Online Class Poetry Novels & Stories

Seryoso ako sa bawat detalye, walang pwedeng maging sablay lalo na at mamaya may online class ako. Nasa separate room ako ng studio, ito ‘yung space na para lang sa online music lessons. Minimalist pero high-tech, soundproof, at perfect para sa mga estudyanteng nasa ibang bansa. Sa kabilang dulo ng studio naman ‘yung para sa face-to-face lessons, at iilan lang talaga ang may pribilehiyo na makakita sa mukha ko nang harapan. Pero gaya ng ginawa ko sa Paris, pinapapirma ko sila ng kontrata. Walang picture, walang video, walang kahit anong trace ng identity ko.

Ni hindi ko sila pinayagan ienroll sa skuwelahan mismo, kung saan pwede silang makakilala ng ibang mga bata na kasing edad nila at maaari nilang maging kaibigan. I only enroll them online, ang pinagkaiba nga lang wala silang ibang kaklase kundi silang dalawa lang, hindi katulad sa normal na Online class na madami student sa isang section. At ang mismong prof nila ang pumupunta sa bahay upang turuan sila ng mga bagay na dapat sa mismong loob ng paaralan nila natututunan. I know na maaaring maka apekto iyun sa child hood nila pero nangingibabaw kasi sa puso ko ang wag mag-tiwala agad sa mga taong nakapalid samin lalong-lalo na sa mga anak ko.

Hindi ko napigilan ang paninikip ng dibdib ko. "Putang ina, nagseselos ba ako?" tanong ko sa sarili ko. Sa talent portion, nagdala ng spoken word poetry si Safara, na pinag-usapan ang lakas ng loob at pagpapahalaga sa sarili. Ang bawat salita niya ay tumagos sa puso ng mga nakikinig, at sa dulo ng kanyang pagtatanghal, umalingawngaw ang malalakas na palakpakan.

Pero hindi pa rin niya maalis ang pag-iisip kung ano ba talaga iyon. “Okay, class. Magkakaroon tayo ng activity today,” sabi ni Mr. Macato. “Gusto kong magsulat kayo ng tula. Tungkol sa kahit saan o ano. Walang sukat. Walang tugma. Pagkatapos, mamaya, pipili ako ng limang estudyante na babasahin ang mga gawa nila sa buong klase.

Pero mas maganda sana ang pakiramdam ko kung napanood ako ni mommy. Sunod na ang mga contestant ng spoken word poetry at una si Delancy kaya nasa stage na siya ngayon. Habang ako naman ay nandito sa gilid at nakaabang sa tatlong araw niyang pinractice. Kung ikaw ay akin Kung ikaw ay akin, singtamis ng pulot ang bawat araw May kilig at lambing na kailanma'y hindi papanaw Ang bawat gising na malamig, ay pupunan ng kape sa umaga

"Hindi lang ito tungkol sa ngiti kapag masaya, tungkol din ito sa ngiti kung mayroong pighati. Sa luha kapag na sa'yo siya tuwing mahirap ang sitwasyon at hawak ang kamay mo hanggang sa muling pagsikat ng umaga sa mundong ginagalawan ninyo." Ngumiting pareho sina Art at Rain habang nakikinig sa kay Wind na naroon sa stage at nagpe-perfom para sa spoken poetry nila sa paaralan for their school's annual event para sa celebration ng buwan ng wika. Nagpatuloy ito roon at bawat salitang binibitiwan nito ay walang ibang sumasagi sa isip ni Art kun'di ang babaeng nasa kaniyang tabi ngayon, naka-ngiti at tutok din ang mga mata sa stage.

"Hindi natin pwedeng iasa lang sa rekomendasyon ng iba ang mga kliyente, kailangan nating humanap ng sarili nating market." Mahabang paliwanag ni Karl pagkatapos ay naglabas si Kyle ng isang module ng aralin na mas makapal pa sa diksyunaryo at ipinatong ito sa desk ni Elara. "Iyan ang lahat ng karanasang naipon ko mula sa pagpapatakbo ng mga online live-streaming classes. Walang halong biro 'yan, lahat 'yan ay mga praktikal na tips."

“Wala naman po. Sa susunod na linggo kasi, mawawala si Mommy buong week kaya gusto niya na muna akong patuluyin diyan sa inyo habang naghahanap ng condo malapit sa university.” “Mag-uumpisa na ba ang klase niyo?” tanong niya sa kapatid. “Hindi pa po. Online classes pa lang ngayon pero dahil patapos na ang COVID, mukhang malapit na kaming pumasok. Kaya kailangan na ring maghanda,” sabi ni Rain.

Dion's POV "...You have a lot to say with your eyes. I'm particularly taken with your frowning expression. Unique and stunning that you stand out from the crowd." I read aloud the final stanza of my fourth poem. I've been writing since this morning, and my mind and hands seem to be working nonstop to create poetry. To be honest, I'm very productive right now. It's amusing how many ideas pop into my head. "Hep, hep, hep! And who's that lucky person you dedicate that poem to, huh?" Dad's sudden appearance behind me surprised me.

Aabutin siguro ng twenty-five minutes kasi pumaparada pa iyong mga jeep at van kaya lalong natatagalan pero kapag ka may sarili kang sasakyan ay kaya naman nang mas maikling oras lang. "Good morning, class," I greeted my students smilingly. I put my things atop the teacher's table and looked at them again without removing the smile off my face. "I am Ms. Antonnia Yulliene Villa and I will be your Creative Writing teacher for the second semester of this academic year," I continued. Some were dumbstruck whilst the others were just smiling fondly back at me. They probably knew me not just as DJ Toyang but might as well as one of the social media influencers of their time.