Naisip Novels & Stories

Nereus' Point of View “Tingin ka sa akin,” maawtoridad kong saad pagkatapos kong sabunutan si Islaine para ilapit ang mukha niya sa akin. “Huwag kang pipikit,” dagdag ko pa, parang pabulong dahil puro hangin, “putangína, huwag kang pipikit!” saad kong muli nang unti-unting mangliit ang mata niya dahil nakatapat na sa hiwa niya ang ulo ng pagkalalaki.

Napalingon silang lahat sa taong itinuro ni Darius, pagkatapos ay nasundan ng panandaliang katahimikan. Hindi nila masagot ang tanong! Ang Nix Inc. ay isang kumpanya na kinikilala sa buong mundo. Ang mga taong nagpapakita kay Darius sa paligid ay pawang mga nangungunang itaas na echelon na may gintong plated na pagkakakilanlan ng mga card. Sila ay mga taong bihirang makita, at laging abala. Iyon kasama ang malaking bilang ng mga manggagawa na ginawa ng Nix Inc. na maunawaan na wala silang ideya kung sino ang lalaki.

Napahinto ako saglit. Napatingin sa kanya. “Relax,” bulong niya. “I don’t bite.” Napangisi ako. “Good. I don’t trust strangers.” “Then stop looking at me like you do.” Napalunok ako. Kasi may punto siya. “Confident mo naman,” sagot ko. “Just…. observing.” Mas lalong dumikit ang mga tao sa paligid namin, dahilan para mas mapalapit ako sa kanya.

"Kapag huminto tayo, tapos na tayo." Habang papalayo sila sa nasusunog nafacility ang mga sirena ng NISA ay nagsisimula nang marinig sa malayo. Hindi nila alam kung sino ang mas malakas na kalaban—ang ahensyang tinalikuran nila, o ang Orion na hindi tumitigil hangga't hindi natatapos ang kanilang misyon.

wika nito Diko na lang ito pinansin sa halip tumungo na ako sa tapat ng pinto para kumatok, at naka ilang katok na nga ako wala parin nerd na lumabas. "tulog pa ata oh bingi lang siguro" kumatok ulit ako maya maya pa bumukas na nga nung una diko nakilalang si Nerd na pala iyon dahil kakaiba ang suot nito ngayon kumpara sa suot niyang old fashion. Naka maluwag na t-shirt kaya laylay ang kabilang manggas nito kaya kita ko ang kulay itim na strap ng bra niya at ang collar bone niya sa kapayatan, hangang sa dumako ang mga mata ko sa buong katawan niya aminin natin na kahit payat siya nasa hubog parin ang katawan nito mga binti niyang mapuputi., "Nerd na hot ba?"

nai- inis nyang sabi. "Teka nga! Ano bang ikina pa- panic mo dyan? E hindi nga ba at nasa malayo na naman tayong lugar at malamang hindi naman ganoon kadali na makikita nila tayo rito." may tila pag ka- bagabag na rin na saad ng kausap sa kabilang linya. "May nangyari bang hindi maganda?" may pag du- duda na tanong nito sa babae.

🌀 Nahuli sa Bitag Naramdaman ni Jun Tibas na sumikip ang espasyo sa paligid niya— parang sinisipsip ang hangin, at may puwersang dumidiin mula sa lahat ng direksyon, kaya hindi siya makagalaw. Wala siyang nagawa kundi manood, habang dahan-dahang bumabagsak ang stink bomb papunta sa kanya. BAF!

Paikot ang pwesto at nasa likod ng mga kasali ang mga usi lang. May pagkapareho ang card game na ito sa larong pares. Magsasabay-sabay kayong ilapag ang isang card n'yo patalikod na tingin mo ay hindi mo kailangan o walang kapareha sa hanay ng iyong mga baraha. Maaari mo ng ilapag sa iyong tabi ang mga barahang may kapares na upang ang ilan na walang pares na lamang ang iyong hawak. Nasa inyong kasunduan kung counter clockwise o clockwise ang magiging takbo ng pasahan ng cards na ibababa at ipapasa n'yo. Ang may matirang pinakamataas na baraha ang siyang talo. Highest is Alas while the lowest is number 2. Maingay at naging enjoyable ang laro na si Max ang kasalukuyang namumuro sa mga panalo.

Hindi niya alam kung ano'ng tinatakbo ng isip nito. Pasimpleng pinag-aralan ni Micah ang lugar na kinaroroonan niya. Lihim siyang napamura nang mapansing sinusundan siya ng limang nakaitim na lalaki. Damn! Paano siya nito makakatakas? Nang may makita siyang duyan, napagpasyahan na lamang niyang magpahinga doon, mukhang hiningal na rin kase siya sa kahahanap ng puno ng mangga. Wala naman siyang nakita. Puro puno lang ng niyog ang nakikita niya. Mabuti na lang at nasisilungan ng puno ng niyog ang kanyang kinaroroonan. Mainit na kase, palibhasa'y buwan ng Marso, malapit na rin ang summer.

wika niya, halatang nahihirapan sa ideya. “Halika, Moises Floyd! Ayaw mo bang makita ang kababalaghan ng karagatan? Bioluminescence? Ang dagat na kumikinang sa neon blue?” Kumikinang ang mga mata ni Helena habang naglalarawan. Tumawa si Moises Floyd, at sa isang iglap, ang kanyang mga mata ay nagningning rin. Nakita niya si Helena na kumikislap sa excitement—ang ngiti niya ay para lamang sa dalaga.