Thoughts For The Day 소설 & 이야기

Maybe if the crowd didn't wailed they may forget that they are still infront of them! Don’t lose your heart and hope when things don’t work out because for sure something better is waiting for you as you deserve the best. Don’t dwell in past. Don’t daydream of future. Now is the time. Now is the life to enjoy. Live a happy and healthy life.

Kahit gaano ka katatag. Kahit gaano mo kagusto ang isang bagay. Hindi pa rin ito agad mapapasaiyo. Dahil may proseso. May tamang panahon. At may mga aral na kailangan mo munang matutunan. Napabuntong-hininga ako habang hinahawakan ang cellphone ko. May bagong mensahe. Mula kay Lucian. "How was your day?" Simple. Pero sapat para mapangiti ako.

Kung noong nakaraang linggo, mabilis lang silang nagkausap, ngayon, ang tagal—mahigit sampung araw na. Noong huli silang nagkahiwalay, sinabi ni Raven na mag-focus siya sa pag-aaral at huwag mag-isip ng iba pa. Sinunod niya iyon at talagang nag-concentrate sa studies niya. Pero ngayon, bakit parang iniwan na lang siya ni Raven at wala siyang pakialam? Isang, dalawang, tatlo, o apat na araw pa okay lang, pero sobra na ang tagal, at hindi niya mapigilan ang sarili niyang mag-overthink at mag-wild thoughts.

O ewan. Sa ngayon ay masasabi ko na rin naman na nasanay na rin akong mabuhay ng ganito kahit papaano. Nag aalala pa rin ako paminsan minsan, oo. Especially everytime that I am having thoughts about my job, my family, and my friends. Maisip ko pa lang kung gaano sila posibleng nag aalala sa akin ay napapabuntung hininga na lang ako. Iyon lang naman kasi ang pwede kong magawa sa ngayon.

mabilis kong sagot. “Sa akin lang naman, I don’t want the both of you to regret something pagdating ng araw. Be it, the things you have done or the things you haven’t. Either way, I want you to always think all the thing you’ll do before making an action. Be selfless and look for the bigger picture” mariing saad ni tita sa amin.

Walking distance lang ito sa amin, kaya minabuti ko na lang na sulitin ang araw na ito. This day is a litle bit tiring, but it is quite bit amazing dahil masaya ako ngayon. May mga panahon na badtrip ako but there are some days that I wish na sana hindi matapos ang araw, Kaya siguro may sunset para may hangganan, para siguro makapagpahinga ka so that, when you wake up in the next morning you have the courage to face the reality, kaya siguro may sunset to end your bad days and let youself rest.

Ngayon pa lang ay natatakot na ako sa kung ano man ang puwedeng mangyari. I want to think as positively as I can, but I can't just ignore the possibilities. Sana nga lang ay maging maayos nga ang takbo ng plano. I hope it goes well so that justice can finally be served at para tumahimik na rin ang buhay naming lahat.

“Mana sa’yo.” “Hindi ah!” “Paano ‘di? Pareho kayong matapang. Parehong hindi nagpapatalo.” Ngumiti ako. “At parehong matigas ang ulo.” Ang mga araw namin ngayon ay ganito — simple pero puno. May gising sa madaling araw, may pagod sa tanghali, pero may halakhak sa pagitan ng lahat. Minsan naiisip ko, baka ito talaga ‘yung tinatawag nilang second life.

Sa dami ng pumasok na tanong sa isip ko, para akong made-depress. This day should be a celebration but it turns out to be a disaster! …

Simple kong sagot. Ayoko kasing may maiiwan na trabaho, gusto king organize ang lahat, kaya kapag nagbigay siya ng mga gagawin ko ay gusto kong gawin na lahat upang wala akong isipin kinabukasan. Kasi, a new day means a new work to begin. And isn't it fulfilling when you have done your work in the same day?