The Exit 소설 & 이야기

Tiningala ang ang nakasulat na ngayon ay patay ang ilaw, sinasabi nito ang exit sign. Malapad ang mga ngiti ay sinulyapan ko muna si kuyang madaldal na hindi pa pala tapos sa pagdada. "Ano na! Hindi ka ba talaga lalabas o kami na mismo ang maglalabas sa iyo dyan!"

Sinisira nila ang aking isipan bago pa man nila ilabas ang kanilang huling alas. Hindi ko na matiis. Kinuha ko ang aking bag at mabilis na lumabas ng penthouse. Hindi ako dadaan sa elevator. Gagamit ako ng fire exit, bababa ng tatlumpung palapag kung kailangan, para lang makatakas sa mga mata ng Doña.

Nanlaki ang mata niya at aligaga na sinuri ang paligid, kailangan niyang magtago! At nang makita niya ang exit door ng gusali, mabilis ang mga kilos na tumakbo siya papasok sa exit door. Hindi siya sigurado kung si Luca ba iyong kasama ni Barnald na lumabas ng elevator, nag-panic kasi na kasi siya nang makita ang matanda.

Lumapit siya ng konti. Hindi para pigilan ako. Kundi para makita ako nang mas malinaw. “And you walked out anyway.” “Yes.” Tahimik siya sandali. Pinagmasdan ako. “Most people would run.” “I’m not most people.” Ngumiti siya. “I know.” Tahimik ulit. Pero hindi ako tumigil. Hindi ako umatras. “Where’s the exit?” tanong ko. Direkta.

sabi nito habang ginagabayan siya sa daan, “So, shall we? We need to exit this way, maraming paparazzi and reporters nag-aabang sa labas. This is the safest route pero kailangan pa rin nating mag-ingat at magmadali.” Tahimik na sumunod siya rito, dumaan sila sa may likod na exit ‘yung wala masyadong tao na area at konektado sa isa pang underground na parking lot. Pinapasok ni Vector si Madeleine sa kanyang kotse, tumingin sa paligid at sinisiguro na walang paparazzi o sino mang reporter ang nagtatago at pagkatapos ay sumakay na rin siya sa kotse.

“We need to move.” Sandaling katahimikan. Then— “Pull out,” utos ni Yuhei. Hindi ito retreat dahil natalo sila. Hindi rin ito escape dahil natakot sila. Ito ay— Calculated exit. Mabilis silang kumilos palabas, walang panic, walang kalat. Parang hindi sila pumasok, pero naiwan ang epekto. Sa likod nila— Nagulo ang system.

Naghanap ng kasabay pauwi kapalit ng bayad. Kahit alam niyang maliit ang posibilidad na may sumagot. Lumipas ang ilang minuto. Pagkatapos ay biglang tumunog ang cellphone niya. Voice call. Nanlaki ang mga mata niya nang makita ang pangalan sa screen. Nathaniel. Pagkasagot niya, malamig na boses agad ang narinig niya. “Exit 2. One minute.” “Huh?”

Cassandra at masyadong mainit ang ulo sa akin. Iniikot ko ang paningin ko sa buong paligid sa dami ng kotseng nakapark sa basement. Nakakabinging katahimikan ang sumalubong sa akin. Naghanap ako ng security guard upang itanong kung saan ang exit ngunit wala akong nahanap. Nasagot din naman ang tanong ko dahil may nakita akong sign na kulay pula na nakaturo sa exit. Napahinto ako sa paghakbang ng marinig ang mumunting halinghing ng isang babae.

sabi ni Monching habang papalapit na kami sa sinasabi niya. Napansin ko na karamihan sa mga naka-park na kotse mga mamahalin, may mga motor din na mamahalin. Meron pa lang exit dito sa pinakaloob, kabilaan pala and daanan dito. Pansin ko sa may 'di kalayuan. "Tama ka, mukhang sinadyang itago ito." sagot ko naman. Sa may entrance may tatlong bouncer na mga negro at talagang napakalaki nang mga katawan nila.

exited na ani KO saka nauna ng pumasok ng kotse nya Habang nag babyahe nagpapatugtug kami ng kanta ng bandang lapis sobrang exited ako na kinakabahan this is it pancit Its around 6:30 at 7 mag uumpisa ang concert gosh Ng makarating kami agad ako bumaba saka sya hinila paloob baka kasi unahan kami ng mga tao at mapunta kami sa likod "Hey dahan dahan lang" agad akong napahinto nung marinig ko syang nag salita nakaramdam ako ng hiya dahil dun "Ahm, sorry nadala lang ng exited" nahihiyang ani ko, na ikinatawa nya