Novel & Cerita Tao Laban Sa Sarili

Tutol ni leia Napangiti naman akong palihim. Alam ko kasing bumabalik na ang dating xanleia na nakilala ko. "Kaya kona ang sarili ko, parasaan pa ang ilang taon kong pag iinsayo kung matatalo din nila ako hindi ba? Huwag kayong mag alala dahil kaya ko ang sarili ko. Titignan ko rin kung gaano ka raming tauhan ang nag kalat sa paligid."Sagot ko

Ang labi niyo ay kay sarap halik-halikan paulit-ulit kaya hindi ko maiwasang dinilaan ko ang aking labi sabay bulong sa aking sarili. "Hmmmm, ang sarap ng labi niya. Paano kaya kung ang gitna nito? Gaano kaya ka-sarap?" sabi ko sa aking sarili, at habang nagmamaneho, hanggang may isang bagay ang nabuo sa aking isip. "Tama, kaylangan matikman ko ito... kahit hindi ko siya mapasok, basta matikman ko lang," balik kung sabi.

Alam ko namang alam niya kung ano ang ibig kong sabihin. " May sarili kang prinsipyo meron din ako. Hangga't hindi mo nasasaktan ang sarili mo at wala kang naapektuhang ibang tao sa mga desisyong ginagawa mo, walang mali. Malaki ang tiwala ko sayo, basta ba self love at pangarap wag mo yang kakalimutan" Tumango ako sabay iwas ng tingin sa kaniya. " Kring" sambit ko

Nanlaban siya kahit na nahihirapan syang paglabanan ang sariling damdamin. Kinailangan pa niyang kumbinsihin ang sarili niya para itulak palayo ang lalaki, “Go away. Tama na. Huwag mo na akong paglaruan pa, Matt,” nakikiusap na sabi niya rito, “Nahihirapan na ako. Pinipilit na kitang kalimutan pero anong ginagawa mo? Bakit ba tuwang-tuwa kang pinaglalaruan ako?”Hindi na niya napigilan ang pagpatak ng kanyang mga luha, “Ayoko na, Please tigilan mo na ako habang may konti pa kong respetong natitira sa sarili ko.”

parang ang sarap bigkasin ng kaniyang pangalan. "Shit ano ba ang nangyayari sayo self, bakit nagkakaganiyan ka."kastigo niya sa sarili.Nagpagulong-gulong pa siya sa kama at sinasabunotan ang buhok dahil hanggang ngayon ramdam niya pa rin ang pamumula ng kaniyang mukha at ang labi ni Tobias sa kaniya.Parang timang na kinapa niya ang kaniyang mga labi.

Hindi ako puwede sumuko. Hindi ko puwede sukuan ang sarili ko. Dahil sarili ko na lang ang meron ako. Hindi puwedeng pati ako, susukuan ang sarili kagaya ng ginawa sa akin ng mga taong nasa paligid ko. Kakapit ako!

Alam kong tumatalab na ito kaya sinabi kong pigilan niya ang kanyang sarili. "Control yourself. Kaylangan muna nating makalabas dito," ani ko.

sabi ko sa aking sarili. Hanggang hinahawakan ko ito saka ako nag iisip kung anong ibig sabihin ni Tiya. Ang habilin nya sa akin na kailangan ko itong pag-iingat dahil iyo ang susi na makilala ko ang tunay kung magulan.

“Sige. Magluluto na ako.” Tipid akong tumango sa kanya at nang iwan niya ako sa sala ay muli na naman akong tumulala. I feel so awful about myself. Kung sana lang ay isa ako sa mga taong kapag nalalasing ay nakakaya pa ring alalayan ang sarili. Pero hindi, e. Dahil sa katangahan ko ay mas lalong lumaki ang problema ko. Minsan nauurat ako sa ‘king sarili, e. Ang tanga-tanga ko.

inis kong bulong sa sarili. Umayos ako ng tayo saka ko muling tiningnan ang sarili sa salamin. I need to be composed. Hindi ko pwedeng ipakita sa kanila na nagkakaganito ako, lalo na sa Gab na ’yun. Halatang enjoy na enjoy siya sa mga reaksyon ko.