Teaching Is The Noblest Profession Novels & Stories

I am teaching in high school here in Davao. "There are some lessons in life that we need to learn the hard way but it's okay. That's how life is and we have to deal with it in order for us to survive." I said softly and smiled. That's the reality of life sometimes we are knocked out but we have to stand up. Stand up and continue moving. "You're so strong teacher . We couldn't imagine the pain you've been through yet you survived graciously. And now looking at you, you are so successful and still so humble. We are so proud of you teacher Chiara. So proud."

Ngumiti si Madison sa mga mayayamang babae, at nagsabi: “Everyone has their own ambitions.” Tinanggap ng mga magulang si Madison nang may init at respeto—parang dati kay Kristine. “We feel at ease leaving our child with Teacher Ding.” “Character is what matters most.” “Teacher Ding looks like a proper, decent person.” Lahat ng ito ay papuri para kay Madison, lalo’t siya ang kumuha ng dating mga estudyante ni Kristine. Ramdam ni Madison ang kasiyahan sa kanyang puso.

Tama naman siya, hindi biro ang maging isang guro. Hindi naman basta pumapasok na lamang ang guro sa paaralan tapos hola magtuturo na. We are also preparing pa din bago kami magturo tapos gagawa ulit ng another lesson for the next day. Minsan nakakapag-uwi pa ng work. Ngunit mahal na mahal ko ang propesyon ko. I felt contented everyday kapag nagtuturo ako. Feeling ko may bata akong nababago ang buhay.

“For good na din kasi, Ma’am. Siguro… hindi talaga para sa akin ang trabahong ito. But I really did enjoy teaching, kasi pangarap ko ‘yon eh.” Alam niyang mahirap ipaliwanag, pero hindi rin niya kayang itanggi ang katotohanang gusto niya ang pagtuturo. Isang bahagi ng puso niya ang masayang nagtuturo, nakikisalamuha sa mga estudyante, at nagbabahagi ng kanyang kaalaman. Pero sa ngayon, kailangan niyang harapin ang ibang bagay—mga bagay na hindi na niya maaaring ipagpaliban.

Tahimik akong nakikinig, sinusubukan ding buuin ang sagot ko sa isipan ko. "Akira Quezon?" Tawag ni Ma’am Castillo. "What are your thoughts?" Nagulat ako, pero agad kong inayos ang sarili ko. "Understanding human behavior is important for teachers because it helps us respond to the needs of our students," sagot ko nang may kumpiyansa. "When we understand their emotions and behavior, we can adjust our teaching methods to ensure they learn effectively. It also allows us to build stronger connections with them."

“Oo. Pero kahit sila na ang susunod, hindi ibig sabihin tapos na tayo.” Tumingin si Nathaniel sa kanya, curious. “Oh? May plano ka na naman?” Ngumisi si Cassandra. “Aba syempre. Retirement? Hindi pa! Pero gusto ko magturo sa mga batang mahihirap sa kabisera. Basic reading and writing. Education is the true foundation of peace.” Napangiti si Nathaniel. “You always think of the people first.” “Of course. Isa ‘yan sa dahilan kung bakit mo ako minahal, ‘di ba?” sabay kindat.

"Maaari ko pang palampasin ang mga pagseselos mo noon, ngunit ang pagkakataong ito ay iba." Huminga nang malalim ang propesor bago binitiwan ang kaniyang huling salita. "Lexie is my most admired student. Ibubuhos ko ang lahat ng aking lakas para gabayan siya upang maging isang tanyag na pintor sa buong mundo, at walang sinuman ang pwedeng humarang sa kaniya." Wala siyang pakialam sa mga ginawa ni Prof. Jiya sa ibang mga estudyanteng babae na lumalapit sa kaniya noon. Ang mga iyon ay mga ordinaryong tao lamang na walang tunay na talento.

“She goes home at christmas and new years, you should meet her, she will love you,” Bahagya akong natawa. “I am sure she would not like a maid, Lorenzo,” I saw his eyebrows creasing. “You’re lowering yourself, Carmella. You’re a degree holder, it’s just unfortunate that we pay big rather than your supposed job,” Tama naman. I would never teach, bukod sa pagod na ako mag hapon, sobrang baba ng sahod ng mga teacher. “You like teaching?” “Yes, it was my passion before, but I guess it’s not really for me, kailangan ni mama ng pera para sa gamot niya, nag aaral pa mga kapatid ko,”

She seems so happy with her choice of profession. Nakikinikinita niya na magiging best mommy rin ito sa mga magiging anak nila. Ngiting-ngiti siya habang pinagmamasdan ang dalaga. “Pangarap ko talaga maging elementary teacher, ayaw ko ng high school at college teacher. Wala namang teacher sa family namin, and I have no one to look up to kasi more on businesses both parents ko. Para kasing kapag teacher ka, you are not just sharing your knowledge to the kids, but also the fun. Nakakapawi rin ng pagod kapag pinupuri mo sila for their small achievements tapos magtatatalon na sila sa tuwa, ang bright ng mga smile nila—“ Tumigil ito sa pagsasalita at pinanlisikan siya ng mata. “Bakit todo ngiti k

Nang ako na ang tinawag, huminga ako nang malalim at sinabi. “For me, success is defined by transformation. It’s not about what you own, but what you’ve changed in yourself, and in others. True leadership heals, it doesn’t conquer.” Tahimik ang lahat. Tumingin ako sa screen at nakita kong nakangiti ang professor. “That’s beautifully said, Amanda. Education isn’t just learning; it’s rediscovering who you are.” At doon ko naramdaman na hindi ko lang natapos ang kurso bagkus natagpuan ko ulit ang sarili kong tinig.