Sad Thoughts Novels & Stories

"About your job, about the license... Hindi totoong nag-resign ka.” Dahan-dahan s'yang humarap sa'kin. Ngumiti rin s'ya. Pero halata naman na hindi talaga s'ya masaya. His eyes spoke volumes. And it was a strong evidence that he's sad. He's disappointed. And maybe, hopeless. "It's over," he said, his voice hollow. "And yeah, it's all because of him." "SV," I breathed. I suddenly felt filled with a mixture of anger and sorrow. "I should have seen this coming. Wala talagang gagawing matino ang lalaking 'yon."

On the way home after a long day. “My love, if you’re out there send me a sign.” I said. I am a mix of contradictions: sad and entirely unhappy, alone, mourning, tired, drained, unmotivated, loss of will, and a wife with no husband. I feel loved by so many and yet no longer by one in particular.

Napatayo ako at maluha luhang hinarap ang pinakamamahal ko. "we are going to live there for good kasi alam kong pangarap mo iyon babe....I prepared everything for these but Adrianne ruined it..... fuck her" she cursed. Takip takip ang bibig, nagbagsakan ang mga luha ko. Naiyak ako sa saya. Hindi ko na pala kailangang hingin sa kanya iyon dahil planado na pala niya ang lahat. How lucky i am to have her by my side. Hindi ko napigilan ang sayang aking naramdaman at dinamba siya ng yakap. Halo halong emosyon ang bumalot sa puso ko sa mga sadaling ito. Sing bilis ng mga nagbabagsakang luha ko ang tibok ng puso puso. Hinagod hagod ng mainit niyang palad ang likod ko. Pinapatakan ng mabibinig halik

saad ko na dismayadong napakamot sa ulo ko. Sobrang sakit ng gabing iyon para sa aming dalawa. Napakadaya ng tadhana. Bakit sinasaktan kami ng ganito?! Kami dapat yung ikakasal, kami dapat yung magkakaanak, kami dapat iyon! damn it! Lord, pihitin mo naman kasi sobrang sakit na! kasama ko nga ang babaeng pinakamamahal ko pero hindi siya pwedeng maging akin. “Spade, I’m scared.” saad niya kung kaya't niyakap ko siya at sumubsob naman siya sa dibdib ko.

Sinubukan niya akong ipaharap sa kanya ngunit mas hinigpitan ko ang pagkakayakap sa kanya. “Broken hearted ka ba?” Naramdaman ko na niyakap niya rin ako. Nasa gitna kami nang daan at alam ko naman na walang pake sa amin ang mga taong dumadaan. “Huwag ka ng sad.” Matagal kami sa ganoong posisyon. Hinayaan niya lang akong umiyak sa dibdib niya hanggang tumahan ako. “Huwag ka ng sad kasi kapag sad ka hindi ka happy.”

Yumakap ako sa kanya, as I let my tears out. “I’m sorry… Hindi ko sinasadya, I just want Alastair to be happy on his birthday. I didn’t mean to trigger his trauma… W-what if he d-doesn’t like me anymore? W-what if he hates me?” saad ko at mas lalo pang lumakas ang pag-iyak ko.

madamdamin nitong saad kaya napangiti na rin ako. "C'mon, magkuwento ka!" Usal ko at agad s'yang hinalikan sa pisngi. "I was seven-year-old that time noong mawala sila. They died because of the plane crashed. Nasaktan ako at sobrang nalungkot dahil nasanay ako noon na kasama ko sila.." he let out a heavy sigh. "Habang tumatagal ay pakiramdam ko.. may kulang na sa pagkatao ko. Punong-puno ako nang inggit sa puso ko noon, wife. Lalo na pagdating sa pamilya- pera, mamahaling mga kagamitan, pagkain, damit at mga alahas.. Oo, kaya kong bilhin ang mga 'yon. Pero- kahit kailan ay hindi no'n mapupunan ang lahat ng pangingulila na nararamdaman ko noon."

salubong ang mga kilay niyang wika pero nanatili si Charlotte sa pwesto niya. “They say it's not good to be alone, especially when you're sad. Did you know that sadness is also an illness now? That is not good for our health according to the study of doctors. Gusto mo bang samahan kita?” bahagyang napataas ang kilay ni Jaydon ng magtagalog si Charlotte. Hindi naman na siya magugulat dahil nag-aaral na siya ng tagalog. “Just leave me alone,” tanging saad ni Jaydon. Naiinis naman na si Charlotte dahil ano pa bang kailangan niyang gawin para naman pansinin siya ni Jaydon at magkasama silang dalawa ng walang kasama?

She will always motivate me to never give up and that the best is yet to come. One of the toxic traits I have is when I'm sad, I shut everyone out for no reason. But they made me realized that it's not right to just disappear and come back when you're feeling a little bit better. I know that it's hard to explain what we're feeling but I realized something, gagaan ang pakiramdam mo kung magsasabi ka sa mga taong handang umintindi sa'yo.

Bagay na hindi maikuwento ng anak sa kaniya sa ngayon. Sadie is already on her bed. Hindi na rin siya nagpalit. Ang isang kamay niya ay mahigpit na nakakapit sa bed sheet habang ang isa ay nakapatong sa kaniyang dibdib. Pain kept crushing her. She was flooding her pillow with tears. Hindi na niya alam ang gagawin kung hindi ang umiyak. Gusto na niyang hiwalayan si Ludwick ngunit nahihirapan siya. Kung sakaling mananatili naman siya rito, kung mananatili lang sila sa isang tagong relasyon, mas lalo naman siyang masasaktan. Her mind was so confused while her heart was broken. Everything inside of her was in catastrophic state.