Poem About My Self Novels & Stories

Typical Suarez. Hindi ko mapigilan ang sumagot sa note niya. You're an asshole that's why you're bored - EDZ Napatitig ako sa blankong papel at nagsimula ng magsulat ng isang tula. I read my own title and I don't know why I suddenly felt how empty my heart is. 'Go Beyond Limitations'

The heart will always help you remember who's the person you cherish the most. Shan's Pov: Napahinga ako ng malalim tsaka tumingin sa maliwanag na buwang nakapaskil sa malawak na kalangitan. Parang kailan lang nang mabigyan ko ng oras ang sarili ko. Iyong tipong walang inaalala na iba kundi ang sarili ko lang.

They have no right to accuse and underestimate me like that. Kinuyom ko ang mga kamay. Naiinis ako sa sarili sa pagiging marupok ngayon. Ito ang kahinaan ko tuwing may umaapi at umaapak ng dignidad ko. Wala talaga akong kakayahang lumaban. I'm still a crybaby under my mother's skirt. Kulang na lamang ay tumakbo ako sa bahay ngayon.

sagot ko sa kanya. “I’m Gavril, I already introduce myself to you earlier.” Sagot niya. Napailing-iling naman ako at natawa sa sinabi niya. “That’s actually a poem by Emily Dickinson. That poem means that it is actually nice to be nobody than to be somebody. People think that being alone means loneliness but being alone means that you just have more time for yourself and it is better to be that way.” Sagot ko. Napangisi naman niya sa sinabi ko.

malamig kong tugon, diretso ang tingin sa kanya. Hindi ako ngumingiti, mas lalong hindi rin ako nagbibiro. Malinaw ang bawat salitang lumabas sa bibig ko. Hindi ako papayag na maging laruan. Hindi ako papayag na gawing pampalipas-oras ang pangalan ko. At higit sa lahat, hindi ako papayag na kontrolin ng kahit sino. Over my dead body.

I'm just like the moon, lonesome, doleful but just like the moon, I'm shine bright even with a blanket of darkness. Huminga ako ng malalim, pinuno ng lakas ng loob ang bahag na puso. I fluttered my curly hair nervously kasabay nito ang mariin kong pag pikit nang maulinigan ang dumating na sasakyan. Hinanda ko ang sarili, hinila ang sling bag at hindi na pinasadahan pa ng tingin ang sarili sa salamin. I open the door for him, I was stunned like I always do. Humataw ng husto ang puso ko buhat ng mabungaran ito.

Nalalasahan ko na ang dugo sa labi ko dahil sa mariing pagkagat ko dito. Siguro nga ito na talaga ang papel ko. Ginawa lang ako para mabuhay sa mundong to kahit wala naman akong silbi. I was born but no purpose at all. I was born in this world but only to be left alone at the end. Kung ayaw niyo sa akin, ayaw ko na din sa inyo. Sa inyong lahat! Humigpit ang hawak ko sa aking gitara hanggang sa may makapa ako. May papel na nakaipit sa loob.

Huminga lang ako nang malalim habang nangingilid-ngilid ang luha ko. "Wag kang iiyak dito, Athena." Sabi ko sa sarili ko habang nakatingin sa salamin. "Alam mo nang posible mangyari 'to pero tinuloy mo pa rin. Kaya wag kang iiyak-iyak dyan" Huminga ako nang isa pang napakalalim at naghilamos ng mukha bago bumalik sa pagtatrabaho.

Dahil sa mga kasalanan ko noon, binayaran ito ng buhay ng anak ko. Isang gabi, napunta ako sa banyo. Tinitigan ko ang sarili ko sa salamin—basag na basag na ako. Wala nang saysay ang lahat. Wala na ang dahilan para lumaban pa. My tears never stops from falling. I hate being me! I hate my self! I deserve this pain! Sa gitna ng kawalan ng pag-asa, pumasok sa isip ko ang isang nakakatakot na ideya.

Pero hindi ko pwedeng sabihin sa kanila kung saan ako nabibilang, na isa akong anak ng lobo at bampira. “Hindi ko po alam, hindi ko alam kung paano ko maipapaliwanag basta nagising na lang akong ganito na ako.” humugot ako ng isang malalim na hininga. Ang hirap mabuhay ng kahit ang sarili mo ay hindi mo naman kilala.