Poem About My Self Novels & Stories

Kundi si Amara lamang ang laman ng isip ko. Napangiti ako nang bahagya. Isang ngiting ako mismo ay matagal nang hindi nakikita sa sarili ko.

Sa bawat araw na dumadaan mas lalo ko lamang kinamumuhian ang sarili ko. Lagi na lamang ganito ang nararamdaman ko sa sarili ko. Pandidiri, galit, lahat na pwede kong gawin sa sarili ko. "Nakakadiri ako, nakakadiri ako," paulit-ulit kong bulong habang sinusuntok ang sarili ko. Lahat ng parte ng katawan ko ay sinasaktan ko. Gusto ko na lang maging manhid.

Hindi ko mapigilan ang mapatawa ng mapakla sa aking sarili. Ang saya, hindi ba? Iyon bang minahal ka na nga lang ng palihim, tapos bigla-bigla eh iiwanan ka nalang sa ere at hindi ka man lamang kinausap. Wala man lamang paalam eh! Ang sakit. Tangnang buhay. Napakalupit! Pinaiyak ako ng mas bata sa akin. At estudyante ko pa.

Ang alam ko lang ay nag mamaneho ako ngayon. Natagpuan ko na lamang ang sarili ko na nakatulala sa aking manubela. Marahan kong itinaas ang aking paningin sa aking paligid... napagtanto ko na lamang na nandito ako sa tulay, kung saan tanaw na tanaw ang magandang city lights.

Huminga muna siya ng malalim para pakalmahin ang sarili, Nakahawak sa dibdib bago naglakad papasok sa gate. "Mama, Papa, huwag po kayo mag-alala sa akin, kaya ko po ang sarili ko at gagawin ko po ang lahat para makapagtapos. Pangako ko po iyan." parang dasal na bulong niya sa isip. Naroon ang malungkot at tipid na ngiti ni Celina pakaangat ng tingin sa bagong buhay na kakaharapin. ***** "Miss Excuse me!" papansin ni Celina sa isang studyante na nagbabasa sa isang bench.

Daig ko pa ang naputulan ng dila at parang batang kinurot na bagama’t hindi man umiyak ay tahimik at walang kakibo-kibong umayos ng upo. Did I really know how to appreciate people around me? Kilala ko pa ba ang sarili ko? Ako pa ba ito? O ibang-iba na ako dahil sa pag-iingat ng galit ko sa mundo, kay Dad at sa ibang taong wala namang kinalaman sa kamalasan ko sa buhay? I was muted. Whatever the words written in my mind, I am the one who knows alone.

Hindi ko napigilan ang paninikip ng dibdib ko. "Putang ina, nagseselos ba ako?" tanong ko sa sarili ko. Sa talent portion, nagdala ng spoken word poetry si Safara, na pinag-usapan ang lakas ng loob at pagpapahalaga sa sarili. Ang bawat salita niya ay tumagos sa puso ng mga nakikinig, at sa dulo ng kanyang pagtatanghal, umalingawngaw ang malalakas na palakpakan.

Sa unang pagkikita’y nagkabanggaan Puso ko’y tumibok nang biglaan Kinabahan dahil baka hypertension na ‘yan Oh, Diyos ko, huwag naman! Ang punto ko lang sa tulang ito Alekhine, I like you too! DJ Toyang ♥ “Sira ka talaga, self…” humahagikhik na sambit ko nang basahin ulit ang ginawang malayang tula. I felt satisfied with my poem, though. One way of writing a heartfelt poem was reflecting the person that you are in your piece. Bibo akong tao kaya gusto kong lumikha ng klase ng tula kung saan kapag binasa ni Alek ay maririnig niya ang boses kong nagna-narrate roon.

“Odessa, ihahatid ka ni kuya mamayang madaling-araw sa bayan. Hindi pwede na ikaw lang ang umalis at baka kung ano ang magyari sa'yo.” “Unsa man ka oy, kaya nako akong self daii. Gwapa lang ko pero 'di ko tanga para magpatsugi dayon.” Ano ka ba, kaya ko ang sarili ko day. Maganda lang ako pero 'di ako tanga para magpapatay agad.

"Cause I have seen a thousand things, A thousand minds and what they bring to this world and to this home but where I stand well I don't know. And people come and people go, people I will never know but if I did and if I could I wonder when and where I stood" Kung kailan nakasama ko na ito at kung kailan ayaw ko na ito mawala ay saka naman ito babawiin muli sa akin. My baby will be with her angels. Ang sakit lang kasi ayaw ko pa sana itong bitiwan. Ayaw ko na mawala ito. Yes I am.selfish per wala ako magawa.. she needs freedom.. "Cause I have seen a thousand things,