Saint Jacinta And Francisco 소설 & 이야기

Sa oras na ito, pumunta si Francisco sa sala at nakita niya ang dalawang taong nagtatalo, na parang hindi niya nakita. Ngayon ay nadurog ang puso ni Francisco dahil sa panghihinayang. Noong nakaraan, tinanggap niya si Esteban bilang isang talunan. Hindi niya akalain na si Esteban ay magiging kung ano siya ngayon. Dahil dito, madalas hindi maiwasan ni Francisco na magpantasya, kung tinatrato niya si Esteban.

Baka iniisip niyang tatakasan ko siya, pero, hindi. Dumaan kami saglit sa Fort Santiago pero bawal pumasok doon dahil napakahigpit ng seguridad doon dahil nagsisilbi itong kulungan sa kung sino man ang lalabag sa batas at susubok na kalabanin ang Kolonya ng Espanya. Habang naglalakad-lakad kaming dalawa ni Selestina ay napapansin kong may sumusunod-sunod sa akin. Mukhang nagiging mas delikado ang paglilibot namin ni Selestina. Napahinto naman ako ng mapagtanto na papasok kami sa isang simbahan, “Binibining Selestina, anong gagawin natin dito sa Simbahan?” medyo kinakabahan kong tanong. Lumingon naman agad siya at mahinhin na tumawa, “Magsisimba malamang” mas lalo pa siyang tumawa ng banggiti

Gumagamit sila ng dahas bilang kanilang pag-aalsa at pagpapakita ng lakas na may layuning mapalaya mula sa mabigat na kamay ng mga dayuhan ang kanilang lupaing kinabibilangan. "May apatnapu na ang nakakaraan dahil may apatnapu na rin akong intinakwil ng organisasyon dahil sa iyo," sagot ni Francisco. Nabasa ko ang kanyang mga journo at ngayon ay sinusulatan ko ito upang sundan ang mga blankong pahina sa kanyang journo. Agracia ang ipinangalan sa bayan bilang pagkilala at pag-alala ng mamamayan sa dating azucarera na siyang naging unang daan sa pagkakataguyod ng bayang ito. "Hindi ka pa rin nagbabago, Celeste. Mapangahas ka parin gaya noong dati," ani Gustavo na hindi mo malamang isang papur

"Aalisin at itatapon mo lang 'yang mga tuyong bulaklak, lalong-lalo na 'yang mga sampaguita na nakasabit sa mga santo tapos wawalisin mo lang 'yung paligid. Sina Mary Beth at Lila naman ang nakatokang mag-alis ng mga upos ng kandila." Nakatayo sila ngayon sa life size na rebulto ni San Antonio de Padua. Nakasuot ng pang-monghe ang santo, mga anim na talampakan ang taas nito at kalong-kalong niya sa kanang mga braso ang sanggol na si Hesus habang sa kaliwa naman ang palumpon ng mga bulaklak.

Kinalong ko si Lucas habang si Iñigo naman ay nakatayo sa tabi ko, ang kanyang kamay ay nakapatong sa likod ko bilang suporta. Dahan-dahang binuhusan ni Padre Jose ng tubig ang ulo ni Lucas habang binibigkas ang kanyang pangalan. "Lucas Gabriel Samonte, I baptize you in the name of the Father, and of the Son, and of the Holy Spirit."

Maristella Del Franco’s POV SIYEMPRE, present ang lahat ng apo ni Maristella sa San Ignacio Medical Hospital. Pati kanyang mga anak ay naroon rin nang mga sandaling iyon. Mababakas ang pag-aalala sa mga mukha ng mga ito. Ang akala siguro ay sasama na siya kay San Pedro patungong langit. Pero hindi siya puwedeng sumama kay San Pedro. Hindi pa ito ang tamang panahon para makipag-reunion siya sa kanyang asawa na nauna nang umakyat sa langit some years ago. Kailangan niyang iayos ang buhay ng mga apo niya bago siya mamatay.

napapalatak na wika ni Francisco habang napapailing na ibinabang muling si Brenda sa gitna ng kama. Pagkatapos ibaba sa kama ay sinimulan ni Francisco ang inutos sa kaniya ng kaniyang amo. Kagabi after saktan ng amo niya ang sarili nitong anak ay siya ang pinuntahan nito para sabihin sa kaniya ang plano at yun ay ang bisitahin at pagsabihan ang Ilustrisimo at Dela Constancia at ang pangalawa ay ang bisitahin si Brenda at takutin din ito.

Hindi ko alam kung gusto kong itigil o ipagpatuloy. “Hmm?” sagot niya, paos din ang boses, puno ng diin at halong pagnanasa. Umiling ako, pilit na nilalabanan ang sarili. “We’re crazy.” “Maybe,” sagot niya habang mariin ang hawak sa hita. "Nakatitig sa atin si Jesus." mahina kong sabi. "Just close your eyes, Jacinta." sagot niya sabay pasok ng dalawang daliri niya.

Yumuko si Francisco bilang tanda ng paggalang, habang titig na titig si Padre Ignacio kay Tenyente Angeles. Krus na pasan-pasan ay makakayanan kung taglay mo ang katatagan.

Napatulala na lamang si Francisco sa kaibigan dahil purong katotohanan ang mga sinasambit nito. Napakahirap ngang umibig sa panahon ng digmaan. Sapagkat hindi mo batid kung ano ang kahahantungan ng iyong mga binubuong pangarap sa isa't isa. "Tama ka Antonio. Hindi ko batid na mayroon na palang namamagitan sa inyong dalawa ngunit ngayo'y nalaman ko na ay mas lalo lamang akong nalungkot dahil sa kinahantungan ng inyong pagmamahalan."tugon ni Francisco. Sandaling namayani ang katahimikan sa kanilang pagitan at pawang paghikbi at kanilang paghinga na lamang ang kanilang naririnig.