Midnight Sun Book Novels & Stories

Tinira niya ay ang suot na manipis na underwear at brassiere. Mabilis na nagsipagtalikuran ang mga bantay niya. Hindi niya pinansin ang mga ito at agad na lumusong sa tubig. Tama lang ang temperatura noon para sa sikat ng araw. Ilang beses siyang nagpabalik-balik ng langoy hanggang sa mapagod at magpalutang na lang sa tubig. Pinikit niya ang mga mata at hindi alintana ang sikat ng araw. Nagustuhan niya ang katahimikan pero hindi niya inasahan ang mga brasong nag-angat sa kanya paalis sa tubig.

Naalimpungatan ako ng gising nang maramdaman ko ang init na tumatama sa 'king katawan. Dahan-dahan kong binuksan ang aking mata at tumama sa 'kin ang nakakasilaw na sinag ng araw na nanggagaling sa labas ng bintana. Hindi pa masyadong mataas ang sikat ng araw kaya kung susumahin ay nasa alas-syete pa lang ng umaga at tumama nga ang hinala ko ng dumako ang paningin ko sa orasang nasa side table.

Ngunit alam nilang impossible na mangyari yun, pero sa kalagayan ni Gabriel mayroong possibilidad kahit paano. Kaya naman walang nagawa ang mga tauhan ni Gabriel kundi hayaan ang dalawang ama-amahan nito na buksan ang silid nito. Nang mabuksan ang silid ni Gabriel… Walang ilaw. At nang pailawan iyon ni Seneca… Ang sumalubong sa kanilang paningin ay ang magulong silid ng binata. May mga botelyang binasag ito…

Ang Himig ng Pagbangon at ang mga Lihim sa Ilalim ng Yelo Ang pagsikat ng araw sa ibabaw ng Summerton ay isang tanawing kapwa puno ng trahedya at pag-asa. Ang dating kumikinang na siyudad ay may mga peklat na ngayon, mga gusaling gumuho na nagsisilbing mga bantayog sa digmaang naganap. Ang hangin ay may dalang amoy ng abo at alikabok, ngunit sa ilalim nito, may isang bagong simoy—ang simoy ng isang pinag-isang lahi na nakaligtas sa kanilang pinakamadilim na gabi. Ang kwento ni Winston Lawrence, ang basurerong naging hari at ngayon ay tagapagligtas, ay umalingawngaw sa bawat sulok ng Earth Continent, isang himig ng pagbangon na nagbigay ng lakas sa mga nawalan ng pag-asa.

May omelet, hot dog at fried rice at orange juice din na ginawa si Dark. May kalamigan ang simoy ng hangin na dumadampi sakanilang balat. Ibang iba ang klima sa Norway kumpara sa Pilipinas. Kahit sinasabing panahon ng tag init ngayon sa bansang Norway ay hindi naman nila ramdam ang sobrang init ng panahon bagkus ang nararansan nila ay Midnight sun o ang ibig sabihin, ay kahit gabi na ay maliwanag pa rin ang paligid. Sa makatuwid, may mga panahon na walang gabi sa kanilang bansa.

Si Rezel ang naka-toka roon para tingnan kung gumagana pa ba o hindi na. Mas madali sanang matatapos ito kung nandito sina Daniel at Alden. Si Joacquin naman ay mayamaya pa ang uwi dahil gabi na rin nagsasarado ng bookstore nito. Bookstore na kahit kailan ay hindi pa niya napasukan. Paano nga naman at wala siyang interes sa mga libro na iyan. Kung may perang nakatago sa bookstore ni Joacquin, baka iyon lang ang tanging panahon na papasukin niya iyon. Sa ngayon, malabo.

Humahalakhak lang ito habang siya, halos napasimangot. Siya talaga ang palaging pang-aliw dito, pero masaya rin naman siya na nakausap niya ang kanyang ina at napatawa ito nang dahil sa kanya. "Oh, hija, nakasimangot ka na naman. Tingnan mo, ang ganda ng umaga o," natatawang bungad ni Manang at tinuro ang bintana. Kitang-kita niyang maaliwalas ang sikat ng araw. Hindi niya naman ramdam ang sikat ng araw kung bad trip siya ngayon.

It was Lily again, peeking through the doorway. I reached into my silk pocket and felt the small **Sun & Moon necklace** I always carried. I remember a boy once told me it would keep me safe when the world got dark. Now, looking at this lonely mansion, the cruel maid, and my cold husband, I realized I was in the darkest place of my life. I was in a cage. And the key was held by a man who was clearly more than just a farmer. *Ninety days, Sofia,* I whispered to myself as I entered my cold, empty bedroom. *Just survive ninety days. For Papa. For your name.*

Dahil ba sa pag-iwan niya rito noon? Sumasakit lalo ang ulo niya sa pag-iisip at kahit humiga siya at pumikit ay hindi naman na siya makakatulog kaya umahon na lamang siya mula sa kama. She went to the huge glass door at the right of the bed leading her to the adjacent veranda. She surprised when she saw the sun slowly kissing the horizon. Ang ganda ng view ng sunset sa veranda ni Sylvan. Kitang-kita mula doon ang unti-unting pagsasanib ng araw sa hangganan na kanyang natatanaw.

Pumasok si Sunshine sa kumot para sumilong sa lamig na tumatagos sa balat. Ang panahon sa gabi sa Maldives ay napakalamig. Ang pagkulot sa ilalim ng makapal na kumot ay lalong nagpainit sa katawan ni Sunshine hanggang sa muli itong nakatulog. Hindi nagtagal, nagising si Sunshine na may gulat na mukha. Sana hindi siya oversleep. Tiningnan ni Sunshine ang kanyang espesyal na relo at nalaman na 11 pm pa lang ng Maldives time.