Novel & Cerita Silent Crying Quotes

“Bakit ayaw mong magsalita? Hindi mo ba alam na silence means yes?” Nagbulungan ang mga taong naroroon. “Mukha ngang totoo ang lahat ng kumakalat.” “Kaya nga, hindi niya magawang magsalita para pasinungalingan ang lahat ng binibintang sa kanya.” Luna sobbed in anguish, her heart filled with anguish. If she could, she wanted to disappear into the ground. Never in her life had she felt so humiliated. Just when she was in unbearable pain and had given up all hope, a furious shout rang in her ears.

I already learned my lesson but the scars still give me fear and doubt. I can still love but….maybe not now Because I cannot handle another pain Napabuntong hininga nalang ako at kinuha ang cellphone ko. Vinideohan ko ang pag-ulan bago nag log-in muli sa aking account at ipost ang video na kinuha ko. Hindi na ako nag-abalang maglagay ng caption, sometimes we only need silence to be understood…we do not need to explain everything and please everyone. “Galit ka pa ba?” tanong ni Clout

Kailangan ko ng salita. Kailangan ko ng katiyakan. Kailangan ko ng paglilinaw. At hindi niya iyon naibigay. “Silence is not love, Sylvant,” bulong ko. Saglit siyang napapikit. “At noise is not loyalty.” Hindi ko agad naintindihan ang ibig niyang sabihin. Hanggang sa marinig ko ang tunog ng pinto sa likod namin. Si Connor.

I whispered, walang lakas ko na rin siyang binitawan at sinapo ang bibig para pigilan ang pag-iyak but I just broke down, as much as I tried to hold it in, the pain came out like an uproar from my throat in the form of a silent scream. Agad naman nag iba ang ekspresyon ng muka nito saakin at mabilis akong kinabig para yakapin. "Sssh, I'm sorry.." he whispered back. I sobbed into his chest unceasingly, hands clutching at his T-shirt. Gusto kong umiyak ng umiyak, yung wala ng matitira pang luha sa mga mata ko nang sa ganon ay wala na rin ang sakit dito sa puso ko. Ilang minuto pa kaming ganoon bago ako kumalas dito at pahirin ang mga luha.

I just let him drive us away, my body was too drained to protest, my voice was too faint to speak up. Ayaw kong may kausap... Kahit 'yong tunog ng makina ng kotse, ayaw kong marinig. Kahit 'yong mga busina sa labas, naririndi ako. Kahit 'yong paghinga ko, ayaw kong pumasok 'yon sa tenga ko. I wish for silence so complete, peace so deep, that even my own thoughts would quiet themselves.

tinalikuran ko sya at sinara ang pinto. Nabitawan ko ang baso na kapit ko. Hindi ko na mapigilan ang pag hagulgol ko kasabay ng pag bagsak ko ang pag bagsak ng luha ko. His words never fail to make me cry, sa tuwing may sinasabi sya, sobrang lalim ng sugat na naiiwan I can't help but to hug my knees and cry silently, i know he taught to be strong. Pero kapag anak ko na usapan nahihirapan na ako Please..

he prolonged his pronunciation, he's tipsy! She thought he'd chuckle next but it never came. It was the silence that approached her ears, tumuwid siya ng tayo at nagumpisang maglakad pabalik-balik sa balkonahe. Ilang hakbang pa't dinig na niya ang pagsinghot nito. "I'm sad, Rain." He pronounced it in a lonely voice. "A lonely man sailing alone in the depths of his thoughts in the middle of the darkness, I don't think I could survive this but I'm still fighting anyway. Because love, you know it's never meant for me."

Alam ko naman na namumula na ako lalo at ramdam ko na ang init ng muo kong mukha. “Silence means yes. Mukhang kailangan ko ng maghanda para sa panibagong apo nito,” panunukso niya sa akin. Sukat sa narinig kong ‘yon, binaba ko ang aking palasd na nakatakip sa aking mukha. Napasimangot ako pero hindi ko mapigilan ang mapangiti.

Ani ko. Hindi ko naman napigilan ang pagtulo ng luha sa mga mata ko dahil tila bumabalik na naman sa akin ang lahat ng masasakit na pangyayare sa buhay ko. "I'm here.. "Ani niya na yumakap sa akin. "Pwede ba na wag na muna natin 'tong pag usapan? "Ani ko na nilingon siya. Agad naman siyang tumango sa akin. "I'm sorry" he whispered.

C. Nakangiti kong binuklat ang diyaryo patungo sa page na iyon at kaagad na bumungad ang mensahe niyang tula para sa akin. Whispers of You, My Sinta By: H. A. C. The silent halls still echo with your name, Your voice, a melody I long to hear, No warmth can chase the cold since you first came. The chapel lights flicker, but not the same, Your presence once made every shadow clear,