Novel & Cerita Scary Thing

Nahimigan ko ang kaunting ngarag at garalgal sa boses niya dahilan para salpukin ako ng ibayong kaba at takot. Halos matumba ako sa biglang pagsikip ng dibdib ko at sa biglang pagdilim ng paligid ko. Nanginginig ang mga tuhod ko at mukhang malapit na silang bumigay. And even if he’s on the other line, I felt his raw fear and I could actually slice it with a knife. With Kieran’s apprehension, I knew then that we’re dealing with something terrifying. Someone evil and dangerous because I know that they are not your ordinary criminals for they are professionals in this kind of field, especially that they managed to scare the hell out of Kieran.

‘T*ngina, confession yata ‘to. “You know what scares me the most? For the first time in my life, I don’t want to go back to that quiet, safe world. You’ve somehow made all this chaos feel like home. So, no. You won’t be getting my signature. Over. My. Dead. Body. Hope Ryker Lee.” T*ngina. Ang sarap mamatay.

I heard some screeching sound from the outside, hindi na ako magtataka kung may bangga ang likod ko o basag ang tail light nitong SUV. I'm far from suicidal. How can you kill someone who's already dead and rotten on the inside? I'm the worst. Death loses its appeal to me a long time ago. I welcomed it with open arms. It's these bizarre feelings that I'm experiencing right now, that I am afraid of. This connection that she awakens in me. Pakiramdam na sobrang hiwaga gusto kong tanggalin ang ulo ko't itapon sa labas. "What?!" Asik ko sa telepono nang sagutin iyon matapos akong matulig sa tunog niyon.

Sa babae at sa video," Nang makarating ako sa loob ng kwarto kaagad kong isinara ang pinto at humarap sa kanya. Kung tititigan mo ng mabuti hindi mo kaagad mapapansin ang pagiging mapula ng mata ni Mika. Halatang galing ito sa labis na pag-iyak. Iniyakan nya yon? Stupid na nga weak pa. "Pwede ba, wag kang matakot sa squaty na yon," saad ko at inirapan sya. "How sure you are, that she won't do something bad to us?" she asked.

I said while using my scary tome at diniinan ang pagkakawak sa kaniya na ikinasigaw niya sa sakit. I don’t care. I’m merciless right now. “Y-You! W-Who are you?” Rinig ko ang takot sa kaniyang boses na ikinangisi ko. “You, monster!” Muli niyang wika at mayroong panginginig sa kaniyang boses.

Mabilis itong lumabas ng silid. Naiwang mag-isa si Scarlett, ang kanyang nanginginig na kamay ay dumapo sa kanyang malambot at patag na tiyan. Parang hindi siya sanay. Nasanay siyang may hinihimas, may nararamdamang sipa, at may dinadalang buhay. Ang katahimikan ng kanyang sinapupunan ay nagdulot ng panibagong takot. "Ligtas ba sila?"

Mas magaan ang pakiramdam. Hanggang sa mapunta sila sa isang bahagi ng campus na mas madilim ang dekorasyon. May mga artificial cobwebs. May sound effects ng kulog at sigaw. Sa itaas ng booth ay may malaking karatula. HORROR HOUSE Huminto si Ashford. “Let’s try that.” Agad napailing si Kiara. “No.” “Why?” “Because it’s a horror house.” “So?” “I don’t like jump scares.”

tanong nito sa kaniya at napakagat-labi. Hindi niya tuloy maiwasan na mapatingin sa labi nito na kaypupula at kaysarap halikan. F*ck! Mura niya, ano ba itong iniisip niya? Hindi dapat siya nag-iisip ng kung ano-ano sa dalaga. Napaka-inosenti nito, tapos heto siya at pinagnanasahan ito. Nakakahiya ka Zac! Pagalit niyang ani sa sarili.

Habang naglalakad kami sa hallway, napansin kong sumusunod ang tingin ng iba sa akin. Hindi dahil sa takot ako kundi dahil sa respeto. At siguro ay konting paghanga. “Grabe ka talaga,” bulong ni Zahra sa tabi ko. “Hmmm?” tanong ko. “You switch personalities like that,” sabi niya sabay snap ng daliri. Napangiti ako nang bahagya. “It’s called control.” Napailing siya. “No, it’s called being scary sometimes.”

Heheh “Yiee, umiibig ka na ba, baby brother?“ pang-aasar ko sa kaniya. Mukha naman siyang nagulat. Agad niyang iniiling ang kaniyang ulo. Tiningnan naman niya ako ng masama. Kung hindi ko siya kilala ay baka natakot na ako. Nakakaintimidate naman kasi siyang tumingin, kaya siguro walang naglalakas loob na lumapit sa kaniya. Marami namang mga babae ang nagpapakilala pero lagi silang nat-turn-off kasi tititigan lang sila ng kapatid ko pagkatapos ay iiwang nakatulala. “Shut up, Ate. Baka marinig ka niya.“ pagsusungit niya sa akin.