Poem About My Self Mga Nobela at Kwento

I whispered to myself. Alas dose pasado na ng hating gabi pero wala pa rin siya, niloloko ko na lang ang sarili ko. Napangiti ako ng mapakla ng dahil sa kaisipang 'yon bago hinipan ang kandila. "Happy birthday self," I greeted myself, smiling like an idiot. "I wish you a healthy heart after being broken and cut into many pieces. You're strong and brave... Just love yourself because no one can love you more than you do," giit ko pa bago tumayo at nagpasyang matulog na lang.

Walang bahagi nito na nagpa-alala sa'kin sa nakaraan. Kuyom ang palad ay mariin kong naipikit ang mga mata. Naninibughong napabuga ako ng hininga. Hindi ko namamalayan ang munting butil ng luha na kumawala sa gilid ng aking mga mata. Lihim akong napatanong sa aking sarili. Sino ba talaga ako?

tugon ko sa sarili and I continue closing the door. ~

I'm not a bad person,pero bakit pakiramdam ko ang sama-sama kong tao. Gusto ko lang namang isipin muna ang sarili ko.gusto kong kumawala sa sakit pero bakit nangyayari to! This is the first time I become selfish after how many years of being selfless.ngayon ko lang inisip ang sarili ko! Ngayon lang ako humangad ng para saakin pero bakit paulit ulit pinapaalalang wala akong karapatang unahin muna ang nararamdaman ko!

Hindi ko maaring ipaubaya na lang ng ganito ang sarili ko. Tumayo ako sa pagkakadaba, at isang malaking pino ang magsisilbi na ko na lang atang taguan… Wala na akong lakas para tumakbo… Mahahabol at mahahabol nila ako. Kaya kumubli na ako sa may puno. Niyakap ang tuhod ko at pilit na itinahimik ang sarili ko.

Ganito palagi. Minsan nakakapagod na, ngunit kailangan kong lumaban. Kailangan kong gumaling. Even the best fall down sometimes and this is my breaking point. This is my lowest of low. It feels like it is as if I am a candle melting. But I am clinging to that thought that everybody needs me to be brave because they are counting on me. And they admire my courage, and shedding tears is not an option. Kinalma ko ang aking sarili.

"Hindi ko alam kung may magagawa pa akong tama. Kung ako ba’y papatawarin ng pusong nagtataglay ng galit, o mamamatay ako sa kamay ng isang lalaki na hindi ko kayang iwasan." Tahimik ang paligid, pero sa loob ko’y may unos. Humigpit ang hawak ko sa lambot ng silk robe na niyakap ng malamig na hangin mula sa bukas na bintana. Nakatayo ako sa harap ng salamin, ngunit hindi ko na makilala ang sarili kong repleksyon. Sino na ba ako… pagkatapos ng lahat ng ito? Ang babaeng dati’y nangangarap ng tahimik na buhay, ngayo’y bihag ng isang lalaking kayang sirain ang mundo sa isang utos lang.

Kung hindi, hindi ako pupunta dito dahil ang ilaw lang ay naroon sa may pinto, at malayo iyon dito sa tank. Lumipad ang isip ko sa nangyari kanina. Usually, hindi malinaw sa akin ang mga nangyari kapag nakainom ako. I always regard it as a dream. Pero ngayon na nahimasmasan ako na hindi dumaan sa tulog, ramdam ko na ang kahihiyan ng mga sinabi ko. “You made me a woman, so treat me like one?! Sana ok ka lang, Self.” Anong pinapakahulugan ko roon? Basta lang makapagsalita!

Walang halaga. Gusto kong sumigaw. Gusto kong saktan ang sarili ko. Gusto kong mawala. Pero hindi ko magawa. Dahil naroon pa rin ang katotohanan na may batang umaasa sa akin. Na kahit sa pinaka-madidilim kong gabi, may munting buhay na lumalaban sa loob ko. Dahan-dahan kong tinakpan ang sarili ko ng kumot. Yumakap ako sa sarili kong parang ako lang ang tanging nagmamahal sa akin.

Kaya pumasok agad siya doon samantalang ako napa sandal sa pader at inaayos sa proseso yung sarili ko. "Umayos ka self... Bakla ka, hindi ka lalake kaya umayos ka," pagpapaintindi ko sa sarili. Humarap ulit ako sa salamin at bumuntong hininga sakto naman nakita ko lumabas ng cubicle yung kumag kong kapatid.