Poem About My Self 소설 & 이야기

Nanatili akong nakatayo sa gitna ng bangketa. Hindi ko na naririnig ang mga busina. Hindi ko na napapansin ang mga taong dumadaan. Pakiramdam ko, ako na lang mag-isa sa buong mundo. Unti-unti akong napaupo sa gilid ng kalsada. Mahigpit kong niyakap ang sarili ko. Tahimik akong umiyak. "Bakit ganito..." bulong ko. "Ano pa bang kulang?"

I'm not perfect, I have flaws, I have sins and I am mute. I have nothing to offer but only myself and my sincerity in this cruel world. At kahit alam kong napaka-imposible mangyari... sana may taong tatanggap sa akin bilang ako. Iyong hindi magsasawa sa akin sa kakakumpas ko ng mga kamay para lang magkaroon kami ng komunikasyon, o 'di kaya 'yong hindi mapapagod umintindi bumasa ng bibig ko kahit na walang lumalabas na tunog. Iyong pwede kong gawing model kapag nasa mood talaga ako magpinta. Naging malupit sa akin ang mundo at sana dumating ang taong magiging pahinga ko sa araw-araw.

"Mabuti na ang pakiramdam ko, ngayong nandito ka na." Hindi ko napigilan ang ngumiti nang malapad. "Hay nako! Ikaw talaga, pinag-alala mo pa ako, babanat ka lang pala." "You're like a poem, you know that? You make everything around you beautiful." Naramdaman ko ang pag-iinit ng mga pisngi ko dahil sa sunod-sunod na banat nito.

Kinutusan ko naman ang sarili na hindi talaga ako nanaginip na nangyari na talaga 'yon kagabi. Dahan-dahan akong bumangon. Napahinga ako ng malalim ng maka-upo ako sa gilid ng kama. Dahan-dahan akong tumayo at halos mawalan ako ng malay sa sobrang sakit. My knees wobble the reason why I feel in the mattress.

If it will be from the perspective of other people— that's so cruel. Hindi na ako muli pang nagsalita, wala na rin naman akong maisip sabihin. Hindi ko alam kung ano at paano. Hindi ko alam kung saan pa ilulugar ang sasabihin ko. It feels like I’m composing a poem and I don’t know how to execute it appropriately.

Kung mangyayari 'yun, magagawa ko siyang labanan not because I am choosing myself. I will fight him, for choosing those people around me over him, yet choosing him over myself. Mamatay ako para sa mga taong pinili akong samahan at mahalin hangang dulo. I'm selfless I know. Pero ang pagiging selfless ko'y isang paraan para maging makasarili ako. Dahil kung mawawala ako, sisiguraduhin kong kami ni draven hangang dulo. Umuwi ako sa condo kinagabihan, pakiramdam ko ng araw na 'yon nauubos na ang oras ko. Madalas kong marinig ang tunog ng orasan tila napakabagal, pero nauubos parin.

Nagsimula na siyang maglakad papalabas ng aking kwarto upang maisipan ko na bumangon at salubungin siya kaso bigla siyang nagsalita muli, kausap ang sarili. "Ayaw kong ganitong pag-uwi. Tulog na sila tuwing uuwi ako. Kung kaya't kailangan kong tapusin ang dapat tapusin at bigyan ng linaw ang lahat. Kailangan kong kilalanin ang sarili ko sa madaling panahon." **********

Hindi dahil sa mag-isa ako, kundi alam ko na marami silang nakapalibot sa akin pero kailanman ay hindi ko sila naramdaman na nandito para sa akin. Huminga ako nang malalim saka pinilit ang aking sarili na huminto sa pagluha. Masakit na ang mga mata ko dahil sa kakaiyak, pero wala akong magawa, kahit ang indahin ito'y wala akong oras. Sapagkat, walang ibang magpapagaan ng aking kalooban kundi ang sarili ko lamang. Tulad nang aking nakasanayan. Tulad noon, na ako pa rin ngayon. Ako pa rin hanggang wakas. Ako lang.

Once an Osmeña, always an Osmeña talaga. Ilang oras sa bar, alam ko sa sarili kong lasing na ako. Umiikot na ang mundo ko, tumatawa na ako sa kahit anong sabihin ng mga taong nasa paligid ko. Hindi na ako makatayo. Nakayuko na lang ako sa lamesa at pilit pinapatulog ang sarili. Punyemas these ardent spirits.

Hayan na naman ang kilig moment na nararamdaman ko sa tuwing bumabanat ito, aba't sumabay pa ang pilya kong tínggíL, sayang nga lang at walang unli-kainan. Nakagat ko ang pangibabang-labi, inis na sinita ang sarili. Hindi pa pwede dahil sariwa pa ang tahi ko sa tiyan. Tiis-tiis muna self, hindi pa pwede ngayon at baka mabinat ka.