Teaching Is The Noblest Profession Novels & Stories

masayang bati niya, habang may nakapaskil na ngiti sa kanyang labi. She need to pretend that everything is okay. Ayaw ni Hadassa na maapektuhan no’n ang pagtuturo niya, isa pa ayaw niya ring idamay ang nga estudyante sa personal niyang buhay. “Good morning, teacher! We missed you!” sabay-sabay na bati ng mga ito. “Aba naman, at talagang na-miss ako ng mga batang ang gugwapo at ang gaganda!” papuri niya.

May hinala siya sa kanyang isipan, ngunit hindi niya ito sinabi nang direkta sa dalaga at sinabi na lang niya dito ng seryoso "It's okay to fall behind for a while, with your ability and talent. You are unmatched by ordinary geniuses. Reeve, as long as you still want to pursue this path, it's not too late to start over." "Huwag mong kalimutan, you were the most satisfactory student in his teaching career. Be proud of that" Nakinig lang si Reeve at ngumiti If the teacher heard that, baka mapangiti lang siya at sabihin na napilitan lang siyang pumili ng pinakamataas sa mga mababa." Remembering her former elegant yet sharp-tongued professor, Reeve Carzen's smile faded slightly. "I saw in the n

Nais kong ipakita sa kaniya at pati na rin sa buong mundo na kahit ako ay isang mababang tao lamang, nagpupursige pa rin akong matuto. “Hey! If you are thinking that I am proud of you because of the things youʼve done, you are wrong! You are still an uneducated person on my two eyes!” Lihim na lamang akong napatawa dahil nakikita at nararamdaman ko kung gaano siya namangha sa ginawa kong pag-aaral. Well, Naniel became my professional professor who taught me from the first place. “Naiintindihan ko, Mr. Villaruel,” masaya kong komento sa kaniya.

May hawak itong clipboard, at nakasuot pa rin ng parehong formal attire, pero mas kalmado na ang kilos. “Mrs. Almonte. May I?” tanong nito. “Of course,” sagot niya, medyo nabigla. “I just finished my fourth interview with faculty. Marami akong narinig tungkol sa teaching methods mo. Gusto ko lang itanong... bakit ka pa rin nagtuturo?” Hindi niya agad nasagot. Huminga siya nang malalim. “Because kahit anong gulo ang dumaan, teaching has always been the one place I felt real. Hindi bilang asawa ng kung sino. Hindi bilang subject ng tsismis. Just me.”

His voice was rough before walking away. “Ang bastos naman ng batang iyon.” Danica whispered again. I gave her the dead pan look. “You said, he is around in our age. So technically, he wouldn’t say ‘po at opo’ to us.” “Duh! We are still teachers. And teachers should be respected especially he doesn’t have profession within his name! Nako ha! Major turn off!” Danica flipped her hair.

Kailangan niyang ipaliwanag ang kahalagahan ng reputasyon sa kanyang propesyon. "Mahalaga sa akin ang iniisip ng mga bata na tinuruan ko," paliwanag niya, ang kanyang tinig ay puno ng sinseridad. "Ayoko lang na madismaya sa akin ang mga bata na tinuruan ko. Iniisip nila na si Teacher Ayumi nila ay isang taong hindi mapagkakatiwalaan, na isa akong sinungaling. Ang pagtuturo ang buhay ko, Hunter. At ang pag ibig na ibinibigay ko sa mga bata ay tunay. Ayokong sirain iyon ng isang kasinungalingan."

“You’re going to teach our child how to be strong. How to be brave. How to fight for what’s right. You’re going to become the father every child deserves.” Napaisip ako tungkol kay Dad. Chase Montefalco. A good man. A present father. Siya ang nagturo sa akin ng lahat tungkol sa negosyo, buhay, at pagmamahal. At siya rin ang nagsabi sa akin noon na ang pagiging ama ang pinakamahalagang trabaho sa mundo. Mas mahalaga pa kaysa pagiging CEO. Mas mahalaga pa kaysa bilyones. Mas mahalaga pa kaysa sa kahit ano.

sabi ko nung makabalik siya sa tabi ko. "I had a good teacher," sagot niya. "Sabi mo noon, ang tunay na halaga ng tao ay wala sa bank account, kundi sa kung paano siya nakikitungo sa mga taong walang maibibigay sa kanya." "Naalala mo pa pala 'yun," sabi ko, medyo nagulat. "Lahat ng sinabi mo, Celeste, naalala ko. Kahit 'yung mga panahong hindi ako nakikinig, nakatatak na pala 'yun dito," turo niya sa kanyang dibdib.

"Ikaw ang trophy ko, Thea. Hindi mo kailangan ng medalya para ipagmalaki ka namin." Pinagkaguluhan din ako ng mga teachers. Lumapit si Ma’am Tolentino, ang favorite kong adviser. “Hindi lang sa talino ka outstanding, Althea. Sa puso, sa disiplina, sa respeto. You will go far. Never forget who you are.”

Tahimik munang humigop ang guro bago nagsalita. Narinig ni Natalie ang bawat salita ng guro na para bang unti-unting lumulubog ang mundo sa paligid niya. “Matagal na akong nagtuturo,” ulit nito, may kumpiyansa at tapat na paghanga sa tinig. “At sa lahat ng batang dumaan sa akin, si Nathan ang pinakamatalino. Siya ang tunay na henyo. Sa lahat ng nakaraang exams, palagi siyang nangunguna — sa klase, pati sa buong batch.”