Mga Larong Pinoy นิยาย & เรื่องราว

"Pipay, baka pwede kang magsimula ng isang page na parang 'Pipay's Life Hacks' or 'Behind the Scenes ng Beauty Queen ng Palasyo'—na may mga tips, fashion, or anything na may mga buhay-buhay na relatable. Siyempre, kailangan engaging, may personal touch." Lucas, na parang hindi naisip ang mga ideya, "Pwede, pero mas maganda kung may niche ka. Kunyari, ‘Pipay’s Drama Diaries.’ Isang kwento ng mga high-tension moments, tapos may mga twist na kwento."

Wala ang President dahil kinausap niya ang Principal kung okay ba sa kaniya ang naplanuhan namin na activities. "Now, we have some sports that is Basketball, Volleyball, badminton, takraw, Chess, and running. Sinong mag volunteer na maghahanap ng players sa bawat sports?" Tanong ko sa kanila while I'm taking the lead sa ganitong bagay since I'm the Vice naman.

Mas relaxed siya at mas expressive. Nagkuwentuhan silang tatlo habang ang dalawang babae naman ay nagyayang maglaro. "Dice game tayo!" Ang laro raw ay Big Joker, Little Joker. Magro-roll ng dice ang lahat, at kung sino ang may pinakamataas na score, siya ang magbibigay ng challenge sa iba. Palagi akong malas sa mga ganitong laro. Ayoko sanang sumali. Pero paulit-ulit nila akong inaaya.

SHAINA Sumunod na araw ay biglang tumunog ang cell phone ni mama habang nagluluto kaming dalawa ng tanghalian namin. Kami lang dalawa ang nasa bahay. Wala ang mga kapatid ko dahil may klase sila. "May tumatawag po sa 'yo, Ma. Hindi mo po ba sasagutin ang tumatawag sa 'yo?" tanong ko kay mama.

Hanggang sa mapagod silang tatlo kaya niyaya nya ang mga itong kumain kasama ang kaniyang lolo. She's obviously a lolo's girl. Malakas sya dito kaya kada uwi nya ng Pilipinas ay palagi sya nitong ini-spoiled. They ate fried chicken, lumpia at gulay na malunggay. Kumain rin sila ng manga bilang panghimagas.

"Damn! Love.. ibig sabihin hindi mo pa ako nakitang maglaro ng basketball? Ni hindi mo man lang ako sinearch sa YouTube? Hindi mo alam kung gaano kasikat ang nobyo mo dito sa Pilipinas?" "Hihihih... gusto ko live... manonood ako ng live game mo." "Sige.. pustahan na lang tayo. Kapag manalo kami mamaya sa game ano ang premyo ko?"

“Cass, even happiness can be dangerous. Kapag sobrang dami ng tao, isang maling galaw lang…” Hinawakan ni Cassandra ang kanyang kamay. “Trust. This is their day as much as it is ours.” Sa gitna ng plaza itinayo ang malaking entablado. May mga paligsahan para sa mga bata at matatanda—mga sayaw, palaro ng sibat at pana, pati na rin ang tradisyonal na “laro ng liwanag” kung saan pinapailawan ang daan-daang parol na sabay-sabay lumilipad sa himpapawid.

Pakiramdam niya ay imposibleng makatulog siya. Kaya naman nagpasya silang magpalipas ng gabi nang magkakasama. Naglaro sila ng cards, naglaro ng mahjong. Naglaro rin ng mga sikat na mobile games habang nagtatawanan at nag-aasaran. Maya-maya pa, ang buong bahay ay napuno ng masasayang boses. Parang pansamantalang nawala ang lahat ng problema.

Kaya nga maraming nag lalaro niyan kase nakaka excite laruin. "Ano bang nagustuhan mo dyan sa larong 'yan ha?! Yang pakikipag patayan! Pakikipag away!?" "It's just a game dad, it's no big deal! This game is the best, this game is #1 in the whole world. Many people are playing this game because it's good and fun. And lastly it's not like we killed people for real dad and mom! Kung ano-ano nalang sinasabi n'yo eh, wala naman kayong alam!" Saad ko habang ang dalawang mata ko ay nasa phone ko lang nakatutok.

simula nito. Napalunok ang dalaga nang maalalang sinulatan nga pala niya ang likurang bahagi ng frame na iyon. Noon wala sa loob na itinalikod ng dalaga ang frame saka tahimik na binasa ang nakasulat sa likuran niyon. Pero dahil nanatili nga siyang walang imik ay muling nagsalita ang binata. "L.A.M stands for Lana Amara Montes, right?" amusement ang nasa tono ng binata.