Message For A Friend Who Passed Away นิยาย & เรื่องราว

Wala nang iba. Nang makarating sa bahay ay agad akong pumasok sa loob pero wala akong nadatnan. Kahit nang pumunta ako sa kusina ay wala akong nakita at nang may ma-receive ako na tawag at marinig ang sinabi nito, pakiramdam ko ay gumuho ang mundo ko. "Keyden, it's Andrei. Phoebe's friend. Kung may paki ka pa sa kaniya ay pumunta ka dito sa ospital ngayon din. Phoebe... Is gone."

Thank you sa lahat. I won't delete our messages kasi feeling ko babalikan ko rin 'to whenever I need to or feel it. So ayun? Sana sa future makilala kita personally kahit as a friend. If ever magkita tayo, kwentuhan mo ko sa magiging lovelife and career mo ha? Fighting palagi! Study hard and I hope you'll have a great future ahead! I won't forget you and your fast replies. You'll always be the 6'3 cutie bebi that I met on the internet. Hart hart! Sincerely,

I cursed, one police immediately run outside. "Don't fucking close your eyes Eli. Let's wait for the ambulance, hang in there Eli. Please, please!" Halos tumutulo na ang mga luha ko sa mukha niya, holding her hands tightly. "Whatever happens I am with you, Adi." That is her last words, her hands just slipped into my hands. No! My friend just died in my hands! Not Eli, please! Not my friend, my friend. I cried and cried, then I remembered Adam. I looked at him he was looking at us, shocked and looking apologetic to us.

Siguro ay umakyat ito sa kuwarto nila. Habang wala pa ang lalaki, kinuha niyang pagkakataon iyon para buksan ang messenger niya at padalhan ng mensahe ang common friends nila ng dating nakarelasiyon. Isa-isa niyang tinanong sa mga ito kung may balita ba sila sa ex niya o totoo ba na patay na ito.

Sa huling natitirang segundo bago tuluyang mamatay ang cellphone niya, nag-type siya ng isang mensahe at ipinadala iyon kay Paloma. [Paloma, parang awa mo na... nagyeyelo na 'yung buong kwarto ko. Nakakulong pa rin ako rito. Hindi ako makalabas. Tulungan mo ako, ayoko pang mamatay…]

"basta kapag may naramdaman Kang kakaiba---sabihin ko kaagad sa Akin, ha." "oo naman, huwag mo nga akong intindihin. Bes, anim na buwan pa naman 'yon. Nasa unang buwan pa lang tayo. Ako nga hindi ko iniisip ang tungkol sa sakit ko, ikaw naman' tong paalala nang paalala." "Bes naman eh, paanong hindi ko iisipin eh, pagka namatay ka, sino na ang magising best friend ko? Sino na ang makakasama ko sa gimikan? Huhuhu"

The price is nothing compare to how thankful I am and to the love I have for you. Merry Christmas, bestie!"] Maliit lang ang pagkakasulat pero sapat para mabasa ang mahabang mensaheng iyon at habang binabasa, hindi maiwasan ni Felicity na mangilid ang luha sa heart touching message ng kaniyang kaibigan.

Kaya muli akong bumaling at humarap nalang sa bintana at tumitig sa kawalan. Ilang araw na nga ba ang nakalipas mula noong pumunta ako sa lamay ni Francis? Hindi ko na maalala. Julienne texted me saying his burial will be tomorrow. Ano ba'ng dapat kong maramdaman sa kaalamang iyon? I don't know.

"Thank you for being there beside her." Kinabukasan ay libing na ni Amaya. We are all here at the most expensive private memorial garden. Her whole family are here and also my parents tsaka ang brother ko. But I didn't pay attention to them 'cause I know babalik lang sila mamaya sa states pagkatapos ng libing. We gave our last messages to Amaya because we still know she can hear us. Nakapag message na ang ibang friends ni Amaya, her cousins, her whole family and lastly was me.

Habang tumatakbo ang sasakyan ay kinuha ni Hyacinth ang phone niya at nakita niya na may message doon mula sa isang taon na hindi niya friend sa social media. She clicked it at nakita niya na galing ito sa lalaking kinaiinisan niya. ‘Please don’t get mad at me. Kung gusto mo, kakausapin ko ang directors ng school para ikaw ang maging Valedictorian. Ayokong nagagalit ka sa akin, Faith. please?’ May kalakip pang sad emoji ang message ni Argus sa kanya kaya naman lalo siyang nabwisit!