Through My Window: Across The Sea นิยาย & เรื่องราว

Aria's point of view Paggising ko, sinalubong agad ako ng maliwanag na sikat ng araw na tumatagos sa dambuhalang glass window ng kwarto. Sandali akong napatitig sa puting kisame habang pilit kong inaalala kung paano ako napadpad sa estrangherong kama na ’to. Parang biglang bumalik ang lahat.

SHANIA'S POV Hindi ko alam kung ilang beses akong napabuntong-hininga habang nakatanaw sa bintana ng SUV. The view outside slowly changed. Unti-unting napalitan ng matataas na gusali ang malalawak na puno ng niyog. The salty breeze from the sea drifted through the slightly opened window. "Bataan..." mahina kong bulong. Nakangiti akong napapikit sandali.

aniya. Kumunot ang noo ko sa sinabi kaya kaagad akong bumangon mula s pagkakahiga at nagtungo sa glass window. Napanganga ako ng makita ang mga rosas sa bukaran. Iba’t-iba ang kulay ‘non kaya namangha ako. Malawak ang ngiti sa labi ko ng yakapin ako ni Ares mula sa aking likuran. “You like it?”tanong n’ya.

### **Chapter 20: Angela and Sean’s POV** **Angela’s Perspective** The sun streamed through my window, casting a golden glow across my room. I blinked awake, a smile forming on my lips as I remembered the evening before. _“Tama na, Angela. Huwag kang masyadong mag-expect,”_ I chided myself, even though the thought of Sean made my heart race.

Naalala ko ang kwarto ko, lumakad kami paakyat at si Marshall ay wala na sa pwesto n`ya, kasama ang mga ibang tauhan na umalis. Habang papalapit ako sa kwarto ko noon, kinakabahan ako, may glass window sa tapat ng kwarto ko at hahawakan ko sana ang doorknob ng pigilan ako ng isa. Sumenyas na s`ya ang mauuna, maybe he saw that I am nervous now. Umatras ako at hinayaan itong maunang pumasok, pero may kumalansing at parang tunog ng pin sa granada na nahugot.

Pagkapasok ko sa aking bachelor’s pad, agad kong ibinagsak ang aking katawan sa malapad na sofa. Madilim ang buong paligid. Ang tanging liwanag na nagmumula sa labas ay ang malamig na asul na ilaw ng mga karatula ng mga katabing gusali na sumisilip sa malaking glass window. Katahimikan ang sumalubong sa akin—isang katahimikan na imbes na magbigay ng kapayapaan ay tila mas lalo lamang nagpalakas sa ingay ng aking sariling mga saloobin.

Tumawa akong muli at hinawi na ang mga tao sa paligid. May naramdaman pa akong hinawakan ang aking baywang at pinipigilan sa pag-alis ngunit pinilit ko ang katawan na makaalis sa dagat ng tao. "Atharie!" Hindi ko na nilingon iyon. My feet hurts and.. I'm tipsy. Lalarga na ako. Inisip ko pa ang aking inupuan kanina dahil hindi ko nakita sa counter top ang aking purse at coat.

Pero hindi ako tumigil. I’ve lived with this every day. I see it in my dreams. I hear your voice even though I don’t know your name. And now... I’m falling in love with your brother. Napahinto ako. I closed my eyes. Kagat ko ang labi habang pinipigilan ang hikbi. Then slowly, I stood and walked toward the glass window. Sa labas, tanaw ang liwanag ng siyudad—maganda, pero peke. Tulad ng ilang bahagi ng buhay ko.

Ang silver reflection mula sa glass window ay bumagsak sa kanyang katawan, binibigyang-outline ang delicate niyang balikat at kurba ng kanyang leeg. Habang tumataas ang tide sa labas, bahagyang nakadikit ang pisngi ni Isla sa glass. Ang hininga niya ay naging hamog, pinalalabo ang tanawin sa kabila ng bintana. Namumula ang balat niya, at magulong bumagsak ang itim niyang buhok sa magkabilang gilid ng kanyang mukha. Pakiramdam ni Isla, hindi na siya makahinga.

Bahagya lamang itong tumango habang nakaupo pa rin sa sofa malapit sa malaking glass window ng opisina. Tahimik namang nagtungo si Marikit sa water dispenser na nasa gilid ng silid. Ngunit eksaktong sandaling pinupuno niya ang tasa ay bahagyang natigilan siya nang may mapansing pamilyar na mga tao sa ibaba ng building. Mula sa floor-to-ceiling window ay kitang-kita niya ang mahabang acacia pathway ng Eastbridge University. At sa gitna ng golden leaves ay naglalakad sina Mikael at Celine.