Sigurado In English 소설 & 이야기

Bakit yung boses niya lang, nag-iinit na naman ako? "I'm sure," sabi ko. Mabilis. Walang doubt. "Sariah—" "I'm sure, Hades." Ginamit ko yung pangalan niya. Hindi na Ninong. Kasi hindi na ganun yung tingin ko sa kanya. "Gusto kita. Matagal na. At alam kong mali, alam kong bawal, pero wala akong pakialam. So kung tatanungin mo ako kung sigurado ako? Yes. One hundred percent."

"Paano kung totoo ang sinabi nila?" Napalingon ako sa kanya. "Paano kung dahil sa akin..." "May mangyari kina Nanay at Tatay?" Mahigpit akong napahawak sa manibela. "Nothing will happen to them." Diretso kong sabi. "How can you be sure?" "Dahil sisiguraduhin ko." Tahimik siyang napatingin sa akin. At sa unang pagkakataon...

Patanong kong sagot. "Dapat sa susunod ay sigurado ka na," tugon niya. "Hindi mo maaaring ipakita sa iba na hindi ka sigurado sa isang bagay. Kahit na tama ka ay baka mabaliktad ka pa ng kausap mong mas sigurado pa sa'yo kahit na mali."

“Sigurado yun.” Nang makarating kami sa kompanya, marami nang taga-media ang naghihintay sa labasan. Kaya sinigurado na hindi ako makikilala. Same uniform with Senen men. Lumabas ako na kampante, at nakapasok sa gusali na hindi ininda ang kaguluhan ng taga-media. Ngunit biglang naitulak ako, upang malaglag ang salamin. Kukunin ko na sana ng biglang may sumipa nito… At tinakpan ko ang aking mukha, ng…

Hindi rin naman kasi niya sigurado kung aamin ito sa kanya. Yes magbestfriend sila. Lahat ng sikreto nila ay sinasabi nila sa isa't isa. Hindi lang niya sigurado kung ganoon pa rin ba sila hanggang ngayon. At kung umamin sa kanya si GB, anong magiging hakbang niya, hihiwalayan ba niya ito o ipaglalaban pa?

"Sigurado akong sinusundan tayo." Sumulyap siya sa akin saglit, umigting ang panga at dumilat ang mga mata sa rearview mirror. “Keep your guard up, Yza,” aniya. “Stay vigilant.” His words offer little solace, but I know better than to push him further. Sumandal ako sa aking upuan, ang aking mga pandama ay nasa mataas na alerto, habang kami ay nagpapatuloy sa pagtahak sa maingay na kalye.

Hindi para hawakan ako—para siguraduhing naririnig ko pa rin ang mundo. “Diane,” sabi niya, mas mababa ang boses. “Hindi ‘to basta mix-up lang.” Umiling ako. “Ayokong mag-assume.” “Kahit alam mo na,” sagot niya. Napapikit ako. Dahil oo. Alam ko na. Mula pa lang sa paraan ng pag-anunsyo. Sa confidence ng ngiti ni Sophie. Sa kawalan ng kahit anong shock sa mukha niya. Hindi iyon itsura ng taong nanalo sa huling minuto. Iyon ang itsura ng taong sigurado.

Hindi iyon nagmamadali. Dahan-dahan, parang sinusubukan naming buuin muli ang isang bagay na minsan nang nabasag. Hinawakan niya ang kamay ko. Mainit. Sigurado. Parang ayaw na niyang bitawan. “Hindi kita dadalhin dito kung hindi ako sigurado,” sabi niya. “Sigurado sa ano?” “Na hindi na kita kayang mawala ulit.” Tumigil ang paghinga ko saglit.

Sigurado akong siya yan! Sigaw niya sa mga ito. Nakasuot ng malaking jacket ang tao at nakasombrero. Nakayuko lang ito kaya hindi nila makita ang mukha, ngunit sigurado silang lalaki ito base sa pangangatawan. At tama nga si Grand.. ito nga ang pumindot ng alarm button dahil dumiretso ito sa pasilyo kung saan

Siguradong sigurado si Zach sa sagot niya "Kung mamamatay man tayo hindi dito, Iris. Magkasama pa tayo tatanda. And we'll talk about every memories we've created between you and me.." "Bakit siguradong sigurado ka na?" Gusto kong maiyak hindi sa natatakot ako ngayon kundi sa mga panahon na nasayang.. Na sana dati palang naayos na... Pero siguro may plano si God kung bakit nangyayari ito.. Hindi siguro namin matutunan ang lesson sa storya namin kung hindi kami masasaktan.. "Bakit siguradong sigurado ka sa sinasabi mo, Zach?"