Swerte O Malas Mula Sa China Novels & Stories

“Huwag kang mag-alala. Kami na ang bahala sayo, Abel.” Nang makarating sila sa pinaka-gitna ng Macau, matataas na mga gusali ang tumambad sa harapan ni Marion. Alam niya na karamihan sa mga iyon ay mga hotel at casino. Sa bansang iyon, dalawa lang ang pwedeng maging rason ng pagpunta ng isang tao. Una, magtrabaho sa mga hotel at casino na pinapatakbo ng mga businessmen mula sa China na ginagamit na back door ang bansang iyon upang mailabas ang pera nila mula sa mainland. Pangalawa, maging kasosyo o kaya naman ay ‘kliyente’ ng mga negosyong iyon.

Pagkatapos, tumingin siya sa mapa. Mayroong maraming mga bansa sa mundong ito, mga sampu-sampung libong mga bansa na may iba't ibang laki. Gayunpaman, mayroon lamang tatlong malalaking bansa—Korinth, Sangria, at Wushua. Ang Sangria ay matatagpuan mismo sa gitna ng mundong ito. Tumingin si James sa mapa at sinimulan itong pag-aralan.

“Oh, the newly appointed CEO of ‘The Big C.’ What about him, iha? Natuloy na ba ang negosas’yon sa pagitan ninyo?” Hinasa ng husto ni Donya Amanda ang apo sa kanilang mga negosyo partikular sa pamamahala ng kompanya nila na nagsu-supply ng pinya sa mga kompanya rin na ang pangunahing produks’yon ay mula sa ipinagmamalaki nilang Formosa. Ang pinakamatamis na pinya na ang origin ay nagmula sa isang parte ng kabikulan, sa bayan ng Daet, Camarines Norte.

Napakabilis talaga niyang mag-reply. Pagkatapos naming mag-retouch ng make-up, tumulak na kami. Maraming tao at siksikan dahil peak season na. Sari-saring lahi ang naroon. Karamihan ay mga Korean, Chinese, Japanese at mga Amerikano. May mga nahahalo ring Black African. Kilala kasi ang Moalboal dito sa Cebu kaya hindi nakakapagtakang pinapasyalan ito ng mga dayuhan. Nang makapasok na kami ay may sumalubong sa aming babaeng nakauniporme. May nakaimprentang "The Euphoria" sa suot niyang itim na polo-shirt.

SLEEP Dinala ako ni Braden sa isang lugar kung saan maraming nakahilerang barbecue. Nakakagutom ang usok na galing sa pag-iihaw at isaw. Marami ring mga taong namimili ng makakain sa mga istante. The long tables were almost occupied by different customers, mapa-pinoy man o foreigner. "Nasa Larsian Fuente tayo, Adrielle. Tinawag itong Home of the Original Cebuano street food and The Philipine Barbecue Capital. Masasarap ang mga isaw rito," nakangiting pahayag niya sa akin.

Agad akong tumakbo kung saan ako pumasok kanina pero hindi ko inaasahang mahaharangan nila ang bawat dadaanan ko. "S-Surrender. Now!" he exclaimed na parang hindi sanay sa lengwaheng ginagamit niya. Glen Chua, pure chinese na nag-migrated sa Philippines pero hindi pa tumatagal sa bansa ay gumawa na agad ng kalokahan. "Surrender your ass! As if you can catch me," hamon ko pa at agad na nagpasabog ng smoke bomb. Nang Umusok ay mabilis kong binaril ang bintana sa salamin at doon dumaan pero hindi pa natatapos ang panghahabol nila dahil ang mga tao niya sa baba ay naghihintay ng utoss. Maya-maya ay may biglang nagpaputok ng baril.

Ang pagbubukas ni Samuel, sa paksang tanging pangunahin naming problema. “ Mas maigi siguro kong aalis muna ang lolo mo at mga tao sa mansyon. Mahirap na kase Boss. Kailangan natin maniguro. Lalo na’t ang sabi ng impormat natin na maraming paparating na tao ni Ching mula pang china. At ang mga iyon ay hindi basta basta ordinaryong mga tauhan. They are all from the security agency na kilala sa china.” Ang napakaseryoso nitong sabi.

Sa eksena, si Rong Bingshao ay nakasuot ng itim na jacket at nakaupo na naka-cross legs. 'Hmph, Little Steele, masunurin lang makakuha ng pangalawa o pangatlong pwesto. Ang unang lugar ay pag-aari ng China. Kami ay palaging magiging mga panginoon. Paano ko hahayaan ang US na makuha ang unang lugar? Ngunit kahit na gumawa ako ng kalahating kumpletong produkto para sa iyo, ang kalahating kumpletong produktong ito ay mas mahusay pa rin kaysa sa kasalukuyan mong teknolohiya. Dapat kang magpasalamat sa akin!'

“Mommy, no more pictures please, I’m going to pee in my pants!” Matapos pumunta ni Miggy sa palikuran ay sumunod naman si Mikey, habang si Khate naman ay nag-aantay katabi ng mga dala nilang mga maleta, habang nag-aantay ay nagpadala na din siya ng update kay Professor Wang na sila ay ligtas na nakarating ng China. Sa pagkakataong ito, narinig niya ang isang pamilyar na boses.

“Opo, Mama.” Isinuot niya sa leeg ni Mihrimah ang ID kung saan nakalagay ang contact number kung sakaling mawala ito. Kapagkuwan, ay inayos niya ang suot nitong furry coat. Manonood sila ng fireworks display para sa pagtatapos ng pinakamalaking selebrasyon sa Shenzhen, China. Naglibot-libot muna sila habang hindi pa nagsisimula. Kumain din ng tanghulu na gustong-gusto ni Marih.