Tao Laban Sa Sarili の小説・ストーリー

Depensa ko naman sa sarili. Tumikwas ang isang sulok ng labi nito. "At kanino ako mahihiya sayo? Fuck! Look at yourself." Anito pa sabay kilatis sa akin mula ulo hanggang paa na para bang ako ang pinaka nakakadiring nilalang sa balat ng lupa. "Aba aba! Ang yabang!" Inis na usal ko nalang sa sarili. Mapanglait pa ang walangya.

Malapit nang mabaliw si Kian sa sandaling ito! Ang nasa isip niya na lang ay kumain ng tae, at handa na siyang saktan ang sarili niya kung hindi niya ito magagawa. Sinampal niya nang paulit-ulit ang mukha niya, lumuhod sa sahog, at inuntog ang ulo niya sa sahig. Sinubukan siyang sunggaban ng mga kaibigan niya, pero marahas pa rin siyang nagpumiglas at sumigaw, “Pakawalan niyo ako, p*ta!!! Kung hindi niyo ako hahayaang kumain ng tae, papatayin ko ang sarili ko dito mismo!”

“Dahil kapag ginamit nila ‘ko laban sa ‘yo, maaaring magpamanipula ka sa kanila dahil sa pagmamahal mo sa ‘kin. Ayoko no’n, Anastacia, mas gusto kong iligtas mo ang sarili mo kahit pa kailanganin mo ‘kong ipahamak.” Hinarap ko siya. “Hindi ko ‘yon kayang gawin sa ‘yo!” Tiningnan niya ‘ko nang diretso at seryoso. “Kapag ikaw ang ginamit nila sa ‘kin, hindi na ‘ko makakakilos pa. Kaya kapag may panganib na, umalis ka na pakiusap, magtago ka na, tumakbo ka na. Iyong sandata mo, nailagay ko na ‘yon no’ng nakaraan sa ilalim ng kama mo hindi ko lang nasabi. Ipagtanggol mo ang sarili mo at una mong isipin ang magpakalayo-layo. Huwag mong isiping hindi kita makikita, matat agpuan kita saan mang sul

Dahil sa galing ko kumuha ng larawan, namangha ako sa aking sarili. The best at forever the best! Yun lang kung di talaga isinilang sa mundong to si Kevin. Di ako makahinga sa kakayanang ibinigay sa akin ni Papa God saka sa subject ko na ubod, ganda. Mahihimatay ako sa ginagawa kong to. Kaya di ko nakontrol ang sarili ko… Nagpaka-Senang baliw na nga ako… “Wahhhhh! Zendeo my labsssss!”

Nakagat ko ang ibabang labi dahil humahangos na ako sa galit sa sarili. "Crizel, hindi! Kundi yung binigay kong trauma sa tao, 'yon yung hindi ko makakaya! Yung mahirapan yung isang tao dahil sa akin, yung sisihin ng tao yung sarili niya dahil sa akin!" Humikbi ako nang maalala ko ang hitsura ni Laze ng mga pahanon na 'yon.

"Paano kung mawala ako? Paano kung mawalan ka ng pakialam sa akin?" Si Lance ay huminga ng malalim. "Mirasol, hindi ko kayang iligtas ang sarili mo. Ang kailangan mong gawin ay ang mahalin ang sarili mo, magpatuloy at maghanap ng tunay na kaligayahan. Hindi kita matutulungan kung hindi ka magpapatawad sa sarili mo."

Professional smiles, yes, pero may halo ring satisfaction. Lalo na ako. Hindi ko maiwasang ngumiti, kahit alam kong simula pa lang ito ng mas mabigat na obligasyon. Mas lalo kong kailangang bantayan ang sarili ko—ang galaw, ang salita, pati ang mga simpleng bagay na dati hindi ko naman iniintindi. Isang maling hakbang lang, pwedeng madamay hindi lang ang pangalan ko kundi pati ang mga produktong iniindorso ko.

Tumayo ako sa dilim, nakatingin sa pinto, ramdam ang presensya kahit na wala siya. “Oo. At natutunan ko rin kung paano manahimik sa ilalim ng ilong mo.” “Mabuti.” Ngunit sa loob ko, may tinig na nagsasabi: hindi pa tapos ang laban. “Ngunit isang araw…” bulong ko sa sarili ko, “magbabalik ang sarili ko, at hindi mo na ako mahahawakan ng ganito.”

Teka, teka, teka! Kinastigo niya ang sarili. Hindi na siya isang inosenteng teenager na nakakaranas ng first love ha. Paano siya mawawala sa sarili nang ganito dahil lang may isang lalaking naghihintay sa labas ng kanyang pinto? Huminga siya nang malalim at nagpakalma, pinilit niya ang sarili na mag-pokus sa pagtatapos ng kanyang paliligo.

At panay tulo naman ng luha ko, nasasaktan na naiinis kasi ako sa sarili ko kung bakit hindi ko nagawang sawayin ito. " Sobrang Tanga mo talaga self kahit kilan! muntik ka na namang madala sa ikalawang pagkakataon, alam mo namang masasaktan ka lang pero bakit mo pinatulan? tandaan mong pinakasalan ka lang dahil sa bata at wala ng iba!" kastigong sabi ko sa sarili ko habang tumutulo ang luha ko .