Tao Laban Sa Sarili Novels & Stories

Kinalma ko Naman Ang Sarili ko at agad ko namang tiningnan Ang Sarili ko sa salamin. " Ilalabas ko lang itong dark side ko sa Oras na mahulog na siya Sakin" kausap ko sa Sarili ko. Ngumiti naman ako ng nakakaloko bago lumabas.

Tang ina! Bakit ngayon lang ako nakaisip ng ganito? Kung hindi pa ako papaulanan ni Lanvin ng mga litanya niya at sinampal ng realidad ay mananatiling sarado ang utak ko dahil mas nanutawi ang galit ko kaya namutawi rin ang kabobohan ko. Damn! Hinding hindi ko mapapatawad ang sarili ko kung sakali mang nagkamali ako! Fuck! Never!

alok ko sa kaniya, pero tila hindi pa rin iyon sapat sa kaniya. “V, gusto ko sana ay ‘yung sariling paa at kamay ko ang mag-aangat sa akin. Sariling pawis at dugo ko. ‘Yung gawa mismo ng sarili kong kakayahan. Hindi ko rin kasi gusto ‘yang biglang shortcut, hindi nakaka-proud.” Kakaiba din ito. Naiingit, pero nung gusto mo nang tulungan, aayaw naman. Mataas din ang pride. Pero gets ko naman siya. Mainam naman talaga ‘yung umangat ka sa sarili mong paa, hindi sa tulong ng iba. Okay, gets ko siya.

Feeling ko ay baka hindi ko na mapigilan pa ang aking sarili at bigla na lang ito muling hilahin sa akin at kayumusin siya ng halik. Tangina nag iinit na naman ako. Parang mas maganda pa nga ata na ako na lang ang mag sabon ng aking sarili ah. Kaya naman ng hindi na ako naka tiis pa ay agad ko ng hinuli ang kamay nito at kinuha mula doon ang sabon at ako na ang nag sabon ng aking sarili.

" Turo ko pa sa aking sarili. Hindi ako nasabihan!

Kailangan ko sarili ko. May mga bagay na hindi ako naiintindihan at nauunawaan dahil sa sakit ko at kung ano nangyari ngayon. Hinahayaan ko lang sarili ko na ibigay nito lahat ng kagustuhan nito dahil sa oras na ito ay mapagod. Sarili Ko naman ang uunahin ko. Limmuel, I don't know if he is gonna stay. I have this certain feeling na alam kong pagsisihan ko na. Makakalimutan ko na at ikasisira ko.

Hindi ako magugutom sa sarili kong bahay. Tinayo ko ulit ang sarili ko at binuksan ang kalan. Tinitigan ko ang mga pindutan. Hindi ko alam kung alin ang dapat pindutin. Naramdaman ko ang inis sa sarili ko pero mas pinili kong ilabas iyon sa kanya. “Ganyan ka talaga,” sabi ko. “Kahit kailan hindi ka nag iisip. Lagi mo lang iniisip sarili mo.”

inis na sagot ko rito. "Ayun naman pala. Ako bahala. Basta relax ka lang at ihanda mo na ang milyones mo." Napailing naman ako. "Baka gagawa ka ng sariling batas mo! Mapahamak ako lalo!" Turan ko naman. Humalakhak naman ito ng napakalakas. Baliw talaga ang babaeng ito!

Napasandal siya saglit sa lababo at tinitigan ang sarili sa salamin. Tahimik. Tila kinakausap niya ang sarili niya sa isip. “Dapat… gumana ito.” Mahina. Halos pabulong. Dahan-dahan siyang huminga nang malalim, parang pinipilit ayusin ang gulo sa loob niya.

>Moral lesson/Self-Improvement tip: Walang imposible! Kailangan lang ng matibay na pananalig sa Diyos at buong-buo na tiwala sa sarili. Kaya mo yan! Ikaw pa! Kung wala kang bilib sa sarili, sino pa ang bibilib sayo? Dapat lang tandaan. na lahat tayo ay nilikha ng Diyos, ipinanganak tayong may mga kanya-kanyang katangian at kakayahan. That's why you are UNIQUE and SPECIAL! Tandaan yan palagi.