Red Sky In The Morning นิยาย & เรื่องราว

Tiningala ko ang langit na may makakapal na ulap. On this morning the clouds diffuse the daylight, it dominated the sky leaving transient marks of blue. I rested my eyes in the horizon and inhaled the sweet calm air as a sense of freedom. I wonder if anyone ever notices the sky when it's beautiful as this. I wonder if they can see the serenity of the clouds and hear its calmness.

Kaya’t pinabilis niya lalo ang hakbang. Alas‑tres pa lang ng madaling‑araw , ang langit ay kulay abong‑kulay‑lila, halos walang gumagalaw sa buong paligid. Tahimik, walang katao‑tao, sarado ang lahat. Walang dumadaang jeep, walang tricycle. Tanging taxi lamang ang pag-asa niya para makauwi.

Sa tingin ko ay wala na akong mukhang maihaharap kapag pinansin niya pa ako. The gorgeous and lavish sun finally left us. The mixture of gold and red sky will then bid their goodbyes any moment soon, to follow their almighty sun. To give someone out there a new meaning of something. To offer everyone a rythmic percussion of a new, blissful life.

Mabuti na rin at umuwi kami agad dahil mukhang hindi maganda ang panahon ngayong gabi. Tumingin ako sa labas ng bahay. Hindi nga gaanong maganda ang panahon ngayon. Madilim ang langit at walang bituin pero hindi gaanong umuulan. 'Tila nag-iipon ito para sa isang malakas na buhos. Hindi ako sigurado kung may bagyo pero sigurado ako lalakas ang ulan dahil na rin sa lakas ng hangin. I closed the door and Sandra turned the lights on. Ang anak ko ay tulog na sa aking balikat dahil sa pagod.

So cute. “B-Bakit naman?” Lumapit ako lalo at hinapit siya sa baywang bago ko itinuro ang mga ulap. “Can you see those clouds?” tanong ko sa kaniya. “O-Oo naman.” “Those clouds are on the horizon. It looks beautiful when watching it,” I said. “But there’s an omen saying that clouds on the horizon… means that something bad is about to happen.” And yet, there is.

Hindi siya nagsalita agad pero alam kong narinig niya ang sinabi ko. "Bakit?" Seryoso niyang tanong. Tiningnan ko ang nag-aagaw na mga kulay sa kalangitan. Kahel, lila, asul at itim. Dahil nakaharap kami sa Silangan, madalas na ang pagsilip ng araw sa umaga ang natatanaw namin. Samantalang hindi namin nakita ni-minsan ang paglubog nito sa Kanluran dahil sa mga kakahuyan na nakaharang sa likod ng summer house.

I should have a hunch that he’ll just do that behind my back even after confessing his feeling to me. Makapal ang mga ulap pero unti-unting nagliwanag ang kalangitan. I watched the sunrise. The grey sky soon turned into blue. I guess the God really knows how to paint colors well. Lahat nasa tamang kulay. Even though black, dark colors, made you think that it’s gloomy, hindi naman iyon nakakasira sa tanawin. In fact, it helped me no… it comforted me.

Nagpapang-abot na ang kulay ng kahel at asul sa kalangitan upang bigyan ng dramatikong anyo ang paglubog ng araw sa Kanluran. Tinawa ko na lamang ang mga natuyong luha at frustrations habang hinahagis ang kakatanggal ko lang na sandals sa buhanginan. Nasisiraan na nga ata talaga ako ng bait, tumatawa mag-isa pagkatapos umiyak.

I wore my Gray-hoodie jacket and head out of the house. Papalapit pa lang ako ng gate nang mapansin kong kakaiba ang kulay ng langit ngayon. It's cloudy. Pero nasusulyapan ko ang paiba-ibang kulay nito. Mula sa kulay asul naging berde hanggang sa naging Fucia pink. Para silang stoplight kung magpalit-palit ng kulay. Umiling ako. Hindi dapat 'yon ang pinapansin ko. Hihingi na dapat ako ng tulong sa kapitbahay! Nagpatuloy ako.

Ang mga tanawin ay nakakabighani sa akin, at hindi ko maiwasang huminto at pagmasdan ang kagandahang nakapalibot sa amin. Sinasala ng sikat ng araw ang mga dahon, na nagbibigay ng mainit at ginintuang glow sa lahat ng mahawakan nito. Ang kumbinasyon ng makulay na dilaw, luntiang berde, at isang malinaw na asul na kalangitan ay bumubuo ng isang kapansin-pansing kaibahan, na lumilikha ng isang visual na nakamamanghang backdrop para sa aming malikhaing pagsisikap.