Novel & Cerita Letters To My Mom

"Enjoy kayo. Congratulate Lucas for me." "Yes, Mom."

Inilapag na ni Mommy ang Kani Salad na paborito ko at umupo na sa tabi ni Dad at kaharap ko. "I miss having you here for dinner Fox. Please visit us more often," lumambot naman ang puso ko para kay Mommy na kahit kuwarenta'y-siyete na ay iisipin mong nasa treinta pa lang ang edad dahil hindi tumatanda ang itsura.

Habang naghihintay sa pagdating ni Valen ay nagsulat ako ng maliit na sulat para kay Abeliah. Dearest Abeliah, Hi, Abby baby! I'm sorry that I didn't visit you for years. Please know that I still care for you. And that I miss you. Love, Mommy I kissed the paper after signing it. Ilang minuto ang hinintay ko bago dumating si Valen na dala ang mga pinabili ko. Kaagad ko siyang dinaluhan at pinasalamatan. "Hindi ka ba nahirapan?" sabi ko.

My Beautiful Selene, I couldn't find the right words to say in this letter that would be able to express what you meant to me, but I feel compelled to write them in any way I can. By the time you read this, I have one request for you, please don't be sad. I don't want to see you see you crying anymore. Daddy is so happy in my last days here on earth with you. Sweetheart, do you know you changed the world for Daddy?

"Tsaka ito nga pala yung letter ni mama na binigay nya sa'kin, kasama ng box na 'to. Hindi ko mabasa ng maayos sulat nya kasi hindi na maayos ang kalagayan nya nung 8 pa lang ako, parang nastroke sya, sinulat nya daw ito sa akin noong mag-t-ten na ako. At sinabi nya sa akin na basahin ko ito pag nag-eighteen na ko, pero nito ko lang nakita yung box eh." "Si Audrey, n-nastroke?" "Yeah... sana mabasa mo, di ko kasi maintindihan eh." Nang basahin ni Bea ito, hindi nya din maintindihan ang sulat. Magulo ang pagkakacursive nito, pero sinubukan nya pa rin intindihin. She tried to make sense of every word in the letter. Dearest Dawn, Anak, mahal na mahal ka ni mama. I know i should've told you this

Nagniningning ang mga mata nito pero umurong ang aking dila. Hindi ko gusto ang gusto nito. Hindi ako pwedeng sumama. Tila naman nakita nito ang sagot sa aking mga mata kaya napayuko ito. "G-Gusto ko po sana kayo makatabi sa pagtulog... gusto ko rin po ibigay sa inyo 'yung pinapabigay ni Drix. Kasi mama may pangako ako sa kaniya.. alam ko hindi mo pinapaniwalaan ang tungkol sa kakambal ko pero gaya ko po e' nangulila rin siya sa inyo. Matagal ka po namin hinintay mama kaya madami po siyang inipon na letter na ibibigay niya po sana sa inyo pero dahil nawala na po siya ay wala na pong ibang magbibigay no'n kundi ako. Kaya sana mama kahit basahin mo lang po. Sana po sumama kana sa akin mama."

wika ko na naiinis na ang boses. Bigla naman itong natawa. " Coming from you, bratty. Eh, ikaw ba anong ginawa mo dito? Anong ginawa niyo ba dito? Are you out of your mine, hindi mo ba naisip sila tito at tita..." Natigilan ako, oo nga pala. Hindi ko pa natawagan sila mommy at daddy. Pero nag-iwan ako sa kanila ng sulat. " Mom and dad, Gusto ko muna ng space at nasa mabuting kalagayan ako.Don't worry about me, I'm with doctora Trexie." ito iyong nilalaman ng sulat na iniwan ko.

Nang palakihin ko iyon at binasa isa-isa ay saka ko napagtanto sulat iyon ng mga taong nagmamahal sa akin noong inakala nilang wala na ako. Nagmadali akong tumakbo patungo sa aking kuwarto dala ang laptop. Habang binabasa ko ang mga sulat nila ay hindi ko mapigilang mapaiyak. Lalo na noong mabasa ko ang sulat nina Mama at Papa. But then there is one letter that caught my attention. And it was Jacob’s. The letter was simple. He said, ‘I don’t believe that you’re dead. I refuse to believe that you left me without saying goodbye. I’ll find you Gabby. I’ll never stop until I see you again.’

Agad akong umakyat sa kama nang makapa ko ito, nag-aantay sa kung anong maaaring lumabas sa papel. Mapait akong napangiti ng lumitaw sa papel ang hindi ko malilimutang sulat ni Mama. She wrote a letter. It was for me. Dear Anak, If you’re reading this then I guess you already know everything. Or something bad happened to us. Anak, please know that everything me and your father did is for your safety. Tinago namin ito sa’yo kasi hindi pa kami handa. Pero ikaw, you are born ready. Kami ng Daddy mo ang natatakot para sa’yo. I don’t want you to live knowing that nowhere is safe. I want you to live normally like other kids. Pero sadyang may mga bagay talagang hindi mapipigilan. Nevertheless, I kn

“Para sa anak kong Althea, Alam kong may mga araw na hindi tayo magkasundo. Pero sana, isang araw, maramdaman mo pa rin ang pagmamahal ko kahit hindi na tayo magkasama sa isang bubong. Tandaan mo, ang pagmamahal ng isang ina, hindi kailanman nawawala. Kahit mag-iba ang panahon, kahit magbago ang mundo. — Mama” Pinahawak ni Adrian sa akin ang letter habang kinukuhanan ako ng candid shots. Wala na akong pakialam kung kumikirot ang likod ko o kung may stretch marks na lumilitaw sa gilid ng tiyan ko. Lahat ito—parte ng kwento.