Parang May Nakadagan Sa Dibdib นิยาย & เรื่องราว

Ahas na nakapulupot sa arrow! Dumadagundong ang dibdib ko sa sobrang pintig ng puso ko. Lalo na nang may marinig akong mga yabag na palapit sa may pintuan. Mas lalo kong pinuwersa ang sarili ko na matanggal ang mga tali. Kahit ramdam ko na ang hapdi nun. Habang palapit ang mga yabag ay siya naman pagbilis ng aking hininga.

Hanggang sa ang mga labi nito ay nagsimula ng gumapang pababa sa kanyang punong- tenga habang ang isa naman nitong kamay ay malayang nilalaro ang kanyang mga dibdib. Napaliyad siya ng bigla nitong piniga ang isa sa kanyang dibdib, hindi dahi sa sakit kundi dahil sa hindi niya maipaliwanag na dahilan.

Lincoln. Mabigat ang bawat hakbang ng aking mga paa, kasing bigat ito ng dibdib ko. Pakiramdam ko anumang oras ay sasabog na yata ang dibdib ko. Masakit… Walang kasing sakit, iyon bang para akong sinasaksak ng paulit-ulit?

Parang special na kapangyarihan na patuloy na lumalakas kahit wala naman siyang ginagawa. She was so sure of herself, nakatanaw sa malayo. Magka-krus ang makikinis na braso sa tapat ng saktong lusog ng dibdib kaya lalo yong naging tayong-tayo sa puntong ang sarap isingit ang dila ko sa pagitan ng perpektong mga hubog na yon at damhim kung gaano yon kakinis at kainit. Namilipit ang angry bird ko sa loob ng pantalon ko sa puntong masakit na. Umikes ang sasakyan at muntik na kaming mabangga!

Tugon ko. Naka-spaghetti kase akong damit kaya nung hinila niya pababa ang nag-iisang takip sa mga dibdib ko ay mabilis niyang sinupsop ang kabila na parang uhaw o gutom sa dibdib habang ang isang kamay ay lumalamas na may mararahang pagpiga sa isang bahagi. "Hmm." Daing ko.

Azul Nagising ako na may parang nakadagan sa aking dibdib. Nang magising ako at tulyang imulat ang aking mata ay mukha ng babae na ngayon ay tuluyang gumugulo na sa utak ko ang nakita ko at nagisnan.

Sa bawat patak ng tubig, parang kasabay ding humuhugos ‘yung sakit sa dibdib ko. TO BE CONTINUE

Parang may mabigat na nakasabit sa dibdib ko na ayaw bumitaw, ayaw gumaan, ayaw mawala kahit anong pilit ko. Hinawakan ko ang dibdib ko, parang umaasang sa simpleng galaw na iyon ay mawawala ang bigat. Pero hindi. Mas lalo lang lumalala. Parang may kung anong puwersa na humihila sa akin pabalik sa mga bagay na pilit kong tinatakasan. Lumunok ako nang mariin. Ang lalamunan ko nanunuyo, at ang mga mata ko unti-unting nag-iinit, pero pinipigilan ko. Ayokong umiyak. Hindi ngayon. Hindi dito.

Rex Pov... Nagising ako na mabigat ang aking dibdib at masakit ang aking ulo. Parang may nakadagan sa aking ulo sa sakit na mas gustong idiin pa ang pagdagan para mawala ang sakit samantalang ang sakit sakit naman sa aking dibdib na mahirap huminga. Gusto kong sumigaw at umiyak para mawala ang sakit na bumabalot sa aking dibdib.

Parang may kung anong kuryente, isang mabilis, mainit, at hindi mapigilang boltahe na gumapang mula sa dulo ng aking mga daliri, dumaan sa aking mga ugat, at sumakop sa aking buong katawan nang marinig ko ang kaniyang huling tinuran. Sa isang iglap, tila nagliwanag ang aking mukha. Isang malawak, totoo, at hindi mapigilang ngiti ang unt-unting sumilay sa aking mga labi, sa kabila ng mga natuyong luha na gumuhit ng mapait na landas sa aking pisngi. Ang bigat sa aking dibdib, ang parang may dambuhalang batong nakadagan sa aking paghinga ay biglang napalitan ng isang pamilyar na alaala. Isang alaalang nagdala ng matamis na hapdi at nagpabilis sa abnormal na tibok ng aking puso.