Precious Time Quotes Novels & Stories

Pagpunta •• Sa pagkakataon naman na ito, ako naman ang naging abala ulit. OT sa trabaho tapos abala sa system namin. Doon ko na lang napagtanto na time is precious at time is gold. Daniel Elizabeth Valdez: Can we go for a street food date today? "Oh hala!" pagkabigla ko no'ng makita ko ang message ni daniel sa akin mga fifteen minutes ago.

Sa totoo lang ay hindi naman talaga siya naghahangad ng kayamanan nito sa totoo lang dahil para sa kaniya ay hindi naman ang pera o kayamanan ang pinakamahalagang bagay sa mundo, dahil para sa kaniya ay ang oras na kasama mo ang mga mahal mo sa buhay ay mas higit pa sa kahit gaano karaming kayamanan. Napahikbi siya. Halos hindi na siya makahinga ng maayos ng mga oras na iyon dahil sa sobrang pag- iyak niya. Sobra- sobrang panghihinayang ang naramdaman niya lalo pa at noong huling beses niya itong nakita ay halos hindi na ito makatayo pa o ni makapagsalita pa dahil nga sa katandaan nito.

sabay turo ni Sining sa pader na may nakadikit ngang quotes for life. "Hahaha siraulo! Napaniwala mo 'ko ro'n, ah? Akala ko favorite quote mo 'yon, eh, kaya kabisado mo!" bulalas ni Seb. "Pero kung words of wisdom para kay Jaq..." tinignan niya ako na para bang alam niya 'yong nararamdaman ko at alam niya ang sasabihin. "Nothing is permanent in this wicked world. Not even our troubles. Kaya cheer up, Jaq. God doesn't give us what we can handle, God helps us handle what we are given." she said straight to my face and gave me a bright smile after.

Gaano katagal syang tulog! Hindi pa nga tuluyang gising ang kanyang diwa ng hawakan sya ni Axcel para mag lakad na palabas ng opisina. "Alam mo kung gaano ka importante sakin ang oras ko. Bawat segundo ay mas mahal pa kesa sa buhay mo" masungit nitong wika.

Siya nga, sinabing pantulog lang daw, pero bumili pa ng heels. "Traffic sa EDSA," sabi ko. "One week lang kami rito kaya hindi ko sasayangin ang oras kong bumiyahe nang ilang oras. Time is gold when you have a goal. Marami akong gagawin dito."

Tiningnan ko rin ang pendant, maganda nga. “Bakit hourglass?” tanong ko sa kanya. Ngumiti lang siya at tumingala sa bughaw na kalangitan. “The hourglass depicts that all bad things will soon pass. It is also reminding us to treasure and appreciate the time we live in.” saad niya. Tulala lang ako sa kanyang mukha habang nagsasalita siya and I can feel and sense na calmness in his heart.

Napapailing na lang ako habang papalabas ng kwarto. Isa lang ang natutunan ko sa mga oras na ito. Sulitin ang oras at panahon na masaya ka kasamma ng taong mahal mo at importante sa buhay mo. Huwag isipin ang bukas kung hindi ang ngayon, just go with the flow at lahat ng nangyayari sa buhay ay may magandang kahihinatnan. Niyakap pa ni Luke ang kambal at hinalikan bago napagpasyahan na umalis. Wala naman kaming ibang ginagawa kung hindi ang manood ng kahit ano sa N*****x.

I wonder what happen if he finally meets his love of his life? Can't wait for that to happen. "Aayain lang kitang mag bar you know. Lagi ka kasing abala sa trabaho at kinalimutan mo na ang salitang Break Time o tamang sabihin time for yourself." Time for my self? Tss i don't need that. I rather than busy myself with the ton of papers than to enjoy and have fun. "No time for that."

Sabi nila, time is gold. Pero sa mga sandaling iyon, habang nakaupo ako sa isang mamahaling swivel chair sa loob ng kwarto ni Nathan, pakiramdam ko ang oras ay gawa sa mabagal at natutunaw na semento. Isang oras. Isang buong oras kaming nagbabad sa loob ng silid na iyon habang naghihintay ng pagkakataon na lumabas ng hindi kahina-hinala.

"Bibigyan kita ng limampung libo kung 'di ka papasok ngayong araw." Tumigil ako. "Lucas—" "Isang daang libo." "Puta, ang yaman mo yata masyado para bayaran ang pitong oras na duty ko." "Oo," sagot niya, walang halong biro. "Kaya 'wag mong sayangin ang oras mo sa trabaho mo na mukhang 'di ka naman pinapahalagahan."