Poem About Myself Novels & Stories

Nagsimula na siyang maglakad papalabas ng aking kwarto upang maisipan ko na bumangon at salubungin siya kaso bigla siyang nagsalita muli, kausap ang sarili. "Ayaw kong ganitong pag-uwi. Tulog na sila tuwing uuwi ako. Kung kaya't kailangan kong tapusin ang dapat tapusin at bigyan ng linaw ang lahat. Kailangan kong kilalanin ang sarili ko sa madaling panahon." **********

Nalalasahan ko na ang dugo sa labi ko dahil sa mariing pagkagat ko dito. Siguro nga ito na talaga ang papel ko. Ginawa lang ako para mabuhay sa mundong to kahit wala naman akong silbi. I was born but no purpose at all. I was born in this world but only to be left alone at the end. Kung ayaw niyo sa akin, ayaw ko na din sa inyo. Sa inyong lahat! Humigpit ang hawak ko sa aking gitara hanggang sa may makapa ako. May papel na nakaipit sa loob.

“Sa gitna ng luha, may liwanag pa rin Sa bawat sugat, may himig ng paghilom Tuloy ang awit, tuloy ang laban Hanggang sa huli, ako’y lalaban” Nilagay ko yung papel sa harap ko. Huminga ako nang malalim. Kahit mabagal, kahit mahirap, alam kong kaya ko. At habang tinutugtog ko yung chords ng bagong kanta ko, alam kong isa isa kong binubuo ulit ang sarili ko.

"Ito ay tungkol sa pag-unawa sa iyong sarili at kung ano talaga ang ibig sabihin ng pag-ibig. Nagsusulat ako tungkol sa sarili kong mga karanasan, kung paano ako nahirapan sa paghahanap ng aking lugar at kung ano ang ibig sabihin ng tunay na kumonekta sa isang tao." Nakinig ako, nabighani sa lalim ng mga insight niya. "That sounds really personal. I didn't realize you were sharing so much of yourself." Tumango siya. "Hindi madali. Minsan parang na-expose ko ang isang parte ng sarili ko na hindi ako lubos na kumportable."

"Mabuti na ang pakiramdam ko, ngayong nandito ka na." Hindi ko napigilan ang ngumiti nang malapad. "Hay nako! Ikaw talaga, pinag-alala mo pa ako, babanat ka lang pala." "You're like a poem, you know that? You make everything around you beautiful." Naramdaman ko ang pag-iinit ng mga pisngi ko dahil sa sunod-sunod na banat nito.

Pero kapag hinawakan mo, wala kang madarama kundi hangin. Alam kong may hangganan ang lahat. Alam kong hindi ako bagay sa mundo niya. Isang gabing nakatayo ako sa harap ng salamin sa maliit kong kwarto sa mansion, tinitigan ko ang sarili ko. Simple. Ordinaryo. Walang espesyal. “Hindi ka dapat umasa,” sabi ko sa repleksyon ko. Pero ang puso ko, hindi marunong makinig.

Pagod na umupo ako sa kama. Fashionista ako pero sa pagkakataong to, i cant even dress myself. I want to look perfect. I sigh and lay the half of my body. Eotteokaji? ( what should i do?) I remember that i had this kind of scene on my mv. Napaupo ako. Ano nga bang ginawa ko dun? The song was all about being yourself. So the act was also about.. Being yourself.. Thats it! Napatayo ako at humarap ulit sa cabinet. All i have to do is be myself. I pick what clothes i think represent me. I smiled. This is me.

"La, bakit mo ako iniwan? Sana sinama mo nalang ako. Ako na lang din naman mag-isa." My family hates me. They only think of me a disgrace, a disappointment. All my life, I always strive to do something good. Iv'e been a good daughter, a good sister, a good person but why do I have to experience this? Ang sama ng tadahana sa akin, bakit hinayaan niyang maranasan ko lahat ng ito? May mga pagkakamali ako pero ito ba talaga ang katumbas? "La, I'm in pain...I have no one to call anymore. I have no one left with me. Lahat sila ayaw nila sa akin." I was like a child hugging and talking to myself.

I whispered to myself. Sunod-sunod akong napalunok, "Hindi pa naman huli ang lahat. Ano ngayon kung hulog ka na? Kailangan lang mas hulog siya, and I could still redeem myself and go on with my plans." Mabilis na namutla ang mukha ko nang bumukas ang bathroom pagkaraan lang ng ilang segundo.

sagot ko sa kanya. “I’m Gavril, I already introduce myself to you earlier.” Sagot niya. Napailing-iling naman ako at natawa sa sinabi niya. “That’s actually a poem by Emily Dickinson. That poem means that it is actually nice to be nobody than to be somebody. People think that being alone means loneliness but being alone means that you just have more time for yourself and it is better to be that way.” Sagot ko. Napangisi naman niya sa sinabi ko.