Mga Pangalan Ng Laruan Novels & Stories

dagdag niya, kaya naman nakuha ng atensyon ko ang pagbanggit niya kay Brown. “Brown?” I asked. “Opo, si Kuya Varry Brown Montenegro po,” nakangiting wika niya kaya nagulat ako. Sh*t!! “What is your name?” I asked again. “Lian po, Lian Blue,” she said. Napangiti ako—kaya may “Blue” sa pangalan niya dahil blue ang mga mata niya? “Napakagandang pangalan naman ’yan,” saad ko.

Ang bawat takot. Dahil narinig ko ang unang iyak ng anak ko. Ravian Alaric. Ang pangalan niya ay nangangahulugang liwanag na nagbibigay-buhay, biyaya at lakas. At sa sandaling iyon, sa gitna ng dugo, pawis at luha na nailabas ko ay isang bata na naman ang nasilayan ang mundo.

Hilam sa luha ang mga mata at hindi na klaro sa paningin ang sahig na luluhuran. I was about to kneel down ng marinig ang pagmumura niya! "Lorna!" Sigaw niya. Umiigting ang panga. Nataranta si Lorna. Mabilis ang lakad at hinuli na kaagad ang aking braso. Pilit akong pinapatayo. "Ma'am Cia.." Umiling siya. Sinasaway rin na luhuran ang amo niya. Pero bakit alam din niya ang pangalan ko, lahat ba sila ay may alam sa buong pagkatao?!

Mukha ba akong laruan? Magsasalita sana si Kian, pero inawat ko ito. "Excuse me, anong sabi mo? Bago akong laruan ni Kian?" Tanong ko sa Angelina na ito. Tumango tango pa ito sa akin. "Oo, hindi mo ba narinig." Mataray pa na sagot nito sa akin. "Mukha ba akong laruan? Mawalang galang na ha, sabihin ko lang saiyo kung sino sa atin ang mukhang laruan. Ikaw iyon, tingnan mo nga ang itsura mo? Maganda ka lang at maputi pero mukha kang pick up girl sa kalsada na nag aabang nang lalaki." Inis kong sabi sa kanya. Akala seguro ng babaeng ito ay mahina akong babae na hinahayaan lang na pagsalitaan ng kung ano ano lang ng kung sinong tao.

“You always call me by my nickname. Cian.” “Hmm, it make sense.” napatango ako. Lucian ang pangalan niya kaya natural na konektado rin naman ang palayaw niya sa pangalan niya. “Then, Cian… Ipinagluluto ba kita or ng papa mo?” “Hmm, no you're not.” “Huh! Anong ibig mong sabihin na hindi? Hindi ba ako nagluluto para sayo?” “Nagluluto.”

Matiyagang paliwanag ni Lauren, "Ang malabo niyang anyo ay parang ulap na malumanay na tumatakip sa buwan. Ito ay mali-mali na parang mga snowflake na tinatangay ng hangin. Ito ay isang tula na naglalarawan sa Diyosa ng isang ilog." Humagikgik ang dalaga. "Goddess of a river? May ganyang dyosa? Haha bakit nahulog sa tubig?" Hindi napigilan ni Lauren na matawa. "Silly girl, si Lota ang tinutukoy nito. Lota... baka dyosa talaga..." Tumingin si Lauren sa bintana, at nadagdagan ang pagkabalisa sa kanyang puso. …

The innocent angel behind that lavender mask who became the reason for him to start a brand new life. Lilang maskara. Lunaria na lila ang suot. Lila... My Lavella.

Siya iyong malusog na bata ng isilang ko. Habang ang isa naman ay pinangalanan naming Lila which means night in Persian and purple sa salita natin. Kaya rin siya naging lila dahil no’ng pinanganak siya, halos magkulay violet siya dahil hindi siya halos makahinga noong baby pa siya. And it was Lisa who pushed us gawing Lila ang kakambal. Pero ang buo niya talagang pangalan ay Lianna Laurent Candera Roquez.

wika ng kulay lila at itim ang buntot. "Alicia," ang kulay rosas na palamuti. "Hana," ang may kulay kahel na palamuti. "Nalani," ang kulay pilak ang buntot. Ngumiti ako sa kanila. "Kay ganda ng inyong mga pangalan, mga sirena." "Ngunit ang maipapayo ko sa iyong pag-iwas sa ginoo ay hindi dapat, Aliara. Dahil kapag umiiwas ka ay lalo lamang mahuhulog ang iyong damdamin sa kaniya."

Si Lolo Marcelino. "Oo nga Manang, ang layo ng iginanda nito kaysa noon. Nagtaka nga ako, kasi lagi kaming napapadaan dito dati. Ang dugyot-dugyot pa ng ilog sa tabi nito. Pero kita mo, sobrang linis at napakalinaw na ng tubig. Hindi ako magtataka kung may nabubuhay ng isda diyan,"singit naman ni Lola Devina.