Naruto Quotes Pain Novels & Stories

Pumikit ako at nanatiling tahimik. “...But, you know, hurting doesn’t symbolize weakness. Mayroong mga bagay na akala natin hindi natin kaya pero at the end of the day, hindi natin namamalayan na kaya natin iyong lagpasan.” he said in monotone. “Life is about suffering, it isn't life if you’re not hurting…because if life has no suffering, what’s the purpose of living?”

Medyo kumikirot na lalo inayos ko ang sarili ko sa pagkakahiga, medyo sumasakit kaya tinawag ni Jiro yung nurse. Para akong mamamatay sa sakit ang hapdi, may pain killer na tinurok saken siguro kaya hindi ko na ulit maramdaman ang sugat ko. “Magpalakas ka, magpagaling.” Tumango lamang ako para sagutin siya, inasikaso ako ni Jiro, siya ang nagsusubo sa akin para makakain, hindi ko kase maigalaw masyado ang sarili ko at yung kabilang kamay ko may swero pa.

I shouted and bit my lower lip to contain my sob. Ruther stared into my eyes and dried my tears. "I am not sorry for what is happening to us right now, but I'm sorry for making you feel pain. They said it was always painful at first time, but if I didn't move, you wouldn't feel heaven in my arms and I didn't want that to happen. So let me, okay? Dadahan-dahanin ko nalang." "I remember what you said... that there is no 'gentle' written in your fucking dictionary."

those words literally killed me. Para akong sinaksak ng libo-libong punyal sa iba't-ibang parte ng katawan sa katotohanang narinig. May ideya na ako na magiging ganito nga pero hindi ko inaasahan na ganito kasakit. Para akong nauubusan ng hininga paunti-unti. It's torturing me. "No strings attached. D*mnm should I be proud. But the girl is beautiful—" "Shut up, you irritate me a lot. Go to your house—"

Kaya naisipan ko siyang biruin. "Kung alam ko lang na yakap ko lang pala ang magpapagaling sa 'yo 'di sana dati ko pa ginawa, kesa naman ang hirap mong painumin ng gamot," seryoso kong sabi sa kan'ya habang binabalatan ang orange.

"𝑌𝑜𝑢 𝑏𝑒𝑐𝑎𝑚𝑒 𝑠𝑡𝑟𝑜𝑛𝑔. 𝐷𝑒𝑎𝑑𝑙𝑦. 𝐸𝑥𝑎𝑐𝑡𝑙𝑦 𝑎𝑠 𝑒𝑥𝑝𝑒𝑐𝑡𝑒𝑑." Mahigpit kong kinuyom ang kamao ko. "Anong gusto mong palabasin?" "𝑇ℎ𝑎𝑡 𝑦𝑜𝑢𝑟 𝑝𝑎𝑖𝑛… 𝑦𝑜𝑢𝑟 𝑠𝑢𝑓𝑓𝑒𝑟𝑖𝑛𝑔… 𝑦𝑜𝑢𝑟 𝑟𝑒𝑣𝑒𝑛𝑔𝑒—"

Umiinit na ang mata ko dahil sa pinipigilan kong luha habang wala akong emosyong nakikita sa kaniyang mga mata. “I’ll accept your resentment. Resent me all you want if that could ease your pain.” After a couple of minutes of generating ideas, that is all he uttered. “So you’re just admitting the idiot side of you? Are you just going to tell me that you deserve all these resentment I have for you, Moun? Iyan lang ba? Ever since then, did you never became a man as how I see you?” sunod-sunod na tanong ng bibig ko.

magpaflashback sana ako sa mga nakakalungkot na pangyayari ko sa buhay simula pagkabata hanggang magbinata kaso naalala ko yung Naruto puro filler episode kaya huwag na lang kasi hindi naman ako ninja, demonyo ako. Magkatinginan na kaming dalawa at alam ko din na hindi niya nagustuhan ang sinabi ko kaya baka magsimula na akong magdasal dahil panigurado pahihirapan ako neto Huminga siya ng malalim at umupo ng komportable "Haaaynako anak ko~" sabi niya na kalmado lang Huuuuh? tangina malala na ata pagkabipolar ng isang ito... kakaibang mood swing dinaig pa babae amputa

" Hindi nakasagot si Ninong. Literal na hindi niya sinagot ang tanong ko. Silent means, yes. "Pain changes people, but I ever regrets na minahal ko siya. She's beautiful disaster." Natahimik ako. Mayamaya ay pekeng ngumiti dahil sa huling sinabi nito. Pain changes people. Exactly. "Pain changes people."

Bigla nitong sabi na nagpatahimik sa akin. Hindi ko alam ang isasagot ko. Hindi ko na rin naman alam ang gagawin ko at kung tatanungin ako kung kaya ko pa ba o hindi na... ang isasagot ko ay hindi na. "The pain is too much... Ewan ko po." Sagot ko makalipas ang ilang minuto. Sa ilang beses ko sigurong pagtanggi na iwasan si Nathan, ngayon lang ako nagsisi. Ewan ko ba, bakit kasi ngayon ko lang narealize na tama pala ang nabasa kong quote.