Sad Thoughts Novels & Stories

Who would not be sad about that? "Aalis na kami mare, Sana ay makausap ko ng masinsinan si Schazna sa susunod. Hindi ko na muna siya pipilitin. I know she is still frustrated because she lost her first child. Look after her mare, her frustration can lead her to depression." Yun lang ang narinig ko na sinabi ng mommy ng Zayn. I wipe off my tears that are streaming from my eyes. I can't just accept the fact that I lost my angel. Now I'm alone again.

Kalmado, mabait at may paninindigan sa sarili at isa pa kung lahat silang magkakapatid ay naapektuhan s apagkamatay ng mommy nila, mas malala ang kay Keon na hanggang ngayon hindi matanggap ang pagkawala ng ina. Kaya ng malaman niya na may sakit si Sabrina na PTSD ay bigla itong nawala. Nawala dahil siya ay natatakot, natatakot na baka bigla nalang itong mawala katulad ng kaniyang ina. Natatakot na baka pag-gising niya ay makita niya ito na nahihirapan at nag-aagaw buhay. Walang nakaka-alam sa kanila kung nasaan ito sa lumipas na buwan kaya ngayon na nagpakita ito ay alam nila na magiging ayos na siya at makakahinga ng maluwag. "A-Ate Sabby,"

Gusto rin sigurong maubos sa pag-iyak gaya niya. Ganito ba lagi ang pakiramdam nang mawalan ng tsansang makita ang isang taong matagal nang hinahanap at inaasam makausap? Someone who caused her so much pain and confusion and doubt that she literally wanted to destroy everything she laid her hands on? Someone she wanted to give so much love to, it pains her to be robbed off the chance? Someone who should be in love with her too? Why does it feel sad and heavy and empty all at the same time?

Nagkaroon ng selebrasyon ang section namin pero hindi ako dumalo. As usual, I completely distracted myself. I locked my sadness up in a cage, in a small corner of my heart. But often, the sadness would beg a way out and slowly, it taints every happy feeling I have. But I trust the process. The process of acting okay until you're truly okay.

Tumango na lang ako at naupo nang ‘di kalayuan sa kanya. “I will go straight to the point. I’m really, really sorry, Althea,” emosyonal na wika niya, at may nagbabadyang mga luha. Parang piniga ang puso ko nang marinig ang sabi niya. Kakaiba talaga ang pakiramdam kapag narinig mo ang sorry na matagal mong hinintay—it’s bittersweet.

"About your job, about the license... Hindi totoong nag-resign ka.” Dahan-dahan s'yang humarap sa'kin. Ngumiti rin s'ya. Pero halata naman na hindi talaga s'ya masaya. His eyes spoke volumes. And it was a strong evidence that he's sad. He's disappointed. And maybe, hopeless. "It's over," he said, his voice hollow. "And yeah, it's all because of him." "SV," I breathed. I suddenly felt filled with a mixture of anger and sorrow. "I should have seen this coming. Wala talagang gagawing matino ang lalaking 'yon."

Napatayo ako at maluha luhang hinarap ang pinakamamahal ko. "we are going to live there for good kasi alam kong pangarap mo iyon babe....I prepared everything for these but Adrianne ruined it..... fuck her" she cursed. Takip takip ang bibig, nagbagsakan ang mga luha ko. Naiyak ako sa saya. Hindi ko na pala kailangang hingin sa kanya iyon dahil planado na pala niya ang lahat. How lucky i am to have her by my side. Hindi ko napigilan ang sayang aking naramdaman at dinamba siya ng yakap. Halo halong emosyon ang bumalot sa puso ko sa mga sadaling ito. Sing bilis ng mga nagbabagsakang luha ko ang tibok ng puso puso. Hinagod hagod ng mainit niyang palad ang likod ko. Pinapatakan ng mabibinig halik

saad ko na dismayadong napakamot sa ulo ko. Sobrang sakit ng gabing iyon para sa aming dalawa. Napakadaya ng tadhana. Bakit sinasaktan kami ng ganito?! Kami dapat yung ikakasal, kami dapat yung magkakaanak, kami dapat iyon! damn it! Lord, pihitin mo naman kasi sobrang sakit na! kasama ko nga ang babaeng pinakamamahal ko pero hindi siya pwedeng maging akin. “Spade, I’m scared.” saad niya kung kaya't niyakap ko siya at sumubsob naman siya sa dibdib ko.

Sinubukan niya akong ipaharap sa kanya ngunit mas hinigpitan ko ang pagkakayakap sa kanya. “Broken hearted ka ba?” Naramdaman ko na niyakap niya rin ako. Nasa gitna kami nang daan at alam ko naman na walang pake sa amin ang mga taong dumadaan. “Huwag ka ng sad.” Matagal kami sa ganoong posisyon. Hinayaan niya lang akong umiyak sa dibdib niya hanggang tumahan ako. “Huwag ka ng sad kasi kapag sad ka hindi ka happy.”

Yumakap ako sa kanya, as I let my tears out. “I’m sorry… Hindi ko sinasadya, I just want Alastair to be happy on his birthday. I didn’t mean to trigger his trauma… W-what if he d-doesn’t like me anymore? W-what if he hates me?” saad ko at mas lalo pang lumakas ang pag-iyak ko.