Novel & Cerita See The Lights

awtomatikong tumulo agad ang mga luha ko. Nakita ko ang sarili ko. Nakita ko ulit ang mukha ko. Hindi na itim, hindi na dilim, hindi na kawalan... light. All I see is light and color. Liwanag na ang bumubungad sa akin ngayon. Maliwanag. Makulay. Buhay na buhay. Humarap ako kina Mommy at Daddy na nakatayo sa gilid, umiiyak na rin sa tuwa.

Isang malalim, cinematic na boses ang umalingawngaw sa buong stadium. "In a universe of chaos, we found our rhythm. In a sky full of stars, you became our light. Welcome... to the end of the journey. Welcome... to CELESTIAL." Paglabas nila sa tunnel, ang MetLife Stadium ay nawala. Ang bawat lightstick ng 80,000 fans ay umilaw ng kulay deep violet. Ang dambuhalang screens ay nagpakita ng isang rotating black hole. Ang buong stadium ay nagmukhang outer space.

“Paano mo nalaman ‘tong lugar na ‘to?” Tumabi siya sa ‘kin at sabay naming pinanood ang citylights. Para kaming nasa cliff at tanaw namin ang buong syudad mula rito. At dahil gabi na ay bukas ang mga ilaw sa ibaba na nagmukhang mga kumukuti-kutitap na mga bituin. “This is a private lot. Pagmamay-ari ‘to ng pamilya namin kaya walang masyadong nagpupunta rito kung hindi ako lang.”

Simula ng ma trauma ako ay natakot na ako sa dilim. Naramdaman kong nanlalamig na ang kamay ko dahil sa takot pero nawala iyon ng bigla nagkaroon na ng liwanag. Parang mga LED lang iyon sa itaas, sa second , third at fourth floor na ikinatingala ko naman. [Insert song: Ulap by Rob Deniel] Kasabay niyon ay ang pagtugtog ng isang kanta na talagang saktong sakto sa tanong na nakahighlight gamit ang LED light sa itaas nitong Mall.

“Dahlia, kailan mo pa nakita ang blink-blink lights na ‘to?” “Kahapon po wala pa yan. Ngayon lang po.” “Kapag may nakita ka pang mga ganito sa paligid, sabihin mo agad sa akin ha? Kinokolekta ko kasi ang blinking lights.” “Okay po!” anang paslit at tumakbo na uli.

Tumayo rin si Lia at lumapit sa tabi ng mga bata para sabay nilang pagmasdan ang napakarangyang night view. Ngunit sa gitna ng light show, biglang huminto ang mga gumagalaw na pattern sa dambuhalang LED screen ng pinakamataas na building. Sa isang iglap, napalitan ang lahat ng naglalakihang letra: Happy birthday, babe! Sa pagkakita sa dalawang salitang iyon, awtomatikong sumikip ang dibdib ni Lia nang walang rason.

I closed the door again, maybe he'll change his mind. Tinuro niya ang pinto ng sasakyan. “Go ahead.” Nagpalinga-linga ako sa paligid namin kung saan kami nakahinto. Madilim talaga. Mukhang may mga mumo dahil madilim. Tanging lamp post lang ang ilaw. “Hindi mo ba ako pipigilan? I said I'm going back to Manila.” Tinuon niya ang atensyon niya sa harap. He leaned his head on the seat and closed his eyes.

Zie Madilim ang paligid, tanging iilang mga lights na nakadisplay sa gilid lamang ang nagsisilbing ilaw sa buong paligid. Kagagaling lang namin ni Ashton sa isang masarap na hapunan at ngayon ay nasa gilid kami ng dagat, nagpapahangin, magkahawak ang aming mga kamay. Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko pero isa lang ang sigurado ako, masaya ako na siya ang kasama ko rito.

I didn't have to turn on the torch because the light from the moon is enough to lighten my way. Iniisip ko kasing mas magandang pagmasdan ang lahat kung nasa tuktok ako ng lighthouse. Hindi ko alintana ang dilim at kawalan ng kasama. Isa pa, sa tingin ko wala namang ibang tao rito kaya hindi ako nag-iisip ng kahit anong panganib. I just want to take a look at everything from that position, up there. Pagkatapos ay babalik rin ako kaagad.

Naka-shirt lang ito at shorts, at tila malalim ang iniisip habang nakatingin sa city lights. Magkaiba sila ng mundo. Siya, puno ng apoy at damdamin. Siya, yelo at bakal. Biglang namatay ang lahat ng ilaw sa buong bahay. Buzzzzz! Kumidlat at biglang bumagsak ang malakas na ulan. Brownout. “Anong nangyari?” bulong ni Zabeth. Sa dilim, hindi niya makita ang dinadaanan niya. Napaatras siya at nabangga ang isang vase.