Pamilya Tula Novels & Stories

And that home is your family. Suwerte nga ang mga taong may buong pamilya. Lalo na yung mga anak na minamahal ng kanilang mga magulang. It's funny to admit it, but I am so jealous when I see children being loved by their parents, unconditionally. Minsan nga nabibigo ako sa mga bata kapag kinakahiya nila ang pagiging malambing ng mga magulang nila. Kasi hindi nila naiisip ang mga ibang tao riyan na hindi man lang naramdaman ang pag-aaruga ng mga magulang nila. They grew up without any parent. They grew up working by themselves. Habang yung iba, may magulang nga pero hindi naman sila tinuturing ng mga ito na anak. Puro na lang kamalian nila ang nakikita ng mga ito. And it pains me. So, as much

dagdag niya, bahagyang mas malambot ang tono, “ay hindi selebrasyon ng kapangyarihan. Ito ay selebrasyon ng pamilya.” Sandaling tumigil. “At ang pamilya—kahit gaano kalakas—ay kailangang marunong ding magpahinga.” Bahagya siyang ngumiti. “Ngayon… ituloy natin ang hapunan.” Isang simpleng utos. Ngunit malinaw na pinal.

"Don't be, just feel at home, Mara. Huwag mong tingnan na iba ka. Pamilya tayong lahat." Sumabat bigla si Quil. "I don't understand, the two of you. What's 'pamilya' means?" Curious na tanong nito. "It means family, Quil." Sagot naman ni Mara sa paslit. "Oh, is that Spanish? Familia, right?" Natawa si Mara, ang talino talaga ng batang 'to. "Yes, sort of, Quil. But, it's Tagalog, it's a language from the Philippines. You know Philippines, right?"

’ Hangga’t maaari sana ay ayoko ng gulo kaya hindi lang makailang ulit kong pina alalahanan ko ang sarili ko na wag ng pumatol. “Ang balita ko ay galing ka sa sirang pamilya? Na nagloko ang ama mo at nag asawa din ng ina mo kaysa ayusin ang pamilya niyo?” Insultong tumawa ito. “Kaya naman pala gusto mong makapasok sa pamilya namin. Naghahangad ka ng mayaman at perpektong pamilya na pwede mong dikitan! Ang sabi nga ng anak ko, nag iisa ka at wala man lang nakakaalala… no wonder na desperada kang mapabilang sa amin!”

"Ilalagay ko ang larawan namin sa lahat ng bahay." "You have a very beautiful family, Mrs. Fortunato." "I know. Alam ng mga anak ko kung paanong pumili ng mapapang-asawa kaya masaya ang pamilya namin," nakangiting sabi ni Tita Kayla. "I hope our family will remain this way forever."

“Ang tunay na pamilya ay hindi sa dugo o apelyido, Lia. Ito ay sa puso. At ang puso natin ay pinili ang isa't isa.” Ang kanilang beach house ay nanatiling matatag, isang tunay na tahanan ng katotohanan, pag-ibig, at walang hanggang kapayapaan. Ang kabanata ng kasinungalingan ay sarado na, at ang kanilang kwento ay magpapatuloy sa ilalim ng liwanag ng bagong simula.

Dalawang bata. At isang maliit na batang babae sa gitna. Sa itaas nito ay nakasulat gamit ang magulong sulat kamay: "Pamilya ko balang araw." Napahawak si Jane sa bibig niya. Mas lalong bumuhos ang luha. Hindi na niya kayang tingnan. Hindi na niya kayang basahin. Bawat salita ay parang sumpang ibinabalik sa kanya ng tadhana.

tanong ko habang nasa hapag-kainan kami. Nagkaroon na ako ng muwang sa mundo. Tumanda na ko at nakilala ko na si Talitha, pero hanggang ngayon, ganito pa rin ang pamilya ko. Ayokong habambuhay na ganito. Ayokong isang nakakadiring pamilya ang yayakap kay Talitha kung sakali man na mahalin ako nito. “Hijo, siguro ito na ang oras para malaman mo ang totoo,” mahinahong wika ni Mommy.

Ang tagal na niyang inasam ang isang pamilya, pero tila malabo niya iyong maranasan. Pasimpleng tiningnan ni Tori ang apat na pamilya na nasa paligid niya. Apat na magkaka-ibang pamilya, pero hindi ganun ang nakikita niya. Tila sila isang malaking pamilya na masaya at nagkakasundo-sundo. Malayong-malayo sa kinalakihan niya.