Quotes About The Past Novels & Stories

“He’s kind. Masunurin. Minsan, he’s stubborn and he has his ways to get what he wants, but he’s always sweet. As you have seen, he can be overly protective and he’s not shy to share his opinions and his thoughts.” “I hope that time will come, Jeremy will forgive me... It would be too much to ask for yours too but-” “Let’s not talk about that.” Agad na singit ko. Everything that is happening now has nothing to do with our past na binabalikan niya. “What happened in the past will always be our past but I made my decisions Jake. I don’t want the same suffering in the future. Mistakes have been made and lessons have been learned. Whatever happened, let’s leave it at that.”

Pero may isang bagay siyang pinagtataka, ang huli nitong sinabi. "What do you mean happen on the past?" "Addi may nakakaalam ba saating lahat kung saan at ano ang nangyari sa kaniya for the past four years? Wala diba. Noong nasa resort tayo at kadarating lang natin doon ng makausap ko siya. Sabi niya... 'Years ago I've face the life and death. Hindi ko akalain na mabubuhay pa ako pero alam mo? Kung pababalikin ko ang nakaraan ay hindi kona nanaisin na mabuhay pa,'

Inilibot ko ang aking paningin at nakita ko ang iba't ibang quotes na nakasabit sa daraanan. | It's hard to answer the question "What's wrong?" when nothing's right. | Sinunod sunod ko ang pagbasa sa mga ito, nakalilibang kasi. | "We can never go back & change what has been done......but we can always learn the lessons to make things better next time...." | | "Replace tears with smiles! Don't be afraid of wrinkles as you age, because wrinkles are a sign of laughter and smiles." | Ang cute naman nito!

baka ang nakaraan ay hahabol sa aming dalawa. Nakatitig pa rin ako sa message. "You should’ve left the past buried, Gabriel. Some ghosts bite back." Pilit kong inignore ang kaba sa dibdib habang dini-delete ko ang mensahe. Hindi ito ang unang beses na may bumalik mula sa nakaraan—pero ito ang unang beses na may banta.

“Sure. You can even ask D.” Napaismid siya. “’Wag na. Bakit pa? Past is past. Wala nang magbabago sa nangyari.” “I disagree.” Madiin kong sabi. “Even if it’s in the past, the truth still matters. Because what you believe about me now… that matters to me. Gusto kong malaman mo na hindi ako gano’n…” “Napakaseryoso mo naman...” napatawa siya.

"Zamara… you're part of something bigger. And whether you like it or not, your past is coming to get you." Nagpanting ang tenga ko sa sinabi niya. Ang past ko? Wala akong naaalala sa nakaraan ko na kasing gulo ng nangyayari ngayon. "Bakit hindi ko alam 'to?" tanong ko, mas lalong bumibigat ang pakiramdam ko. "Hindi mo naaalala," sagot niya. "Pero may ibang tao naaalala ka. At ngayon, sila ang naghahanap sa'yo."

Pero gusto kong malaman kung sino siya sa buhay ko ngayon. Pagbalik ko sa laboratory, hindi ko agad maalis sa isip ko ang naging conversation namin ni Eireen. Habang naglalakad ako papunta sa workstation ko, paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga sinabi niya tungkol sa past ko, lalo na noong sabihin niyang may mga taong minsan ay naiiwan sa memory natin kahit hindi natin sila maalala nang buo. Hindi ko alam kung bakit, pero mas lalo akong nabahala dahil sa tuwing naiisip ko ang past ko, palaging may kasamang isang mukha na hindi ko makita nang malinaw.

Not to curse him or to hate him but to thank him for giving him a life to be born in this wonderful life where he exist. Panahon na din siguro para kalimutan na lamang niya kung ano man ang mga grudges sa nakaraan. Past is past, ika nga, so let those pain be healed and forgotten. Let's those scratches from the past the brilliant future that twinkling each moment be refreshed. Tama nga ang sinasabi ng ilang philosopher at sikat na authors, reopening the past is the only way to be healed and unlocking the missing key to make a new beginning of a new chapter in life.

Na kapag muling nagkrus ang landas namin… hinding-hindi ko na siya pakakawalan. End of Flashback Tahimik lang akong tinitigan ni Alex matapos kong ikuwento ang lahat. Hindi ko mabasa ang iniisip niya. Hanggang sa nagsalita siya. “Past is past,” sabi niya, may bigat sa boses. “Ang mahalaga, alam mo na. At hindi na natin mababago ’yon. Ang pinoproblema ko ngayon… ang anak natin.”

patuloy ko. "But I celebrated it. Nag-celebrate kami kasama ang mga anak ni Bettina at Margot," dagdag na sabi ko. Napatango naman si Brandon. "Let's not go back from the past. Wala ng rason ngayon para maging malungkot tayo. Everything happens for a reason and look at us now," sabi niya. Tipid naman akong napangiti at napatango dahil may point siya sa sinabi niya. Hindi na namin kailangan balikan ang masasakit na alaala sa nakaraan namin.