Think Of Laura Lyrics Mga Nobela at Kwento

“Do it. I’m sure matutuwa ‘yon. Pero kahit hindi iutos ni Mommy, bibigyan pa rin naman kita ng bulaklak.” “Thank you.” Hinapit siya ni Lance palapit sa katawan nito. “I missed you.” Ganoon din ang nararamdaman ni Laura kahit noong isang gabi lang sila huling nagkita. Bago pa makatugon si Laura ay siniil na siya ng halik sa mga labi ng binata. Ipinatong muna niya ang hawak na bulaklak sa kanyang desk bago tumugon sa halik. Ipinulupot niya ang mga kamay sa leeg nito. Hindi nagtagal ay binuhat siya nito at iniupo sa gilid ng desk. They kissed and touched each other. Parehong habol nila ang paghinga nang tantanan nila ang mga labi ng isa’t-isa.

“Kung ‘yan ang gusto mong paniwalaan, wala na ‘kong magagawa, Laura. If you want to stay blinded by your hate, go ahead. Hindi kita pipigilan. But think of the many lives you have destroyed, all for nothing. Think of how you have fallen from the pedestal you once were, all for nothing. And think of the many years to come you will spend in this rotten place… all for nothing!” Agad na nagtagis ang mga bagang ni Laura. She moved, ready to charge at her. Subalit mabilis si Marco, humarang ito sa harapan niya. Pinigilan din ng pulis si Laura na tuluyang makalapit sa kanya. Agad na nagpumiglas si Laura. Kaya naman tumulong na rin ang iba pang pulis na naroon.

sagot ko agad. “Gina—” “Hindi ito tungkol sa tapang,” putol ko. “Tungkol ito sa pagtatapos.” Nagkatinginan kami. Sa huli, tumango siya. Mabigat. Sa lumang pantalan, hatinggabi. Tahimik ang dagat. Tahimik ang hangin. Tahimik ang paligid. Mas nakakatakot ang katahimikan. “Late ka,” boses ni Laura mula sa dilim.

Bumalik si LA sa kanyang ginagawa. “Maiwan na kita, Ms. LA. Papahinga na ako.” Tumindiig si Liz at binuksan ang pinto. “Sige, Liz. Thank you uli sa snacks.” Nginitian ni LA si Liz. Saglit na napahinto si LA pagta type at saglit na napa isip. Hindi ito puwede sa kanya. Hinding hindi siya papayag na baguhin ninuman ang kanyang sinulat na nobela. Napabuntong hinga na lamang siya at nagbukas ng sikat na video sharing site at naghanap ng classic 80’s na mellow song. Nakahiligan niyang pakinggan ang mga kanta ng Tavares na grupo. Mas nakakapag isip siya kapag pinatutugtog ito. Kasalukuyang tumutugtog ang kantang “Penny for your thoughts” at nakabukas ang kanyang bintana ng mga sandaling iyun.

Sinalubong ako nina Georgina at Laura. “Ang galing mo!” sigaw ni Laura. “Wooh! Drama queen ka talaga!” “Mga gaga kayo!” inis kong bulong. “Bakit ’yon ang pinili n’yong kanta?!” Nagtawanan sila. “Para ramdam niya!” sabi ni Georgina. “Para ma-guilty siya!” dagdag ni Laura. “Eh ramdam din ako!” “Okay lang ’yon!” sabi nila sabay tawa.

Dinadama ang baway lyrics ng kanta. At tumigil ang mundo... No'ng ako ay pinili mo... S'ya ang panalangin ko... At kasabay ng pagbaba niya ng hawak ng mic ay ang pagpalakpak ng mga trabahor pagkatapos niyang kumanta. At hindi naman mapigilan ni Laura kung bakit tumuon ang tingin niya sa gawi ni Draco at napansin niya ang bigat ng titig na titig ito sa kanya.

Hindi na napigilan ni Janiyah na sabihin iyon. Agad na lumapit si Laura at hinawakan ang kamay ni Janiyah. “Hey, wala kang kasalanan. Everything will be fine, sweetheart. Pangako ko sa’yo iyan, walang mangyayari sa apo ko…” Nakangiting sabi ni Laura pero naroon din ang lungkot sa kanyang mata. Hindi sumagot si Janiyah, umiiyak lang siya hanggang sa makatulog ulit siya na tila ba hinila siya ng antok at pagod dahil sa pag-iisip at pag-iiyak.

“Alam mo bang maraming taon ko nang kasama si Rocky? Malupit mo siyang pinatay. Slap! Muli niyang sinampal ang babae! Nanginig ang katawan ni Laura; sasabog na sana siya. ‘Ako ang diyosa sa komunidad. Paano ako nagagawang pagsalitaan at ipahiya ng ganito ni Darryl?’ “Mas mabuting patayin mo nalang ako. Hihiwain pa rin kita ng ilang libong beses at magiging sampung libong piraso ka kapag nagkaroon ako ng isa pang pakakataon.” Puno ng pagkamuhi ang mga mat ani Laura nang sumigaw ito. Kumalma si Darryl sa kaniyang narinig. Inobserbahan niya si Laura at saka malamig ang naging pagngiti nito ng malamig. “Gusto mong patayin kita? Hindi kita papatayin.”

Nag-iingat na walang gumamit ng hagdan, dahil sa lugar na iyon lang siya nagiging totoo sa sarili. “Naku naman, baka ‘di na ‘ko makatulog nito,” hirit pa ni Sherwin. “Namimiss mo na siguro ako, ‘no?” “Asa ka,” tanggi ni Laura pero hindi naman mapigilan ang sariling mangiti sa kilig. Nawala rin agad ang tuwa sa mukha niya nang makarinig ng ingay mula sa kabilang dako ng pinto. “Sige na, ibababa ko na ‘to. Patapos na ang break namin.”