Novel & Cerita Poem About Myself

sagot ko sa kanya. “I’m Gavril, I already introduce myself to you earlier.” Sagot niya. Napailing-iling naman ako at natawa sa sinabi niya. “That’s actually a poem by Emily Dickinson. That poem means that it is actually nice to be nobody than to be somebody. People think that being alone means loneliness but being alone means that you just have more time for yourself and it is better to be that way.” Sagot ko. Napangisi naman niya sa sinabi ko.

If it will be from the perspective of other people— that's so cruel. Hindi na ako muli pang nagsalita, wala na rin naman akong maisip sabihin. Hindi ko alam kung ano at paano. Hindi ko alam kung saan pa ilulugar ang sasabihin ko. It feels like I’m composing a poem and I don’t know how to execute it appropriately.

"Cause I have seen a thousand things, A thousand minds and what they bring to this world and to this home but where I stand well I don't know. And people come and people go, people I will never know but if I did and if I could I wonder when and where I stood" Kung kailan nakasama ko na ito at kung kailan ayaw ko na ito mawala ay saka naman ito babawiin muli sa akin. My baby will be with her angels. Ang sakit lang kasi ayaw ko pa sana itong bitiwan. Ayaw ko na mawala ito. Yes I am.selfish per wala ako magawa.. she needs freedom.. "Cause I have seen a thousand things,

Tumikhim mona ako bago ako nagsalita sa microphone. "Ang aking obra ay tungkol sa pag-ibig sa sarili," sabi ko sa mga bisita. "Ito ay tungkol sa pagtanggap sa ating mga pagkakamali at pag-aaral mula sa kanila. Ito ay tungkol sa pagmamahal sa ating sarili at sa ating mga natatanging katangian." Tumingin ako sa mga bisita at nakita ko ang interes at paghanga sa kanilang mga mata. Alam kong naintindihan nila ang mensahe ng aking obra.

Dahil sa mga kasalanan ko noon, binayaran ito ng buhay ng anak ko. Isang gabi, napunta ako sa banyo. Tinitigan ko ang sarili ko sa salamin—basag na basag na ako. Wala nang saysay ang lahat. Wala na ang dahilan para lumaban pa. My tears never stops from falling. I hate being me! I hate my self! I deserve this pain! Sa gitna ng kawalan ng pag-asa, pumasok sa isip ko ang isang nakakatakot na ideya.

They have no right to accuse and underestimate me like that. Kinuyom ko ang mga kamay. Naiinis ako sa sarili sa pagiging marupok ngayon. Ito ang kahinaan ko tuwing may umaapi at umaapak ng dignidad ko. Wala talaga akong kakayahang lumaban. I'm still a crybaby under my mother's skirt. Kulang na lamang ay tumakbo ako sa bahay ngayon.

Nagdiretso siya na umalis, walang baling-baling sa likuran. Nang makaalis na siya, lahat ng emosyon ko ay inilabas ko. Buong gabi akong umiiyak. Sinisisi ang sarili na lalaki ako. Hanggang sa magdesisyon ako na wakasan ang buhay ko. "No one ever loves me. How can I love myself?" Mahinang tanong ko sa aking sarili at blangkong nakatingin sa ibaba ng palapag ng building.

Pinapatawa ko lang kayo at pinapatawa ko na rin ang sarili ko. Hindi ko alam ba't feeling ko naiinggit ako. Naiinggit ako sa ibang babae. Sa babaeng sinurpresa. Sa babaeng pinagbabawalan. Sa babaeng pinapahalagahan. Sa babaeng minamahal. Naiinggit ako at hindi ko alam kung bakit. "I shouldn't be jealous, I have everything," bulong ko sa sarili bago nilasap ang maalat na hangin ng norte. ~

Napabuntong hininga na lang ako dahil sa dami ng tanong na naiwan sa aking isipan. Una, iyong anino na sumusunod kanila Ate. Pangalawa, ang mga salita na iniwan sa akin ng multong anino na sumakabilang mundo na. Pangatlo, ang mga wirdong kinikilos ni Mama. At ang pang huli ay iyong gwapong multo. "May sarili akong buhay pero pinoproblema ko buhay ng iba," hindi makapaniwalang saad ko sa sarili.

Nanatili akong nakatayo sa gitna ng bangketa. Hindi ko na naririnig ang mga busina. Hindi ko na napapansin ang mga taong dumadaan. Pakiramdam ko, ako na lang mag-isa sa buong mundo. Unti-unti akong napaupo sa gilid ng kalsada. Mahigpit kong niyakap ang sarili ko. Tahimik akong umiyak. "Bakit ganito..." bulong ko. "Ano pa bang kulang?"