Through My Window: Across The Sea นิยาย & เรื่องราว

And then, he thrusted fast and deep while holding me from behind which made my breast jiggled as I looked at the serene view outside of the glass tinted window. Sagad na sagad siya sa loob ko habang nakatuwad ako. Napatirik ang aking mga mata habang nakalapat ang aking mga palad sa tinted glass window at sumadal do’n. Hindi ko alam kung mayro’n bang tao sa labas ngunit ang hiya at takot na dapat kong maramdaman na baka mayro’ng makahuli sa amin ay naghatid ng isang kakaibang excitement na ngayon ko lamang naramdaman.

If I could get through that window, I might be able to escape and get help. Nilakasan ko ang loob ko at dahan-dahang pumatong sa toilet bowl. Mabagal kong inangat ang awning window ingat na ingat na hindi makagawa ng ingay. Nang mabuksan ko ay bahagya akong sumilip. Kaya lang nakakadismayang tanawin ang bumungad sa akin. Mga bahay ang in-expect kong makita, pero hindi. Malalagong damo ang nakikita ko. Mga talahib na sumasayaw-sayaw sa hangin.

Medyo malaki rin ang kama kaya hindi ko na napigilan pang humiga, kahit hindi ko pa naaayos ang mga gamit. The salt-air from the open big window reached my nostrils. Good thing na nakaharap ang bintana sa malawak na asul na karagatan ng Palawan. It's so relaxing. Kaya hindi ko na namalayan na napahimbing na pala ang tulog ko.

Nagpalinga-linga ako sa paligid at halos lahat ng madadaan ko ay natutupok na ng apoy. Lumapit ako sa pintong nakabukas at nagbabasakaling ito na ang daan palabas. Pero halos mapamura ako ng makita isa itong kwarto na kalahati ay glass wall at kita ang kumikinang na dagat. "Shit!"

Maybe my life back then wasn’t really that special. But as I stared out the window again, watching the waves roll and crash against the shore, a strange ache bloomed in my chest. It wasn’t just sadness—it was longing. As if somewhere out there, someone was still waiting for me, someone I couldn’t remember but couldn’t forget either. The sea whispered below, its voice a lullaby of memories just out of reach. And though Vince stood there, steady as the tide, a part of me drifted further and further away, carried off by a current only I could feel.

Kung nasasaktan ka, kung napapagod ka, kung nalulungkot ka, kung masaya ka, kung in-love ka, kung natatakot ka, kung gusto mo magpalamig o kung ano pa man ay mayroon dito sa coast at sa karatig isla nito na babagay sayo. Ganoon kahiwaga at kaganda ang lugar na ito. Sinabayan pa ng mga mababait na residente, napakaperpekto! When I came home, I placed myself at the window, there's the moon calling me to speak my thoughts secretly.

Naging malalim ang aking pagbuntong hininga. I started at the view through the window, a panorama of buildings and trees, the sky above blue like a canvas of paint. Using my right hand I grabbed a bottle of water from the coffee table next to me. I took a small sip, then set the cap back onto the bottle with force.

Handa akong akuin ang anumang parusa, kung meron man. Naibaling ko ang tingin ko sa labas ng two-way mirror glass window. Bumuhos ang malakas na ulan na may kasamang bugso ng hangin. Rinig na rinig ang hampas ng tubig sa bubong at mga bintana, kahit nasa loob kami ng silid. Sa bawat patak, ramdam ko ang bigat ng konsensyang unti-unting gumagapang sa dibdib ko.

Day 2 Nagising ako dahil sa liwanag ng araw na tumatama sa glass window. Kahit nahi-hirapan ay bumangon ako ng makitang ako lang mag-isa sa kama... iniikot ko pa ang tingin sa paligid dahil baka nandito lang sya pero wala kaya napagdisesyunan kong lumabas na lamang... At saktong kabubukas ko pa lang ng pinto ay nakita ko na syang nakatayo habang nakatanaw sa asul na dagat....napangiti ako at agad na tumabi sa kanya..

Kiss under the sea That morning, I woke up groggily. Unang bumungad sa akin ang kisame ng cottage na gawa sa plywood at tabla. The gentle and salty sea breeze coming from the open window swept past the whole bed space. Kumurap ako at umupo. Nilibot ko ang tingin pero wala akong makitang maski isang tao.