Remembered Novels & Stories

Muli sana akong tatayo pero biglang nagsalita si Kuya Hendrick. "He had retrograde amnesia." Retrograde amnesia? Natigilan ako, pakiramdam ko namanhid ang utak ko dahil sa sinabi ni Kuya. Alam kung may mali sa kanya kanina pero ngayong kinompirma ni Kuya Hendrick parang ayaw kong maniwala. Hindi ito pwedeng mangyari sa amin. Hindi siya pwedeng magka-amnesia. Hindi niya ako pwedeng kalimutan.

“Can you still remember me? How are you right now? Naka-discharged ka na ba?” Napakamot siya sa kanyang ulo at humugot ng malalim na hininga. “Mommy, calm down. Of course, I can still remember you. The last memory I can recall was five years ago.” Natahimik ang kanyang ina sa kanyang sinabi. Napakagat naman siya ng labi dahil alam niyang nag-aalala na ito sa mga oras na ito.

Sa tuwing pilit kong tinatandaan, umaatake ang sakit ng ulo ko. Ang sabi kasi nila sa akin nang dahil raw sa tinamo kong head and brain injury that is why it was so difficult for me to recall my past memories, past informations and events in my life. Kapag tinatanong ko naman sila, hindi nila ako sinasagot. Parang may tinatago. Hindi ako talaga mapakali. I would do anything to remember, some people would do anything to forget. How ironic.

My heart pounded harder. “No…” I whispered. Because I knew. I knew what he was about to say. “You have to remember one thing,” he continued. “Just one.” The memory shook. Blurred. Like something was trying to stop it. Like something didn’t want me to hear it. “Adrian…” I whispered, desperate. “Say it again…” But his voice faded. The image cracked. And suddenly— I was back. Back in the room. Back in the present. My body trembling.

Kusang bumukas ang screen. At sa gitna nito ay ang simbolo ng basag na bilog. Walang nagsalita. Unti-unting lumitaw ang isang linya. YOU'RE GETTING CLOSER. Tahimik. Isa pa. MEMORY IS A KIND PRISON. At pagkatapos ay isa pa. DO YOU REALLY WANT TO REMEMBER? Nakatitig lamang si Yuhei sa screen. Hindi niya alam kung bakit.

"Anong nangyayari kay Jayron, Doc?" "Anterogade amnesia." maikling sagot nito na ikinalaki naman ng mga mata ko. Marahang bumilis na naman ang aking paghinga pero patuloy kong pinakakalma ang aking sarili. Napatakip ako sa aking bibig nang ma-realize kung anong nangyayari. "Jayron has a short-term memory loss." "Short-term what?!"

But our lips remained connected, never minding the cold that the rain had poured on us. But… I will remember it all. Even this cold. I will remember it.

I have nothing to do with him. Pagdating sa bahay ay nagpahinga na ako sa aking kwarto. Pinipilit 'kong kalimutan yung nangyari kagabi pero hindi talaga mawala sa isip ko. Ayoko namang sabihin kina Mommy at Daddy dahil panigurado akong mag-aalala pa ang mga yun and besides nailigtas naman ako ni Dave Arkiel.

Doon siya kumalma at hayagan na ngumiti. "I now remember anything. I miss you babe."

Dear Diary, Alam mo diary? Hindi ko akalain na makikita ko na ang babaeng mahal na mahal ko. Hindi ko akalain na after 10 years of searching her, finally I found her but there’s a problem, diary. She didn’t even recognize me. Hindi ko alam kung kinalimutan niya lang ba ako o pinilit niya ang sarili na hindi ako kilalanin. Diary, noong nakita ko siya’y iba talaga ang naramdaman ko. Masaya ako at may iba pang emosyon na nararamdaman na mahirap ipaliwanag. Halu-halo ang aking emosyon. May amnesia pala siya diary kaya hindi niya ako kilala. Pero hindi ako sumuko diary dahil may nagsabi sa akin na, “Kahit may amnesia ang mahal mo at kung mahal ka niya. Ang isip lamang ang nakakalimot nito pero an