Poem About Myself Novels & Stories

If it will be from the perspective of other people— that's so cruel. Hindi na ako muli pang nagsalita, wala na rin naman akong maisip sabihin. Hindi ko alam kung ano at paano. Hindi ko alam kung saan pa ilulugar ang sasabihin ko. It feels like I’m composing a poem and I don’t know how to execute it appropriately.

"Cause I have seen a thousand things, A thousand minds and what they bring to this world and to this home but where I stand well I don't know. And people come and people go, people I will never know but if I did and if I could I wonder when and where I stood" Kung kailan nakasama ko na ito at kung kailan ayaw ko na ito mawala ay saka naman ito babawiin muli sa akin. My baby will be with her angels. Ang sakit lang kasi ayaw ko pa sana itong bitiwan. Ayaw ko na mawala ito. Yes I am.selfish per wala ako magawa.. she needs freedom.. "Cause I have seen a thousand things,

Tumikhim mona ako bago ako nagsalita sa microphone. "Ang aking obra ay tungkol sa pag-ibig sa sarili," sabi ko sa mga bisita. "Ito ay tungkol sa pagtanggap sa ating mga pagkakamali at pag-aaral mula sa kanila. Ito ay tungkol sa pagmamahal sa ating sarili at sa ating mga natatanging katangian." Tumingin ako sa mga bisita at nakita ko ang interes at paghanga sa kanilang mga mata. Alam kong naintindihan nila ang mensahe ng aking obra.

Once an Osmeña, always an Osmeña talaga. Ilang oras sa bar, alam ko sa sarili kong lasing na ako. Umiikot na ang mundo ko, tumatawa na ako sa kahit anong sabihin ng mga taong nasa paligid ko. Hindi na ako makatayo. Nakayuko na lang ako sa lamesa at pilit pinapatulog ang sarili. Punyemas these ardent spirits.

I comforted myself. Hindi ko alam kung gaano katagal ang naging pananatili ko sa loob ng cr. Sinigurado kong maayos ang itsura ko ng lumabas ako doon at nang iikot ko ang tingin ko sa buong k'warto ay wala na si Gideon. Isang malungkot na pakiramdam ang lumukob sa dibdib ko. No one can stand beside me forever. I only have myself, so I just need to trust nothing but myself too...

Napabuntong hininga na lang ako dahil sa dami ng tanong na naiwan sa aking isipan. Una, iyong anino na sumusunod kanila Ate. Pangalawa, ang mga salita na iniwan sa akin ng multong anino na sumakabilang mundo na. Pangatlo, ang mga wirdong kinikilos ni Mama. At ang pang huli ay iyong gwapong multo. "May sarili akong buhay pero pinoproblema ko buhay ng iba," hindi makapaniwalang saad ko sa sarili.

Nagdiretso siya na umalis, walang baling-baling sa likuran. Nang makaalis na siya, lahat ng emosyon ko ay inilabas ko. Buong gabi akong umiiyak. Sinisisi ang sarili na lalaki ako. Hanggang sa magdesisyon ako na wakasan ang buhay ko. "No one ever loves me. How can I love myself?" Mahinang tanong ko sa aking sarili at blangkong nakatingin sa ibaba ng palapag ng building.

Iba ang dating sa akin. Pakiramdam ko, muli na naman akong kinakaawaan. Na para bang wala akong ibang maiaalok sa mundo kundi ang sarili kong katawan. Pakiramdam ko, isa akong taong bayaran. Na walang ibang halaga kundi pera lang. Unti-unti niyang itinaas ang kamay. Marahan niyang hinawakan ang pisngi kong basa ng luha.

All I had was nothing but just myself. Hindi ako umiyak dahil sanay na ako. Kahit wala naman akong ginagawang masama ay hinuhusgahan ako pero nang gumawa ako ng masama ay hinuhusgahan pa rin ako. Wala namang pagkakaiba. Hindi ko na nga alam kung saan ko isisiksik ang sarili ko.

Curse myself for being me! I will be forever like this! Walang mararating sa buhay. I lost myself as I lost the chance. My only dream was taken away from me. Ang sakit mangarap sa bagay na hindi ko kayang abutin dahil wala akong kakayahan at dahil hindi ako magaling. Pangarap na matagal kong binuo pero nauwi lang sa pagkadismaya at pagkabigo.