Romans & histoires Tula Ng Pasasalamat

Napakagaling niyang magbahagi ng salita ng Diyos. Di nag tagal ay tinapos niya ang kaniyang salita sa pamamagitan ng pasasalamat sa lahat ng narito lalong lalo na sa Gobernador-Heneral na dumalo kahit sa likod ng napakarami nitong gawain. Nagpasalamat rin ang Pari sa lahat ng nagbigay handog at tumulong na gawing possible at masanagang maisagawa ang misa ng Pista ng Candaba. Sa lahat ng kaniyang pinasalamatan, dalawang apelyido ang umigting sa aking tainga. Ang Vergara at De Leon. De Leon. De Leon.

Tanda ng paggalang sa lalaking minahal niya sa mahigit ilang taon. "Thank you for everything." Bago siya umalis ay naglabas muna siya ng ilang daang libo para ipambayad sa kanilang kinain at inilapag iyon sa lamesa . Pagkatapos ay tumalikod na. Ayesha went everything through. Namumugto ang mga mata niya nang makauwi siya sa bahay nila na siyang ipinagpasalamat ni Ayesha na hindi iyon napansin ng kanyang ama.

"Hindi na kailangan pang magpasalamat sa akin, Lady Jingle! Isang piraso ng cake iyon." Ngumiti si James. "Maaaring ito ay isang piraso ng cake para sa iyo, ngunit nai-save mo ang lahat ng Crimson Palace, Mr. Alvarez. Tiyak na gagawin namin Gantimpalaan ang aming pasasalamat balang-araw!" Sabi ni Cecilia. "Masyado kang nag-uusap tungkol sa ginawa ko, Lady Jingle." Hindi niya planong hayaang bayaran siya ng Crimson Palace.

“Pag nahuli ko kayo, dila niyo lang ang walang latay!” Lalong lumakas ang tawa ng kambal habang tumatakbo pababa. Napabuntong-hininga ako at sumunod. Typical. Pagdating ko sa first floor, hinahabol pa rin sila ni Travis. “Travis,” tawag ko. “Language.” Agad siyang tumigil at tumingin sa akin.

nakangiti niyang sabi tsaka ako nito niyakap "Hindi mo kailoangan magpasalamat sakin. Magpasalamat ka sa sarili mo dahil kahit nilalamon ka ng takot dahil sa banta ng asawa mo ay naglakas loob ka paring humingi ng tulong. And i'm so proud of you" saad ko dahilan para mag tuloy tuloy ang pagtulo ng luha sa mga mata ni Clara. Nagpaalam na ito sakin, at ako naman ay nakangiting nakatingin lang sakaniya habang papasakay sa sasakyan niya.

“Salamat.” Pakshet! Binabayaran ko siya para gawin ang mga bagay na ito… ang tulungan ako. Walang pangangailangan na pasalamatan siya na parang isang bata na nakakakuha ng regalo mula kay Santa. Sa katotohanan, mayroon pala. Puring-puring pasasalamatan ko ang madugong Satanas kung mag-aalok siyang tumulong.

Tumulo ang luha sa mga mata ni Claire habang ngumiti siya nang maluwang. "Salamat po," sabi niya nang may nanginginig na boses. "Napakabait ninyo. Hindi po namin alam kung paano kami makakapagpasalamat." Umiling si Apple at ngumiti, tila pilit pinipigilan ang sariling mapaiyak. "Hindi ninyo kailangang magpasalamat. Ang mahalaga ay matupad ang araw na ito para sa inyo." Tumingin siya kay Mia na nakamasid lamang. "Di ba, Mia?"

madamdaming pasasalamat ni Brook. "Brook you are with us all the time at alam ko yon. Hindi ako nahirapan dahil sayo, dahil hindi mo kami pinabayaan. Hindi ka man namin kasama ngunit nagpadala ka naman ng mga tao na tutulong sa amin. Thank you so much tatay, thank you for loving us unconditionally and for being the best tatay in the world," maluha-luhang pasasalamat n'ya rito.

Gusto niyang magpasalamat dito pero alam niyang hindi sapat ang salita lamang para ipakita rito kung gaano siya nagpapasalamat. Sobra-sobrang pasasalamat ang nararamdaman niya ngayon para kay Aleisha. Pero hindi lang iyon basta pasasalamat lang. Kung ano man iyon ay hindi naman maipaliwanag ni Raphael. Kaya naman ay wala sa sariling niyakap niya na si Aleisha. At sa hindi malamang dahilan ay hindi umangal si Aleisha at gumanti rin ng yakap kay Raphael.

Tumango siya sa akin na gaya ko ay luhaan na rin. “Thank you so much, Sir! Thank you, thank you very much! This is a great news!” hindi matapos-tapos na pasasalamat ni Tita Angela. Ako man ay hindi na makapagsalita at tuloy-tuloy na lang sa pag-iyak habang umuusal ng panalangin.