Telephone Conversation Novels & Stories

Nakahawak pa rin ang kaniyang kamay sa aking kamay, marahang hinahaplos ng kaniyang mga daliri ang likod ng aking kamay. Ilang beses na nag-ring ang kaniyang telepono. Sinagot niya ito nang mahina ang boses, maikling usapan, saka pinatay. Ang mga piraso ng pangungusap na aking narinig: "ipagpaliban ang meeting", "asikasuhin mo", "hindi ako pwede ngayon".

"Huwag kang sumimangot, nagmumukha kang itik!" Hinampas ko agad siya sa dibdib. Malakas naman itong tumawa. Walang pakialam sa paligid kung may nakakarinig o wala. Pasaway na lalaki eh. "The person you are talking right now is currently unattended. Please don't talk to the person again," seryoso kong sagot na ginaya pa ang boses ng tagapagsalita sa cellphone. Humagalpak naman ito ng tawa. Buhay na buhay ang tawa niya at nakakadala. Kaya lang ayokong tumawa.

[Kung binubully ka at hindi sumasagot si Messenger sa oras, tawagan mo lang ako at papuntahin mo ako online. Ito lang ang isang pangungusap na minsan ay nagdala ng bagong pag-asa kay Sarah. Ngayon, sa wakas ay mayroon na siyang dahilan para tawagan ang numero at sabihin ang nakabaon sa kanyang puso. Mabilis na na-connect ang tawag. "Hello?" Ang boses ng lalaki ay mature at matatag. Mahigpit na hinawakan ni Sarah ang telepono, huminga nang malalim, at pagkatapos ay tiningnan ang live camera.

Ringggg~ See? Kakaisip ko lang sa kanya, bigla na lang siyang tumawag na parang may telephatic communication. Pero pagka-angat ko sa telepono, ang tunog na narinig ko ay nagpataas ng aking kilay. "Where are you? Bakit parang ang ingay naman?" I immediately asked him after hearing the banging background noise. The noise I heard is like music in a bar. Let me guess, he is with his friends celebrating their football win.

Nang marinig ang tono ng tawag, hindi sinasadyang inayos ni Hiraya, ang kanyang damit. Matapos ang mahabang panahon, sa wakas ay sumagot na ang video call, at ang malalim na boses ng lalaki ay narinig mula sa screen. “Lola, may nangyari bang masama bakit ka tumatawag ng ganito katagal?” Kakaiba ang boses ni Kaelix. Noong nakaraan, ang kanilang mga usapan sa telepono ay napakabrief, kaya hindi niya masyadong maunawaan kung mayroon bang kakaiba, ngunit ngayon ay halata na.

Kunot-noong tiningnan niya pa ang hawak bago iyon ibinalik sa lalagyanan. The caller was a male. She has no idea who it was dahil bago niya napagsino ang boses nito ay ibinaba na nito ang telepono na tila nagmamadali. Ni hindi nga yata umabot ng dalawang segundo ng ito'y nagsalita. Ni hindi na siya nito binigyan ng pagkakataong mag hello. Because the moment she lifted the telephone, he immediately talk and gave her warning. In one full rush sentence. Ngunit hindi lang iyon, ang ipinagtataka niya ng labis ay ng maisip na tila alam ng caller na siya agad ang sasagot sa telepono.

Author's Pov: (One Month Later) Umalingawngaw ang malakas na tunog ng telepono sa buong silid matapos ang mahabang palitan ng usapan ng mga board members dahilan para pansamantalang madistorbo ang isa sa mga pinakaimportanteng meeting ni Waylen.

How about you? Sa halip na mensahe ang matanggap, tumunog ang kanyang cellphone — tawag na mismo galing sa kanya. A sigh of relief escaped from her lips as soon as she heard his voice from the other line. Nagkaroon sila ng pagkakataong makapag‑usap nang mahaba habang pareho silang may oras. They even talked before and after bed. Ngunit nang sumapit na ang kinaumagahan, mensahe na lamang ang kaniyang natatanggap — at matagal‑tagal pa bago sumagot.

Ito na ang huling tulak na kailangan niya upang tuluyang iwanan ang kaniyang lumang buhay. Itinaas niya ang kaniyang cellphone at tinipa ang mga numero mula sa card. Lumakad siya patungo sa isang mas tahimik na bahagi ng kalsada habang naghihintay sa bawat ring ng telepono. Sumasabay ang kaba ng kaniyang dibdib sa bawat tunog na lumalabas sa speaker. Pagkatapos ng tatlong ring, isang pormal at malamig na boses ng isang lalaki ang sumagot sa kabilang linya. "Mendez Global Holdings, Executive Office. How can I help you?"

Mayamaya pa ay nag beep na naman ang cell phone ko. "You don't have to be with your phone every time you want to ask me something. You can talk to me normally. Sagot ko lang naman ang dadaan sa ganitong paraan." And yeah, it was him again. "Talk to you normally? Paano, normal ba sa tingin mo ang ganitong structure ng face to face communication? Gusto mo, mag hire ako ng English Communications teacher para maituro ulit sa iyo ang tungkol sa 'normal communication' ng dalawang taong magkaharap lang at pareho namang able magsalita?" ratsada ko.