Novel & Cerita Pamamagitan Meaning

Grabe kung makatingin porket mayaman na siya? Nadungisan ba ang ego niya dahil ang naka one night stand niya kagabi ay isang waiter lang? Well, hindi ko na iyon problema! Problema niya iyon! Kalandi landi kasi. Pinigilan kong umirap at umiwas na lamang ng tingin sa kaniya at nagpatuloy sa paglalakad ng parang walang nagyari, na parang hindi ko siya kilala. Hindi ko naman talaga siya kilala eh! Kilala ko lang sa mukha pero sa pangalan hindi.

Pinunasan niya ang luha nito gamit ang hinlalaki niya. “Huwag kang mag-alala, okay? Pakinggan mo ako,” seryosong sabi ni Ibrahim. “Ang kasal na ‘to… wala ‘to. Wala itong halaga. Ginawa ko lang ‘to para sa pamilya natin. Para sa kumpanya. Para sa lahat.” “Pero… kasal na kayo,” bulong ni Ameira.

CHAPTER 25 MALAKING ngiti ang isinalubong ni Mr. Perez sa akin ngayong umaga. Tila nanalo sa lotto at walang kahati sa papremyo. "Tamara, good morning. A very, very good morning indeed." Hindi maalis sa kanyang mukha ang labis na kaligayahan. Medyo natulala ako't hindi alam ang magiging reaksiyon. Hindi ko rin naman alam kung bakit ganito siya kasaya.

paalam ni pamela sa ama "ivan Say goodbye to your lolo.."utos ni pamela sa anak na nakaupo at busy sa paglalaro sa cellphone nito. "bye 'lo..Don't worry, lo I'll still visit you, I promise..."sabay yakap sa kanyang lolo.malungkot na wika ni ivan.sa hindi inaasahan nagtama ang paningin nila ni elena. Hindi maitago ang lungkot sa mukha ni elena ng mga sandaling iyon.

Sabi niya sa malambing ma tinig. " Ofcourse you can. What about money? You want some?" Anito "I think you better give it sa mga charity kesa sakin. You know me i am not materialistic and gastador. " Sabi pa niya kunwaring maarteng tinig. Hinaplos ng ama ang kanyang buhok. "Kaya nga proud ako sayo. Hindi kami nagkamali ng pagpapalaki sayo ng iyong ina." Sabi pa nito na maluha-luha.

"Paano kung nahulog ka?" Muli itong natawa. Ngayon lang ito muling nakitang tumawa matapos ang ilang taon. Lalong gumagwapo si Craig kapag tumatawa o ngumingiti. Tumahip ng mabilis ang puso niya. "Don't smile like that," aniya na iniwas ang tingin dito. "Bakit?" "Basta!" "Bakit nga?" "Ang pangit mo kasi!" "Weh? Talaga?"

“Kamusta po ang inyong pakiramdam?” Itinaas ni Papa ang kanyang kamay… At napa-thumbs up ito sa akin. Ibig sabihin maayos lang ang pakiramdam niya. Mga mata nito parang tinatanong kung kamusta din ako… “Maayos din ako itay.” Ang kasinungalingan na sinasabi nga nilang white lies. Saka nakita ko si Paul…

tanong ama " Medyo nakakapagod ang dami kong ginawa" "Kamusta ang branch natin sa Pasay?" "hindi po kami natuloy dahil inayos ko po yung sa Palawan, hindi pa po kasi sila nakakapagsubmit ng report this month," "Uhm, yung bago mong assistant kamusta naman? "Ok naman po, madali namang matuto," "Talagang napakahusay mo," puri ng ama sa kanya "Dad pasok lang po muna ako sa kwarto ko gusto ko munagn magpahinga'"

“I just want to. And you know that I love going to places for peace of mind as well.” “Pakiramdam ko ay makakangiti ako ng ilang araw dahil dito. Ikaw kasi.” Hinampas niya ako at agad naman akong ngumiwi para pigilan ang ngiti na gusto na namang kumawala.

“I HAVE been confused many times but this is it. This is it, Pam!” “Anong ‘this is it’?” nagugulumihanang tanong ni Pamela kay Yuan nang balingan niya ito. Nakatingin ito sa isang puno na may mga nakaukit. Napukaw ang kaniyang atensiyon nang mapansin niya ang mga nakaukit sa mga puno—sa bandang ilalim ng mga iyon—na sa unang tingin ay hindi agad mapapansin ng ordinaryong mata dahil nga nasa bandang ilalim ng puno. Base sa pagkakaukit ay sobrang tagal na iyon. Sa malalaking puno ay puro ganoon ang makikita sa bandang ilalim ng mga iyon.