True Philippine Ghost Stories Novels & Stories

Ang reunion ng Ghost Team—sina Billie, Mariel, at Marcus—ay naganap sa ilalim ng cold, salt air ng lighthouse, na ngayon ay naging war room laban sa invisible threat na tinatawag na Phantasma. Ang banta ay hindi digital o pisikal, kundi conceptual—ang pagbagsak ng tiwala sa Chimera sa pamamagitan ng pagpapakita ng mga anomaly na walang paliwanag.

Feeling ko kasi may nakakarinig sa akin kahit na wala naman dahil kami lang ang naririto. Ang creepy talaga. Hindi ako sanay ng sobrang tahimik. Pakiramdam ko may mga nilalang sa paligid na hindi ko nakikita, na nagmamasid sa akin. Lumapit din si Kuya Migs sa akin saka bumulong. "Ang totoo n'yan, haunted talaga ang mansion na ito—" Hindi ko na pinatapos pa si Kuya Migs sa sasabihin nito dahil bigla na lamang akong tumili.

If they hadn't chickened out and continued developing it, it was as if the great flood didn't swallow half the country after all! Nonetheless, nobody knows the real reason why they abandoned this ambitious project, which was supposed to reconnect the scattered remains of the ancient Philippines. “I have a question," Ian said as she clung to my arm. Though her condition had improved, she still limped with every step. “Lemme guess." I looked at her, bored. "‘Are we there yet?” I asked, mocking her high-pitched tone. Keilser, ahead of us, snapped without missing a beat, “Isa pang tanong ng ‘are we there yet’ susupalpalin ko na kayo.”

Mga kwento tungkol sa mga multo at aswang. "Nakakita na kong multo." Halakhak ni Marcus. "Si Latrelle, multo. Tamang ghosting yan sa mga babaeng hindi niya gusto." T.H Maiwan ka muna sa labas. Mag-usap tayo. Napalunok ang ako sa sinabi niya tila ba may sound pa ang lalamunan ko ng ginawa ko iyon. Hindi ko nagawang magreply sa kanya dahil wala naman akong load. Kahit mag-open ng messenger ay hindi ko nagawa dahil mahina ang signal ko.

seryosong sagot ni Papa. Tinignan ko ng seryoso si Papa. Ito ang unang pagkakataon na nakita ko at hindi sa litrato lang. Umiling ako kay Papa at ayokong marinig ang lahat ng sinasabi n'ya. Wala akong sinabi at naglakad ako palayo sa kan'ya. Hindi ko maintindihan ang gusto n'ya. Pinapunta n'ya ba ako dito sa Manila para itaya ko ang buhay ko sa mga taong kahit kailan ay hindi ko naman kilala.

Halos mayanig ang bawat sulok nitong silid ''Wala na 'kong pakialam kung marinig nila tayo! Ugh!'' Padyak niya uli. ''Basta makalabas lang tayo rito! Tiis lang isda.'' Nanlalabo na ang paningin ko. Para na ring may mga bumabang ulap sa paligid. Dumodoble na rin sila sa paningin ko. Naramdaman ko na ang pagkatuyo ng lalamunan ko. Kahit tiisin ko pa... parang... ito na ang katapisan ko. Bigla na lang humaba ang mga kuko ko't naitusok ko sa kahoy na sahig.

Mabilis kong iniling ang ulo at nag-isip kung anong magandang gawing trip kapag nakawala na ako sa mga mata ni emp. ... [Dillie's PoV] "Ano ang buong pangalan ni Kapitan Tiago?" Agad na isinulat ko sa 1/2 lengthwise kong papel ang sagot. It was Angielyn, our Filipino teacher, who suddenly conducted a surprise quiz for everyone. Swerte pa nga ng mga 3-3 dahil mukhang naaral na nila ang libro ni Rizal na Noli Me Tangere dahil kahit mukhang nagulat sila dahil sa surprise quiz nga naman, may naisasagot sila.

“Kinuha sila ng mga taong ito. Ang simbolong ito… kilala mo ba ito?” Kinuha ni Sarah ang sulat. Ang kaniyang mukha na dati ay walang emosyon ay biglang namutla. “The Obsidian Crown. Akala ko ay isang urban legend lang sila sa underworld, Ma’am. Sila ang mga ghost brokers ng Asia. Hindi sila kumikilos para sa pera. Kumikilos sila para sa kapangyarihan na kayang magpabagsak ng mga gobyerno.”

Kainis! "Pangatlo, Ssilacc. Ang Ssilacc ay ang lugar kung nasaan tayo. Mga purong bampira rin sila ngunit hindi nakapag-aral dahil sa kahirapan. Makikita mo ang kaibahan nila sa mga suot natin. Hindi nila kaya bumili ng damit kaya naman nagtitiis sila sa kakapiranggot na tela. Ngunit sa lahat ng bampira, sila ang mababait at 'yun ang aking obserbasyon. Kahit na mahirap ay nagagawa pa rin nilang tumulong sa iba. Hindi tulad ng mga Rialacande, iilan lamang ang iyong makikitang may mabubuting puso." "Tulad ko." Napatingin kaming lahat kay Monica.

"Astral spirits know where their bodies are. Kaya alam din nila kung ano sila at saan din sila nakatira. Anyway, why are you so interested in ghosts, Ino? May third eye ka ba? Have you seen one?" Bigla naman akong nag-alangan sa isasagot ko kay Caden. Hindi ko alam kung dapat ba akong magsabi ng totoo o mas magandang konti nalang ang nakakaalam ng mga nangyayari sakin. Mas maganda siguro kung wag nalang. The less they know, the less they can judge. "Ah, wala naman. Mukha kasing interesting ang mga paranormal, eh," pagdadahilan ko. Tumango naman itong muli. "So, ano naman pinagkaiba ng ghosts saka spirits? Di ba iisa lang yun?"