Poem About My Self Novels & Stories

I ran, I hid, and didn't want any people to know where I was. This isn't freedom for me as of now... I was being so selfish, and it made my bones prickled. Dahil sa haba ng panahon kong pamamalagi rito, ay ngayon ko lang iyon napagtanto. My life, at this particular moment, was a mess. I gave a piece of myself to a man who was still grieving a woman who looked exactly like me. But I was still here. Still thinking. Still breathing. And the fact that I could see it clearly enough to name it, that felt like the first thing in a while that was actually mine.

Kundi si Amara lamang ang laman ng isip ko. Napangiti ako nang bahagya. Isang ngiting ako mismo ay matagal nang hindi nakikita sa sarili ko.

Sa bawat araw na dumadaan mas lalo ko lamang kinamumuhian ang sarili ko. Lagi na lamang ganito ang nararamdaman ko sa sarili ko. Pandidiri, galit, lahat na pwede kong gawin sa sarili ko. "Nakakadiri ako, nakakadiri ako," paulit-ulit kong bulong habang sinusuntok ang sarili ko. Lahat ng parte ng katawan ko ay sinasaktan ko. Gusto ko na lang maging manhid.

Huminga muna siya ng malalim para pakalmahin ang sarili, Nakahawak sa dibdib bago naglakad papasok sa gate. "Mama, Papa, huwag po kayo mag-alala sa akin, kaya ko po ang sarili ko at gagawin ko po ang lahat para makapagtapos. Pangako ko po iyan." parang dasal na bulong niya sa isip. Naroon ang malungkot at tipid na ngiti ni Celina pakaangat ng tingin sa bagong buhay na kakaharapin. ***** "Miss Excuse me!" papansin ni Celina sa isang studyante na nagbabasa sa isang bench.

Inilapag ko na ang bote sa gilid at ang paa ko ang pinakiramdam ko ngayon. "A-Aray. . . " Wala sa sariling saad ko at natawa lang din ako. "Dios ko naman, self. Maglalasing na nga lang napilayan pa. Haha, ang tanga!" Tawa kong mag-isa. "Paano na ako tatayo nito?" Sabay tingala ko sa langit. "Pinokyo. . . Lift me up, baby ko!" Open arms ko sa sarili.

Sa unang pagkikita’y nagkabanggaan Puso ko’y tumibok nang biglaan Kinabahan dahil baka hypertension na ‘yan Oh, Diyos ko, huwag naman! Ang punto ko lang sa tulang ito Alekhine, I like you too! DJ Toyang ♥ “Sira ka talaga, self…” humahagikhik na sambit ko nang basahin ulit ang ginawang malayang tula. I felt satisfied with my poem, though. One way of writing a heartfelt poem was reflecting the person that you are in your piece. Bibo akong tao kaya gusto kong lumikha ng klase ng tula kung saan kapag binasa ni Alek ay maririnig niya ang boses kong nagna-narrate roon.

Hindi ko kayang ibigay nang buo ang sarili ko. Ang puso ko. Alam kong may iba. Alam ko sa sarili ko na may ibang tinitibok ang puso kong ito. At kahit anong pilit ko na siya ang ibigin ko, hindi iyon mangyayari. Because my heart would always belong to others no matter what. At alam ko sa sarili ko kung sino iyon. Kilala ko naman eh. Ipinikit ko ang aking mga mata, pilit na inaalis iyon sa aking isipan, pero kahit na ganoon.

Sa likod ng bawat tagumpay at luha, naroon si Lucas—ang taong naging sandigan ko sa lahat ng bagay. At higit sa lahat, naroon ang anak ko—ang aking inspirasyon, ang dahilan kong bakit araw-araw akong bumabangon na may lakas at pag-asa. Sa wakas, handa na akong harapin ang bukas—hindi bilang isang dalaga na puno ng pangamba, kundi bilang isang ina, isang babae, at isang mandirigma ng kanyang sariling buhay.

Daig ko pa ang naputulan ng dila at parang batang kinurot na bagama’t hindi man umiyak ay tahimik at walang kakibo-kibong umayos ng upo. Did I really know how to appreciate people around me? Kilala ko pa ba ang sarili ko? Ako pa ba ito? O ibang-iba na ako dahil sa pag-iingat ng galit ko sa mundo, kay Dad at sa ibang taong wala namang kinalaman sa kamalasan ko sa buhay? I was muted. Whatever the words written in my mind, I am the one who knows alone.

Hindi ko napigilan ang paninikip ng dibdib ko. "Putang ina, nagseselos ba ako?" tanong ko sa sarili ko. Sa talent portion, nagdala ng spoken word poetry si Safara, na pinag-usapan ang lakas ng loob at pagpapahalaga sa sarili. Ang bawat salita niya ay tumagos sa puso ng mga nakikinig, at sa dulo ng kanyang pagtatanghal, umalingawngaw ang malalakas na palakpakan.