Romans & histoires Panimula Ng Talumpati

naiilang na talaga ko. "I see..." "Ano’ng I see?" "Strong imagination is a must if you want to be a writer. Or kung hindi mo naman kaagad mapagana ang imagination mo, pwede ring iyong mga napagdaanan mo o ng ibang tao ang ilapat mo sa pagsusulat. Although hindi naman tayo dapat palaging magrely ng result sa mga experiences but as they say experience is the best teacher. What I’m trying to say is, you failed in using your imagination dahil hindi nga well detailed. Parang mga wild beast lang sa gubat itong mga characters mo kung mag-ano, eh. Punitan ng damit at iyon na kaagad. Tipong minadali. You also failed using experience since wala ka pa naman talagang...alam mo na ‘yon!"

panimula niya sa isang malaking pagtitipon kung saan naroon ang lahat ng pinuno ng ating mga pamayanan, “nakikita ko ang ganda at kapayapaan ng inyong lupain, ngunit nakikita ko rin ang mga bagay na maaari pang mapabuti. Mayroon kaming mga paraan upang linisin ang inyong mga latian, patagin ang mga burol, at magtayo ng mga daanan na magdudugtong sa bawat sulok ng inyong sakop. Magkakaroon kayo ng mga imbakan na hindi na masisira ng ulan o init, mga tulay na hindi na aabutin ng baha, at mga paraan upang makuha ang lahat ng yaman na nakatago sa ilalim ng inyong lupa. Sa ganitong paraan, walang magugutom, walang maghihirap, at kayo ay magiging isa sa pinakamakapangyarihang pangkat sa buong kara

Dahan-dahang lumabas ang mga papel mula sa printer. Isa... dalawa... tatlo... Nang makumpleto ang lahat ng pahina ay maingat niya itong pinulot at isinara ang pinto ng kanyang silid upang walang makakita. Tahimik niyang binuklat ang report. Ngunit pagkapako ng kanyang mga mata sa nakasulat ay bigla siyang nanlaki ang mga mata. “Ano... imposible...”

Ngunit hindi siya umurong. Naglabas siya ng papel at ballpen, paulit-ulit na sinanay ang kanyang kamay. Una’y sablay, masyadong matulis ang sulat. Ikalawa’y halata ang pagkopya. Ngunit sa ikaanim at ikapitong pagtatangka, halos hindi na madistinguish kung alin ang tunay at alin ang peke. Sa bawat guhit, ramdam niya ang kilig ng tagumpay.

ANIM NA PU’T APAT, Written by: ME Mabilis na gumana ang isip niya saka napangiti nang mag-sink in ang lahat sa kaniya. Saka niya nilapitan ang binata, ipinatong sa sidetable ang hawak na papel at saka ito sinimulang damitan. Parang gusto kong isiping destined na mangyari ang lahat, kaya lang Lemuel ayokong masaktan. Natatakot akong masaktan kaya nagpipigil ako.

Hinding-hindi ko hahayaang makita niya akong malungkot o talunan. Kinuha ko ang panulat. Nakita ko ang bahagyang pagtaas ng gilid ng kanyang mga labi, isang ngiti ng tagumpay. Alam na niyang panalo na siya. Alam niyang wala akong ibang magagawa kundi sumunod sa kanyang kagustuhan. Pero bago pa man dumampi ang panulat sa papel, huminto ako at tiningnan siya nang mariin, puno ng babala at pangako.

Pakiramdam niya, tumayo yata ang mga balahibo niya upang pagbuksan ng pinto ang binata. Ganito pala ang pakiramdam. Tama pala ang mga writer na nagsusulat ng ganitong eksena. Tama pala na parang nasa desiyerto siya bunga ng init na nararamdaman. Akala niya kasi dati na peke ang lahat ng iyon. Akala niya na over acting lang ang mga writer. Mali na naman pala siya.

Ilang sandali pa, nagsimula na siyang magturo. "Ngayong araw, ang ating tatalakayin ay ang tungkol sa Tula. Ang tula ay isang anyo ng panitikan na nagpapahayag ng damdamin ng isang tao. Ito ay binubuo ng mga saknong at ang mga saknong ay binubuo ng mga taludtod. Inyong napag-aralan na ito noong nasa Sekondarya pa kayo kaya't pinagawa ko kayo ng isang tula sa nararamdaman ninyong pag-ibig sa isang tao. Tignan natin kung magagandahan ako," masungit na sambit niya upang kabahan ang mga kaklase ko. Buti na lang na nasabihan ako agad ng kambal at ni Janus sa pa-asisgnment ni Maestro. Kung wala raw, baka automatic bagsak ako sa unang activity which I can't let happen. I never fail!

paliwanag ko dito "Sige bibili nalang ako ng pagkain natin dito nalang tayo kumain" sambit nito. Tumango nalang ako upang pag sang-ayon Habang kinukuha nito ang wallet nya ay nagtatype ako sa laptop ko. Isa akong manunulat sa wattpad Isang manunulat na madaming pangarap. Madaming pangarap sa gitna ng kahirapan.

Ang kanyang kurso ay nangangailangan ng mahusay na kakayahan sa pakikipag-ugnayan sa ibang tao, kaya hindi lamang mahusay si Hiraya, sa mga banyagang wika, kundi magaling din siya sa biglaang pagsasalita. Noong siya ay nag-aaral pa, laging nangunguna si Hiraya, sa mga patimpalak ng biglaang talumpati sa Ingles, at karaniwang pagsusuri sa negosyo ang kanyang mga sinasabi. Maaari niyang ibigay ang ganitong uri ng talumpati nang mahusay kahit walang iskrip, kahit na gamitin niya lamang ang isang template.