Silent Crying Quotes Novels & Stories

“You always had a choice! You chose to keep me in the dark. You let me shoot him. You let me believe you didn’t love me!” Hinayaan ko lang siyang magsalita. Hinayaan kong masaktan ako. Because I deserved it. “Amore please talk to me. I hate this silence between us.” Hindi siya kumibo.. Rinig ko pa ang patak ng tubig mula sa banyo. Malalim. Mabagal. Parang sinasabay niya sa bigat ng nararamdaman niya. Hinayaan ko muna siya. She needs this moment—kahit pa ilang minuto lang.

“Bakit ayaw mong magsalita? Hindi mo ba alam na silence means yes?” Nagbulungan ang mga taong naroroon. “Mukha ngang totoo ang lahat ng kumakalat.” “Kaya nga, hindi niya magawang magsalita para pasinungalingan ang lahat ng binibintang sa kanya.” Luna sobbed in anguish, her heart filled with anguish. If she could, she wanted to disappear into the ground. Never in her life had she felt so humiliated. Just when she was in unbearable pain and had given up all hope, a furious shout rang in her ears.

I already learned my lesson but the scars still give me fear and doubt. I can still love but….maybe not now Because I cannot handle another pain Napabuntong hininga nalang ako at kinuha ang cellphone ko. Vinideohan ko ang pag-ulan bago nag log-in muli sa aking account at ipost ang video na kinuha ko. Hindi na ako nag-abalang maglagay ng caption, sometimes we only need silence to be understood…we do not need to explain everything and please everyone. “Galit ka pa ba?” tanong ni Clout

Kailangan ko ng salita. Kailangan ko ng katiyakan. Kailangan ko ng paglilinaw. At hindi niya iyon naibigay. “Silence is not love, Sylvant,” bulong ko. Saglit siyang napapikit. “At noise is not loyalty.” Hindi ko agad naintindihan ang ibig niyang sabihin. Hanggang sa marinig ko ang tunog ng pinto sa likod namin. Si Connor.

I whispered, walang lakas ko na rin siyang binitawan at sinapo ang bibig para pigilan ang pag-iyak but I just broke down, as much as I tried to hold it in, the pain came out like an uproar from my throat in the form of a silent scream. Agad naman nag iba ang ekspresyon ng muka nito saakin at mabilis akong kinabig para yakapin. "Sssh, I'm sorry.." he whispered back. I sobbed into his chest unceasingly, hands clutching at his T-shirt. Gusto kong umiyak ng umiyak, yung wala ng matitira pang luha sa mga mata ko nang sa ganon ay wala na rin ang sakit dito sa puso ko. Ilang minuto pa kaming ganoon bago ako kumalas dito at pahirin ang mga luha.

Why did she fall inlove with this idiot? "Ayan wala ng sagabal pinatay ko na ang apoy, pwede na ba nating ituloy?" Hinging pahintulot nito. Hindi niya naman magawang sumagot. Kaya muli itong nagsalita. "You know what, wifey? Silence means yes," pilyong sambit nito. "What the fu—..." hindi na niya naituloy ang sasabihin nang muli nitong sinunggaban ng halik ang mga labi niyang nakaawang.

I just let him drive us away, my body was too drained to protest, my voice was too faint to speak up. Ayaw kong may kausap... Kahit 'yong tunog ng makina ng kotse, ayaw kong marinig. Kahit 'yong mga busina sa labas, naririndi ako. Kahit 'yong paghinga ko, ayaw kong pumasok 'yon sa tenga ko. I wish for silence so complete, peace so deep, that even my own thoughts would quiet themselves.

Alam ko naman na namumula na ako lalo at ramdam ko na ang init ng muo kong mukha. “Silence means yes. Mukhang kailangan ko ng maghanda para sa panibagong apo nito,” panunukso niya sa akin. Sukat sa narinig kong ‘yon, binaba ko ang aking palasd na nakatakip sa aking mukha. Napasimangot ako pero hindi ko mapigilan ang mapangiti.

Sila na ang namamahala. My eyes were partly shut, and I heard it being played as I rested my head on the table. Sandaling naimulat ko ang mga mata at nakita ko ang video nito. So this is it? Is this the end of everything? My mind speaks. Hinayaan ko ito at pumatak na ang luha sa mga mata ko. Big boys don't cry, but here I am, crying silently. "It's okay to cry, Reeve because sometimes real man do cry, bro." Ang baritonong boses na ito ang nagpatigil sa hagulgol ko.

Ani ko. Hindi ko naman napigilan ang pagtulo ng luha sa mga mata ko dahil tila bumabalik na naman sa akin ang lahat ng masasakit na pangyayare sa buhay ko. "I'm here.. "Ani niya na yumakap sa akin. "Pwede ba na wag na muna natin 'tong pag usapan? "Ani ko na nilingon siya. Agad naman siyang tumango sa akin. "I'm sorry" he whispered.