it all. Napakasakit. Masakit sa katawan, masakit sa laman, at higit sa lahat, nakakapagod sa isipan. May mga araw na pakiramdam ko ay gusto ko nang sumuko. There were nights I cried myself to sleep, thinking I’d never get better. May mga oras na sa sobrang hapdi at pagod ay naiiyak na lang ako nang tahimik habang nakahiga pagkatapos ng session. Pero sa bawat oras na pakiramdam ko ay bumibigay na ako, lilitaw lang ulit ang mukha ni Bianca sa alaala ko. Maririnig ko ulit ang boses niya, ang tawanan niya, at maaalala ko ang pangako namin sa isa’t isa. And suddenly, the pain doesn’t matter anymore. You are my only motivation.

Nakapasok ako. Ngunit bago ko pa maipagdiwang iyon sa sarili ko, may biglang bumangga sa balikat ko. Napaigtad ako nang bigla akong mabangga sa isang matigas na katawan. Muntik na akong matumba, pero mabilis akong nakabawi, hinahaplos ang braso kong bahagyang nasaktan sa impact. “Aist!” Napailing ako, hindi dahil sa sakit kundi sa sariling kapabayaan. Sa sobrang pagkalunod ko sa sarili kong isip, hindi ko napansin ang taong nasa harapan ko.