Warrior Novels & Stories

เลโอส่งยิ้มให้ลูกน้องผู้ภักดีของพ่อ ลูกน้องกลุ่มนี้ถึงแม้มีเพียงไม่กี่คนแต่ก็เป็นคนที่เขาสามารถใช้งานได้โดยไม่ต้องกังวลว่าจะถูกหักหลัง ซื่อสัตย์ไว้ใจได้และไม่มีวันทรยศ เพราะไม่ว่าจะเป็นเรื่องสกปรกแค่ไหน พวกเขาก็สามารถจัดการให้สะอาดหมดจดได้โดยไม่ทิ้งร่องรอย

นนั้นเขาจึงสร้างกำแพงบางอย่างเพื่อต่อต้านสองคนนี้ ทั้งที่เคยรู้สึกดีๆ ต่อกันมาก่อน ยอมเป็นผู้ร้ายเพื่อบีบให้ผู้หญิงทั้งสองออกไป แต่หารู้ไหมสิ่งที่ทำมันกำลังย้อนมาเล่นงานตัวเอง เขากำลังเจ็บปวด... โจอี้เทเหล้าเพิ่ม หวังจะให้บรรยากาศที่เริ่มอึมครึมกลับมาเป็นปกติ แต่ทว่าปวีร์กลับลุกขึ้นและควักบัตรเครดิตออกมาให้เพื่อน

· เบอร์เซอร์เกอร์ (Berserker) : สายนักรบ ใช้ Two-Handed Weapon เน้นพละกำลังและความเร็ว มีทักษะ ทะลวง (Charge) พุ่งเข้าโจมตีศัตรูอย่างรุนแรง พร้อมบัฟเพิ่มพลังโจมตีให้ตัวเอง และสามารถ แปลงร่างเป็นร่างคลั่ง เมื่ออยู่ในสถานะโกรธ (HP ต่ำ, โดนโจมตีต่อเนื่อง) · นักบรรเลง (Bard) - ผู้ควบคุมจังห วะในสงคราม: สายสนับสนุน ใช้เครื่องดนตรีเป็นอาวุธ มีบัฟหมู่ที่หลากหลาย เพิ่มค่าสถานะมากมายให้กับสมาชิกปาร์ตี้และกองทหารที่อยู่ในการควบคุม ช่วยควบคุมจังหวะการรบ

สีหน้าของชายหนุ่มรูปงามแทบจะลุกเป็นไฟบรรลัยกัลป์ แต่เอี้ยนเซินยังคงหล่อเหลาสมบูรณ์แบบ มัดกล้ามแข็งแกร่งเห็นชัดเจนภายใต้ชุดสำหรับฝึกซ้อมรบ เขาดูคล้ำเข้มขึ้น หนวดเคราขึ้นเฟิ้มเหมือนโจรเถื่อน ทุกอณูเนื้อร้อนแรงพอๆ กับความเกรี้ยวกราดเป็นฟืนเป็นไฟ อู๋ซาน

คุณหลวงหนุ่มกระโจนเข้ามาช่วยมินตรา เมื่อพวกมันเห็นคนตรงหน้าพวกมันถึงกับหน้าถอดสีด้วยเพราะพวกมันรู้ว่าชายหนุ่มคือผู้ใด แต่พวกมันก็ถูกอำนาจของผู้จ้างวานมีมากกว่าจึงไม่กลัวอาญาและเข้าสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย มินตรากระโดดหลบคมดาบพลางหมุนกายตวัดส้นเท้าฟาดเข้าท้ายทอย ของฝ่าย ตรงข้ามอย่างจัง มันถึงกับหมดสติล้มลงทันที การต่อสู้ของมินตราทำเอาหลวงบดินทร์ ถึงกับตกตะลึงในความสามารถของหญิงสาว โดยไม่ทันระวังว่าอ้ายคนที่เขาถีบจนล้มจุกได้ลุกขึ้นมาพร้อมเงื้อดาบหมายฟันกายของเขา

ชายหนุ่มผู้โชคดี เดินถือดอกไม้ ไปบนเวที ใบหน้าหล่อเหลา แดงก่ำ ด้วยความอาย ที่จู่ๆ ก็ได้มาแบบไม่ทันตั้งตัว "รบกวน แนะนำตัวครับ " "ผมชื่อ นักรบครับ เป็นเพื่อนร่วมงาน ของเจ้าบ่าว " "คุณนักรบ ได้รับช่อดอกไม้ ตำนานเขาบอกว่า จะได้แต่งงาน เป็นคนต่อไป คุณนักรบ คิดยังไงครับ "

เปิดฉากประลอง เสียงทหารนับร้อยโห่ร้องสะเทือนไปทั่ว แม่ทัพไป๋หู่ก้าวออกมาอย่างองอาจ เขาถอดเกราะออกเพื่อให้เท่าเทียมกับหลานเขาที่สวมใส่ชุดผ้าธรรมดา ในมือกำกระบี่ใหญ่คมกริบเหมือนเสือขาวกำลังแยกเขี้ยว

“นังโรคจิต ฉันไม่ยอมให้แกแตะต้องโรสหรอก โรสเป็นของฉัน โรสเป็นผู้หญิงแท้ไม่ใช่พวกลักเพศอย่างเธอ” เอริกตะคอกใส่คนปลายสายเต็มเสียง ความเกลียดที่เคยมีพุ่งทะลุจนถึงขีดสุด สิตาภาประกาศสงครามกับเขาอย่างเต็มตัวแล้ว ไม่ได้เล่นนอกเกมในเงามืดอย่างที่เคยทำ

หยางเหวินกระซิบ ชายผู้ดูแลสังเวียนเดินเข้ามาหาเขา เขาเป็นชายชราไร้หนวดเครา ใบหน้ามีรอยแผลเป็นยาวพาดผ่านคิ้วถึงคาง “เจ้าต้องการประลองเช่นนั้นหรือ?” ชายชราเอ่ยเพียงสั้น ๆ “ใช่” หยางเหวินพยักหน้า “เจ้ามีชื่อหรือไม่?” “หยางเหวิน” ชายชราพยักหน้า แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ