Sa Malamig Sa Malamig 소설 & 이야기

umiiyak Halos magkanda sugat sugat na ang katawan ko dahil sa diin,gusto kong mawala lahat ng nakakadiring bagay na naiwan sa balat ko ______________________ NAALIMPUNGATAN ako dahil sa malamig na hanging tumama sa katawan ko.. unti unti akong dumilat,doon ko lang nalaman na nakatulog pala ako sa sahig..Sa sobrang bigat ng pakiramdam ko ay hindi ko na nagawang lumipat sa kama..nang lumabas ako ng banyo ay hinayaan ko ang sarili sa sahig..I just let myself slept on the floor and feel how it's coldness filled my system..

Chapter 33 Margarita Sampung minuto na at hindi pa rin bumababa ang amo ko. Baka nakatulog ito, akyatin ko na kaya siya? Lumamig na kasi ang niluto ko, hindi na masarap kapag lumamig ang pagkain. Parang sa pag-ibig rin habang tumatagal, lumalamig ang pagmamahalan, hindi na masarap, hindi na masaya, kaya basta na lang itinatapon sa tabi. Ang masama pa, siniraan ka na nga, nilait ka pa.

Hindi naman gaanong malamig sa bahay namin, pero kahit na, ang yakapan sa malamig na gabi ng taglamig ay talagang masarap. "Mmm, tara na," purr niya, hinahatak ako papasok sa kama, "Yakap!" Hinayaan kong mahila ako pababa sa kama para humiga sa tabi niya, umiikot sa aking tagiliran upang harapin siya. Ngumiti siya sa akin, lumapit siya at hinalikan ako. "Ang sarap ng pakiramdam ko," siya ay bumuntong-hininga habang yumayakap sa akin, "ayaw ko na ngang gumalaw para lang makapasok sa kumot."

Ang malamig na hangin na humaplos sa kanyang balat ay nagbigay ng kakaibang kilig sa kanya, ngunit may kaba pa rin sa kanyang dibdib. "Salamat, Ma'am, sa suhol," sabi ng lalak madali lang naman ang pinapagawa mo sakin dagdag pa ng lalakii, isang ngiti na tila hindi totoo ang nakalutang sa kanyang mukha.

Halos napakurap ako sa ginagawa ko. "Okay, if that so. Hmm, get inside." Malamig niyang boses. Wow ahh, kanina lang ang lambing tapos ngayon bigla na lang siya magiging malamig sa akin. "Huh????? Ahmm, gusto ko pa dito ehh..." "Hmm, you want here? Why? Malamig na pumasok ka na." Pagpipilit pa niya sa akin.

Ysla Ang biglang pagbuhos ng malamig na tubig sa aking katawan ay siyang tuluyang gumising sa aking diwa, tuluyang binanlian ng katotohanan. Parang agos ng tubig na bumaligtad sa ilog ang lahat ng kaganapan kagabi. Mga alaala na gusto kong ilibing sa pinakatagong bahagi ng aking isipan ngunit ngayo’y nagsisiksikan, nagpapakilala, pinipilit akong harapin ang bangungot ng nagdaang gabi.

Matagal pa naman siguro si Primo at hindi pa naman ako nakakaramdam ng gutom kaya mas mabuting matulog na lang din muna ako. The darkness is quite comforting. Lalo pa na malamig ang panahon kaya mas madaling dumalaw ang antok at nahila ako nang tuluyan sa dilim. Hindi ko na maalala ang sumunod na nangyari pagkatapos kong mahiga.

malamig na sabi nito. Akmang aalis na sana si Caramel nang pigilan niya ito. "P’wede bang tabi tayong matulog ngayong gabi?" tanong niya bago muling nahiga sa kama. Muli itong napaharap sa kanya. Ngunit ganoon pa rin ang reaksiyon nito. Malamig pa rin ang mga mata. "Ayaw ko," agarang tanggi nito. Napatingala naman siya rito at tinaasan ito ng kilay.

malamig na sabi nito. "Milk tea 'yan," malumanay na sagot ni Celine, umupo sa tabi nito. "Kapag malungkot at masama ang loob mo, mas magandang uminom ng matamis para gumaan ang pakiramdam mo." Ang mga salitang iyon ay parang isang malambot na balahibo na humaplos at pumawi sa madilim at mabigat na ulap sa puso ni Jax.

Dapat matagal na niyang nalaman ang biglaan at hindi inaasahang paghihiwalay ni Mariposa ay dahil nakahanap na ito ng iba. Nang makita ang malamig na anyo nito, kumurap si Mahalia at nagsalita: “Tito, kilala niyo po ba ang Mommy ko? Minsan po, noong parang inaantok pa siya, sinabi niyang noong ipinanganak ako, napakalamig ng panahon at tag‑lamig noon!” Tag‑lamig? Hindi naman tag‑lamig ang Mayo.