Novel & Cerita Traumatizing

He doesn't deserve you. That's it. I've enough. How dare he talk to me about trust? Hindi niya ba alam na siya ang dahilan kung bakit ako nahirapan na magtiwala ulit? Little did he know that I was being traumatized because of what happened? 'Yong tipong napa-paranoid ako sa bawat taong nakakausap ko at iisiping baka may masama lang silang balak sa 'kin.

Ano pa ba ang mga kaya niyang gawin sa susunod? She made me a criminal. Dinungisan niya ako at hindi na kailan man lilinis ang tingin ko sa sarili ko. Nahihilo ako at parang masusuka. I feel traumatized again. I can't cope up with my emotions. Kahit saan ako tumingin puro dugo ang nakikita ko.

Nagtatakbo na ito para siguro sundan si Kael. Sa haba ng kanyang sinabi, ang tumatak sa akin ay ang trauma raw ni Kael. May ganoong trauma pala? Pwede pala talagang ma trauma ang isang tao sa ganoong treatment ng iba sa kanila? And she's the living proof. She was traumatized by how people treat her... That was... sad... Kahit na naiinis ako sa yabang niya, nakakaramdam pa rin ako ng awa. Pero mas napansin ko ang mabilis na pagpapalit niya ng mood.

"Masakit na iyong ipagtabuyan niya ako noon, pero wala ng mas masakit pa sa sinabi niyang lust lang lahat ng nangyari sa amin noon. Hanggang ngayon, paulit-ulit ko pa ring naririnig sa utak ko ang salitang iyon, Ate. Na kahit ilang beses niyang bawiin ang sinabi niyang iyon, hindi na iyon mabubura sa isip ko, hindi na magbabago ang naging epekto niyon sa akin, Ate." Ito naman ang natahimik. "That was traumatizing." Pag-amin niya rito. Dahil iyon ang totoo niyang nararamdaman. Ang salitang iyon ay nag-iwan ng malaki at malalim na sugat sa puso niya. At hindi niya alam kung paano at kailan mawawala.

mariin nitong sabi. Nasa may exit kami nito, parehong nakatayo. "Hindi mo alam pero sobrang trauma ang inabot ni Amber dahil sa mga ginawa n'yo sa kaniya. Halos ilang buwan na hindi makausap ang anak ko dahil sa trauma. Lalo na kapag naaalala n'ya kung paano siya babuyin ng mga taong iyon. Hindi man siya tuluyang nagahasa pero iyong trauma, ang hanggang ngayon ay dala-dala n'ya. Zeus, halos mabaliw ang anak ko dahil sa nangyari sa kaniya." Tumalikod ito sa akin para itago ang luhang namalisbis sa mukha nito.

“Sa tingin mo ba kaya kong matulog pagkatapos ng nangyari kanina? Nawalan ka ng malay at ako ang nakasalo sa’yo. You don’t know how nervous I was. Hanggang ngayon, may takot pa rin akong nararamdaman dito sa puso ko. Wala akong pakialam kung sabihin mong nag-o over react ako pero iyon ang nararamdaman ko.” He shushed me. Hinawakan niya ang isa sa mga kamay ko at dinala iyon sa kaniyang labi para halikan. “You’re not over reacting. It’s normal to get worried. I’m sorry, pinag-alala kita.” I bit my lower lip and faced him. "Bakit nangyari iyon sa’yo? Nag-brownout lang, bigla kang nawalan ng malay.” Yumuko siya. “Trauma. The night my Mom died, it was too dark and I can’t see anything.”

Masyadong malupit ang nakaraan nito kaya hindi niya matagalan kahit ang pakikinig lang sa ilang bahagi ng kabataan ni Harvey. Mabuti na lang at hindi na itinuloy ni Dr. Yeaton ang pag-ungkat sa nakaraan, sa halip ay sinuri niya ang mga nagiging mitsa ng emosyon ni Harvey. Ang mga traumatic stress reaction ni Harvey ay laging nangyayari kapag ang mga mahahalagang tao sa kanya ay nasasaktan. Sa kanyang subconscious, pakiramdam niya ay laging mawawala ang mga mahal niya sa buhay at wala siyang magagawa.

"Ano ba talaga ang nangyayari Zam? Akala ko ba ay magiging okay ang kapatid ko dahil ang sabi mo ng una ay normal lang 'yon sa babaeng katatapos lang manganak pero bakit palala ng palala yata siya ngayon? Tapatin mo nga ako, ano ang totoong kalagayan ni Kiara?" Bumuntong hininga naman ako at tumingin ng seryoso sa kanya. " Sinabi ko na sayo na hindi lang psychosis ang nangyayari sa kapatid mo Storm, meron din siyang PTSD o post traumatic stress disorder. No'ng una ay akala ko nagkakamali lang ako pero habang tumatagal ay nasisiguro ko na 'yon nga ang pinagdadaanan ng kapatid mo." sagot ko sa kanya. "A-ang ibig mong sabihin may trauma ang kapatid ko? Pero saan? Kanino? Wala naman akong natata

How pitiful was that for me. They throw different shades on me. It was enough to let me believe that I am a dirty woman worthy of nothing but all pain and damages. Hindi ko alam pero rinig na rinig ko ang mga tawanan ng mga taong dumadaan sa paligid. It was all traumatizing. Their evil laugh, their stares, the look on their faces, how they despise looking at me, it was haunting me. And I couldn’t do anything but cry. My palms were on both of my ears covering hard not to hear people’s laugh. Pero kahit anong gawin ko ay naririnig ko pa rin ng malakas ang mga tawanan nila.

Ang matinding sakit na kanyang naranasan noon ay muling bumalik sa kanyang alaala, ginigising ang kanyang pinakamalalim na takot. Dahil sa matinding takot at trauma, hindi niya alam kung ano ang hawak ni Ara. Ang alam lang niya ay para siyang isang sugatang ibon, isang porcupine na muntik nang malagas sa isang trahedya—at ngayon, ang kanyang katawan ay likas na naglabas ng matutulis na tinik bilang panlaban sa lahat ng bagay sa kanyang paligid.