True Philippine Ghost Stories นิยาย & เรื่องราว

“Baduy.” “Nope.” Isang mapang-asar na ngiti ang kumurba sa kanyang labi. “Tragic story. And oh! Suspense, thriller at medyo brutal rin pala. Gusto mong malaman kung ano ang ending?” Mas lalo siyang ginanahan nang kumunot ang noo nito. “Chinop-chop ng bidang babae ang katawan mo bago itinapon sa Manila Bay—Oops! Spoiler.” Biglang nanlaki ang mga mata nito at parang nagimbal sa sinabi niya. Hindi niya tuloy napigilang humagalpak nang tawa dahil nawalan ng kulay ang mukha nito. “Just kidding.”

Paliwanag naman ni Prince Flame. "Ano ba ang ghoul, mahal na prinsepe?" Tanong ni Guia. "Ang mga ghoul ay mga undead na sumasamba kay Lucifero na kumakain ng laman ng Fantasian at Fera." Sagot naman ng prinsepe.

uminom siya ng tubig "Si Fiona kasi, Ang daming arte. Sa akin pa pinaayos yung kwarto eh babalik na naman tayo mamaya sa bahay nina Klarence tanginang yan." "Omg! Sayang pawis mo 'tol!" singhal ni Lukas. Napairap na lang si Fiona sa mga sinabi ni Aiden. "Okay, So Ganito..." diretsong humarap sa amin si Caleb at Klarence. "Wala nang Golden Blood type dito sa Pilipinas. Ayon sa research namin, 2003 pang namatay yung may-ari ng Blood type na yun. Sa ibang bansa na lang meron nun kung, Meron pa nga."

Muli ay nagsimulang magsituluan ang pawis niya mula sa kan'yang noo habang walang kurap na nakikipagtitigan sa ngayo’y kaharap na niyang kulay berdeng kaibigan ni Dulce. Maayos itong nakapulupot sa isang baging at ang kabuuan nito’y hawig ng hinog na dayap, may iilang mga pula at puting patse sa paligid ng likuran nito. Ang mga mata’y tila mga matatalim na hugis ng pangil. Sa tingin pa lamang ay mahihinuhang ito ang tanyag na ahas sa kagubatan ng Pilipinas, ang Trimeresurus flavomaculatus o mas kilala bilang ang Philippine pit viper. Siyang isa sa mga pinakamakamandag na ahas sa buong bansa.

Bukod sa maliit ito ay sira pa ang lock kaya naman nabubuksan agad kapag wala kang kasamang haharang sa pintuan kung sakali. Madilim din ang parte na iyon dahil sa malaking puno na bahagyang tinatakpan ang araw. Hindi mainit kaya kumportableng tumayo sa labas ng cubicle “Sige. Basta huwag mo akong iwan ah takot ako sa multo.” I frowned. “There's no ghost here. Madilim lang dahil sa puno pero tirik na tirik ang araw sa labas.” “May naririnig kasi akong kuwento tungkol dito pero basta dito ka lang!”

"Oh? Kakaiba? Ano ang ibig mong sabihin, Jam?" "Ganito ho kasi 'yan," panimula ko, ibinaba ko ang aking kutsara at tinipon ang aking seryosong mukha upang maging kapanipaniwala. "Sa amin ho sa Batangas, may paniniwala kami na kapag ang isang lugar ay may mahabang pasilyo na laging madilim ang dulo, doon ho madalas tumambay ang mga 'ligaw na anino.' Sila ho 'yung mga espiritu ng mga taong hindi matahimik dahil may nais silang ipahiwatig sa mga buhay." "Talaga, hija?" halatang-halata ang matinding interes sa boses ni Tita Selena, habang unti-unting nakakalimutan ang kaniyang pagkain. "Anong klaseng ipinahihiwatig?"

ito po ang mga channels: Confession Diaries PH 143 Hottie Diaries/ Dear Diaries Siren Diaries Klara Juana/ Dear Heart PH Pwede niyo po sila i-search. Kung gusto niyo po na updated kayo sa mga stories ko, you can also visit my page GreenLime8 Stories pa follow na rin. Pati sa mga groups ko po. 😘 Salamat po sa pag babasa ng mga stories ko at pinapangako ko, aayusin ko na, alam ko hindi siya perfect at madaming revision. Pero sa kabila nito ay matyaga pa rin kayo nagbabasa.

Tumigil siya sa may pintuan at tumingin pabalik sa akin. “My advice, Miss reporter,” mahina niyang sabi pero malinaw, “stop chasing ghosts. The truth is never what you think it is… and sometimes, knowing it is far more dangerous than ignorance.” seryoso nitong sabi habang direktang nakatingin sa mga mata ko. Matapos nyang sabihin yun, naglakad na siya papalayo, hanggang sa mawala siya sa paningin ko. Naiwan akong nakatayo, hindi makagalaw at gulat sa mga sinabi nya.

sabi ni mommy sa akin na naluluha. "Mom, kung wala po talaga ito ay huwag mo nang isipin pa 'yon, okay? Kung wala po 'yon sa mga pawnshops dito sa Maynila ay sigurado po ako n'yan na nandito lang po 'yon sa mansion. Wala naman pong magnanakaw nito sa inyo, eh. Sigurado ako na misplaced o nahulog mo po 'yon. Mahahanap o makikita mo rin 'yon kung nandito lang 'yon sa mansion natin, mommy. Kahit hindi nila nahanap ang necklace mong 'yon at least ay nalaman mo ang totoo na hindi ito isinangla at posibleng hindi naman talaga ito ninakaw kagaya ng pinaghihinalaan mo po. Sigurado po ako na nandito lang po 'yon sa mansion natin. Ba't hindi mo po subukan na hanapin muli lalo na dito sa kuwarto mo, mo

Napakaliwanag ng buwan, at may ilang fireflies na nasa paligid. It was really peaceful night indeed, kanina habang nasa misyon ako ay ang tanging naisip ko lang ay ang makauwi agad ng Manila. Para magsimula na ako sa paghahanap kay Gael, dahil nabalitaan ko na nandito ito sa Pilipinas. Pero hindi ko inaasahan na makikita ko ito ngayon. At kasama ko na rin at nakakausap. I want to cry but I don't want him to see me in my lowest part.